All Chapters of ลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 9แสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านซี่ลูกกรงหน้าต่างไม้สลัก ลำแสงสีทองเจือไอหนาวทาบทับลงบนม่านเตียงผ้าไหมสีเข้มหยางมี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากความปวดร้าวแล่นริ้วจากสะโพกและเอวบางไปทั่วร่าง ผิวเนื้อระบมไปหมด ขยับตัวเพียงนิดก็เจ็บแปลบจนแทบหมดแรง ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกบดขยี้ที่ว่างข้างกายเย็นชืด ม่านเตียงเปิดออกครึ่งหนึ่ง บ่งบอกว่าบุรุษผู้ครอบครองนางตลอดทั้งคืนก้าวลงจากเตียงไปเนิ่นนานแล้ว กลิ่นไอไม้จันทน์อันเป็นเอกลักษณ์ของจ้าวอู๋จี้ยังคงอบอวลอยู่บนหมอนและผ้าห่มผืนหนา ปะปนกับกลิ่นคาวหวานที่ตอกย้ำถึงบทรักอันหนักหน่วงที่เพิ่งผ่านพ้นไปหยางมี่กัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้าผ้าห่มเลื่อนหลุดลงสู่เอวคอด เผยให้เห็นรอยรักสีแดงช้ำและรอยขบกัดประปรายทั่วแผ่นอก ลำคอ และต้นขาด้านใน ผิวขาวเนียนเต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาฝากเอาไว้... รอยแผลที่ย้ำเตือนว่าเขาปฏิบัติต่อตนไม่ต่างจากสิ่งของระบายอารมณ์ขอบตาร้อนผ่าว แต่นางรีบกะพริบตาถี่ ๆ สูดหายใจลึก สะกดกลั้นน้ำตาไว้ ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมา‘ข้าชดใช้ให้ท่านแล้ว... จ้าวอู๋จี้ หนี้ที่ข้าทิ้งท่านไว้เมื่อห้าปีก่อน ข้าเอาศักดิ์ศรีและ

บทที่ 11เขาโถมร่างเข้าหาอีกครั้ง หมายจะใช้กำลังกดให้นางยอมจำนนทว่าในวินาทีนั้น ความโกรธแค้นของหยางมี่ก็พุ่งทะลุขีดจำกัดในเมื่อหนีไม่พ้น... ในเมื่อสู้ด้วยแรงไม่ได้... นางก็จะไม่ยอมนอนนิ่งให้เขาทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว!การร่วมรักครั้งนี้... ไม่ใช่การบังคับ และไม่ใช่การยินยอม แต่มันคือ ‘สงคราม’ ที่ใช้เรือนร่างเป็นสนามรบ!บนเตียงกว้าง ทั้งสองสาดอารมณ์เข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่ง จ้าวอู๋จี้โถมความรุนแรงลงมาหวังจะหักความดื้อดึงของนางให้ราบคาบ ในขณะที่หยางมี่ก็ใช้ร่างกายนี้สู้กลับ นางใช้เล็บจิกข่วนแผ่นหลังกว้างจนเลือดซิบ กัดเม้มไหล่หนาอย่างเกรี้ยวกราดนางไม่ได้มีความเสน่หาหรือเคลิบเคลิ้มเลยแม้แต่น้อย ทว่าการตอบโต้ครั้งนี้คือการต่อสู้เพื่อไม่ยอมจำนน นางกัดฟันสู้เพื่อไม่ให้เขาได้เห็นน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้อีกต่อไป!เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องท่ามกลางความเงียบ ไม่มีคำว่าทะนุถนอม มีเพียงการหักหาญเอาชนะที่ฝากรอยแผลและความเจ็บระบมไปทั่วร่างจนกระทั่งพายุอารมณ์เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดจ้าวอู๋จี้ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ปลดปล่อยทุกหยาดหยดลึกเข้าไปในกายของนาง ร่างสูงใหญ่ทิ้งน้ำหนักลงซบกับไหล่บาง หอบหายใจสะท้าน

