All Chapters of ลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21ซูเหมยทรุดกายนั่งลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง หัวใจยังคงเต้นระทึกจนแทบไม่เป็นจังหวะ น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตลอดทางไหลรินอาบแก้มอย่างเงียบเชียบภาพแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านปะทะกับมารดาแท้ๆ เพื่อปกป้องนางกับลูกยังคงติดตา สี่ปีเต็มที่นางเฝ้าเคียดแค้นชิงชัง คิดเสมอว่าเขาคือคนใจร้ายที่เห็นนางเป็นเพียงสตรีอุ่นเตียงไร้ค่า เป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ที่ไม่มีปากมีเสียงใดๆทว่าความจริงที่เพิ่งได้ยินหลังฉากกั้นไม้ฉลุ กลับพลิกความรู้สึกของนางไปจนหมดสิ้น... ภายใต้ท่าทีโหดเหี้ยม เอาแต่ใจ และพร้อมจะเข่นฆ่าผู้คนได้ในพริบตา แท้จริงแล้วเขาต้องแบกรับความโดดเดี่ยวไว้มากเพียงใด ต้องขัดแย้งกับคนในครอบครัว ต้องทนรับแรงกดดันจากมารดาที่เห็นเขาเป็นเพียงหมากบนกระดานอำนาจนางเคยคิดว่าตนเองน่าเวทนาที่เกิดมาเป็นเพียงลูกอนุ ทว่าเมื่อเทียบกับบุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้าเช่นเขา บาดแผลในใจของจ้าวเฟยหลงกลับลึกและเหน็บหนาวกว่ามาก เขาไม่มีแม้แต่มารดาที่รักเขาอย่างจริงใจ ยอมถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเนรคุณ ยอมละทิ้งบัลลังก์ทองคำ เพียงเพื่อสร้างเกราะที่แข็งแกร่งที่สุด... มาปกป้องนางกับเป่าอันยังไม่ทันที่หยาดน้ำตาแห่งความรู้สึก

บทที่ 23บรรยากาศภายในตำหนักทรงงานอันโอ่อ่าหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกำยานชั้นเลิศไม่อาจกลบความกดดันจากโอรสสวรรค์ที่ประทับอยู่เบื้องบนได้เลยแม้แต่น้อยซูเหมยรับรู้ได้ถึงสายตาเหยียดหยามชิงชังจากเสนาบดีหลินและบุตรสาวที่จ้องมองมา ทว่าเมื่อนึกถึงแผ่นหลังกว้างของบุรุษข้างกายที่ยอมแตกหักกับทุกคนเพื่อปกป้องนางกับลูก... ซูเหมยรวบรวมความกล้า บีบมือหนาของจ้าวเฟยหลงแน่นขึ้นหญิงสาวออกแรงรั้งแขนเขาไว้เบาๆ เป็นสัญญาณว่านางจะไม่ยอมหลบอยู่ใต้เงาของเขาเพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไปร่างบางในชุดยาวสีแดงเข้มปักดิ้นทองก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ปล่อยมือจากเขาแล้วคุกเข่าลงอย่างสง่างาม เชิดดวงหน้าขึ้นสบสายพระเนตรอันทรงอำนาจของฮ่องเต้ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว แม้หัวใจจะเต้นระทึกเพียงใดก็ตาม“หม่อมฉันรู้ดีเพคะ ว่าตนเองเป็นเพียงสตรีต่ำต้อย ไม่มีตระกูลใหญ่คอยหนุนหลัง ไม่มีกองทัพที่จะช่วยส่งเสริมบารมีของชินอ๋อง...”น้ำเสียงของนางกังวานใส ไร้ความสั่นเครือ สะท้อนก้องไปทั่วตำหนักอันเงียบสงัด“แต่สิ่งที่หม่อมฉันมี และจะไม่มีวันแปรเปลี่ยน คือความจริงใจและความภักดีในฐานะภรรยาคนหนึ่งเพคะ!”“สามหาว!”หลินอวี้เหยาเบิกตากว้าง แผด

บทที่ 25แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบม่านโปร่ง ทว่าความอบอุ่นภายนอกยังไม่อาจเทียบได้กับอ้อมกอดแกร่งที่ตระกองกอดร่างของซูเหมยไว้แนบอกตลอดทั้งคืนหญิงสาวขยับกายเล็กน้อย ความเมื่อยล้าแล่นริ้วไปทั่วร่าง เป็นหลักฐานชัดเจนถึงบทรักอันดูดดื่มและเร่าร้อนที่เพิ่งสงบลงเมื่อใกล้รุ่งสางเมื่อนางลืมตาตื่นขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏเบื้องหน้าคือใบหน้าคมคายของจ้าวเฟยหลงที่จ้องมองนางอยู่ก่อนแล้ว แววตาคมกริบที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับฉายประกายอ่อนโยนและหวงแหนอย่างลึกซึ้ง ปลายนิ้วหนาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างแผ่วเบา“ตื่นแล้วหรือ... พระชายาของข้า”น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบหยอกเย้า คำเรียกขานอันหนักแน่นที่เปล่งออกมาทำเอาสองแก้มของซูเหมยเห่อร้อนจนขึ้นสีระเรื่อ นางซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างเพื่อซ่อนความเขินอายจ้าวเฟยหลงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขากดจูบลงบนกระหม่อมบางเนิ่นนาน ก่อนจะดันร่างนางออกเล็กน้อย สบตานางด้วยแววตาจริงจัง“วันนี้ข้าต้องเข้าค่ายทหารนอกเมืองเพื่อจัดระเบียบกองทัพ การปฏิเสธตระกูลหลินต่อหน้าพระพักตร์เมื่อวาน ย่อมทำให้พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหว ข้าต้องไปตัดปัญหาให้เด็ดขาดตั้งแต่เนิ่นๆ”ชายหนุ่มหยิบป้า