บทที่ 13หยางมี่หยุดหายใจ ยืนนิ่งสนิทอยู่ท่ามกลางความมืดมิดมือที่กำป้ายผ่านทางโลหะสั่นระริกจนเกิดเสียงกระทบกันเบา ๆ นางพยายามควบคุมลมหายใจ ค่อย ๆ ถอยหลังทีละก้าวอย่างเงียบเชียบที่สุด หมายจะหลบเข้าสู่เงามืดของฉากกั้น ทว่า...หมับ!มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางอย่างแม่นยำและรวดเร็ว!“อ๊ะ!”หยางมี่หลุดเสียงร้องด้วยความตกใจ แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือปวดร้าว ป้ายคำสั่งในมือหลุดร่วงตกลงกระทบพื้นหินทันทีเคร้ง!เสียงโลหะกระทบพื้นดังก้องกังวานจนหัวใจของนางหล่นวูบ!ยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับหนี ร่างสูงใหญ่ที่ซ้อนอยู่ด้านหลังก็ออกแรงกระตุกเพียงครั้งเดียว ร่างบอบบางก็ลอยละลิ่ว ถูกเหวี่ยงกลับขึ้นไปบนเตียงกว้างจนจุกแน่นจ้าวอู๋จี้ก้าวตามขึ้นมาทาบทับในทันที มือหนึ่งกดตรึงร่างนางไว้ ส่วนอีกมือเอื้อมไปเปิดฝาครอบโคมไฟข้างเตียงออกพรึ่บ!แสงไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นมาขับไล่ความมืดมิด เผยให้เห็นแผงอกกว้างเปลือยเปล่าและใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างไปเพียงคืบเขาไม่ได้มีท่าทีงัวเงีย... และไม่ได้เพิ่งตื่นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบคู่นั้นนิ่งสนิท เย็นชา และลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง“เจ้ากำลังหาข

บทที่ 15เหล่าทหารเกราะดำรีบก้มหน้าหลบสายตาทันที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่น้อยจ้าวอู๋จี้โน้มหน้าลงมาข้างหูของหยางมี่ กระซิบเย้ยหยันให้นางได้ยินเพียงคนเดียว“ก้มหน้าทำไมเล่า... เมื่อคืนยังกล้าใช้มารยาหลอกล่อข้าอยู่เลย วันนี้ได้ทำหน้าที่ ‘ทาสบำเรอ’ คอยติดตามข้าบนหลังม้า ทำไมถึงทำเป็นเหนียมอายไปได้”คำว่า ‘ทาสบำเรอ’ ที่กระซิบชิดใบหู ดั่งคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลในใจ!หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศเอ่อล้นคลอเบ้า นางกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสคาวเลือด สองมือที่ถูกมัดกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดทางกายไม่อาจเทียบได้กับความอับอายที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนหมดสิ้นเขาไม่เคยมองนางเป็นคน... แต่มองเป็นเพียงของเล่นแก้เบื่อที่เขาจะตราหน้าอย่างไรก็ได้!ความแค้นตีตื้นขึ้นมาในอกจนจุกแน่นจ้าวอู๋จี้... ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย ข้าจะลากท่านมาชดใช้ให้สาสม!“ออกเดินทาง!”จ้าวอู๋จี้กระตุกสายบังเหียนพร้อมกระทุ้งส้นเท้า ม้าศึกพุ่งทะยานออกไปข้างหน้า นำขบวนทหารเกราะดำควบตะบึงออกจากเรือนพัก มุ่งหน้าสู่ประตูกำแพงเมืองด้วยความเร็วปานสายลมกึก... กึก... กึก!สายลมหนาวพัดบาดผิวหน้า ทว่าสิ่งที่ทรมานหยางมี่ยิ่งกว่า คือแรงกระแท

บทที่ 17ยามไฮ่ราตรีมืดมิดเข้าปกคลุมค่ายทหารศาลต้าหลี่ที่ตั้งทัพชั่วคราวอยู่ริมชายป่าแนวเขาประจิม ลมหนาวหวีดหวิวพัดกรรโชกจนผืนผ้าหนาของกระโจมใหญ่สะบัดลั่นเป็นระยะ กลิ่นควันไฟจากกองเพลิงไล่สัตว์ร้ายผสมปนเปกับไอหมอกหนาว ชวนให้บรรยากาศอึมครึมและเยียบเย็นภายในกระโจมบัญชาการ แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่างวูบไหวหยางมี่นั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่มตรงมุมกระโจม ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ บทลงทัณฑ์อันหนักหน่วงบนหลังม้าศึกเมื่อช่วงบ่ายยังคงทิ้งร่องรอยความระบมไว้จนแทบขยับกายไม่ไหวนางทำได้เพียงกอดตัวเองไว้แน่น ทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างของบุรุษในชุดเกราะเหล็กสีดำที่กำลังนั่งตรวจดูแผนที่เดินทัพอยู่กลางกระโจมด้วยหัวใจที่บีบคั้น ทั้งหวาดระแวง ชิงชัง และเจ็บปวดที่ไม่อาจหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเขาได้ฟึ่บ!ม่านกระโจมถูกเลิกขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดลงเบื้องหน้า“เรียนท่านอ๋อง มีรายงานด่วนจากสายสืบแดนเหนือขอรับ”เสียงทุ้มต่ำของ ‘อาเฟิง’ องครักษ์คนสนิทผู้เปรียบเสมือนเงาตามตัวดังขึ้น จ้าวอู๋จี้มิได้เงยหน้าขึ้นจากแผนที่ เพียงแต่เปล่งน้ำเสียงเรียบเฉียบขาดออกมาค