บทที่ 27บรรยากาศในเรือนพักของซูเหมยเงียบสงบลงหลังจากไท่เฟยล่าถอยกลับไป ทว่าในใจของคนเป็นแม่กลับร้อนรุ่มดั่งมีไฟสุม ลางสังหรณ์บางอย่างร้องเตือนนางอยู่ตลอดเวลา“พระชายาเพคะ แม่นมจางนำน้ำแกงรากบัวต้มน้ำตาลกรวดมาให้คุณชายน้อยเพคะ” ชิงชิงเดินเข้ามารายงาน พร้อมกับหญิงวัยกลางคนที่เดินประคองถาดไม้อย่างระมัดระวังซูเหมยมองหญิงผู้นั้นด้วยแววตาที่ผ่อนคลายลง นางคือ ‘แม่นมจาง’ ภรรยาม่ายของอดีตนายทหารกล้าที่เคยสละชีพปกป้องจ้าวเฟยหลงในสนามรบ ยามที่ซูเหมยและเป่าอันเข้ามาอยู่ในจวน จ้าวเฟยหลงเป็นคนเลือกส่งแม่นมจางมาดูแลเป่าอันด้วยตัวเอง เพราะนางคือคนที่เขาวางใจที่สุดว่าซื่อสัตย์และไม่มีวันทรยศตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่นมจางดูแลเอาใจใส่เป่าอันอย่างดีเยี่ยม รักใคร่ทะนุถนอมราวกับหลานแท้ๆ ในไส้ ความดีของนางทำให้ซูเหมยยอมคลายความระแวง และมอบความไว้วางใจให้นางดูแลดวงใจของตนหญิงวัยกลางคนระบายยิ้มอบอุ่น เดินเข้าไปหาเป่าอันที่กำลังนั่งขยี้ตาอยู่บนเตียง “คุณชายน้อยของบ่าว ตื่นมาก็หิวแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ บ่าวเคี่ยวน้ำแกงรากบัวของโปรดจากครัวเล็กมาให้ รีบดื่มตอนยังอุ่นๆ เถิดเจ้าค่ะ”เป่าอันอ้าปากรับน้ำแกงช้อนแรกที่แม

บทที่ 29เช้าวันรุ่งขึ้น ทั่วทั้งเมืองหลวงสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเกิดแผ่นดินไหวข่าวลือแพร่สะพัดไปทุกตรอกซอกซอย หอนางโลมท้ายตลาดตะวันออกถูกทางการบุกทลาย โกดังเกลือเถื่อนของโรงเตี๊ยมตระกูลหวังถูกยึดพร้อมจับกุมคนดูแลและเกลือเถื่อนได้คาตา และเรื่องที่สะเทือนไปทั่วทั้งราชสำนัก คือกลางท้องพระโรงยามเช้า ฮ่องเต้ทรงกริ้วจัด ขว้างสมุดบัญชีลับใส่หน้าเสนาบดีหลิน บัญชีที่บันทึกการรับสินบน ยักยอกเงินหลวง และซ่องสุมกำลังทหาร ถูกเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล!หลักฐานมัดแน่นจนไร้ทางแก้ตัว ฮ่องเต้มีพระราชโองการเด็ดขาดให้ริบทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลินเข้าคลังหลวง ปลดเสนาบดีหลินและญาติพี่น้องออกจากตำแหน่งขุนนาง พร้อมคุมตัวขังคุกหลวงเพื่อรอวันประหารชีวิตในข้อหากบฏและฉ้อราษฎร์บังหลวงชั่วข้ามคืน ตระกูลหลินที่เคยยิ่งใหญ่คับฟ้า กลับกลายเป็นเพียงนักโทษรอวันตายทว่าหน้าประตูจวนชินอ๋อง บัดนี้กลับมีเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมร่างของสตรีสองคนในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน กำลังคุกเข่าร่ำไห้อยู่หน้าประตู ฮูหยินเอกตระกูลหลินและหลินอวี้เหยาอาศัยจังหวะชุลมุนตอนทหารบุกเข้าจับกุม ลอบหนีรอดทางประตูลับมาได