All Chapters of ลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนพิเศษสายฝนโหมกระหน่ำกระทบหลังคาจวนชินอ๋องในยามราตรี ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดและหนาวเหน็บ จ้าวเฟยหลงนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ นัยน์ตาสีรัตติกาลจดจ่ออยู่กับม้วนฎีกา ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้อารมณ์เงาดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นกลางห้อง องครักษ์เงาที่ถูกส่งไปจับตาดูจวนตระกูลหลินคุกเข่าลงเบื้องหน้า รายงานด้วยน้ำเสียงเครียดขรึม“เรียนท่านอ๋อง... สายข่าวในจวนตระกูลหลินรายงานว่า คุณหนูซูเหมยแอบเก็บข้าวของหนีออกจากจวนไปท่ามกลางพายุฝน ทิ้งไว้เพียงหนังสือตัดขาด... เสนาบดีหลินพบหนังสือตัดขาดเข้า จึงรีบประทับตราขับไล่นางออกจากตระกูล สั่งลบชื่อออกจากศาลบรรพชน และสั่งปิดปากบ่าวไพร่ทุกคนพ่ะย่ะค่ะ!”ปลายพู่กันในมือของจ้าวเฟยหลงชะงักค้าง หยดหมึกสีดำหยดลงบนหน้ากระดาษจนซึมเป็นวงด่าง...“หายไป... งั้นหรือ” เขาพึมพำเสียงแผ่วมือหนาวางพู่กันลง คว้าถ้วยชาข้างโต๊ะขึ้นมากำแน่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบแตกกระจายคามือ เศษกระเบื้องคมกริบบาดลึกเข้าเนื้อ เลือดสีสดไหลรินลงมาตามง่ามนิ้ว ปะปนกับน้ำชาที่หยดติ๋งลงบนโต๊ะ ทว่าจ้าวเฟยหลงกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา“ส่งคนทั้งหมดออกตามหานาง... พลิกแผ่นดินหาให้เจอ” เขากดเสียงต่ำ เย็นเยียบ

บทที่ 2จ้าวอู๋จี้กวาดสายตามองเชลยทีละคนอย่างไม่ใส่ใจ กระทั่งสายตาหยุดลงบนร่างหนึ่ง... บัณฑิตหนุ่มผอมบางที่ก้มหน้าจนแทบจะฝังตัวลงไปในดินโคลนบางอย่างทำให้เขาหยุดมองนานกว่าคนอื่นฟึ่บ...ปลายแส้หนังสีดำขลับในมือเลื่อนลงไปแตะใต้คางของ ‘บัณฑิตหนุ่ม’ ก่อนจะออกแรงเชิดขึ้น บังคับให้อีกฝ่ายต้องเงยหน้าสบตาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงวินาทีที่สายตาประสานกัน ลมหายใจของหยางมี่พลันสะดุดกึก!ความตกใจแล่นผ่านดวงตาคู่งามเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกกลบซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว แต่นางยังคงไม่ยอมหลบสายตาความดื้อรั้นเช่นนั้น... ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้ใบหน้าจะเปรอะเปื้อนเขม่าควัน แม้ร่างกายจะผ่ายผอมลงมากในชุดบุรุษมอมแมม ทว่ารูปหน้า สันจมูกที่เชิดรั้นเวลาไม่ยอมใคร และริมฝีปากบางที่เม้มแน่นจนซีดขาวนั้น... เขาจำได้ขึ้นใจตลอดห้าปีที่ผ่านมา ใบหน้านี้ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเขาแม้แต่วันเดียว‘หยางมี่...’หัวใจที่จ้าวอู๋จี้คิดว่าด้านชาไปนานแล้ว กระตุกวูบขึ้นมาอย่างรุนแรงเพลิงโทสะที่ถูกสะกดไว้ตลอดห้าปีปะทุขึ้นมาในพริบตา! มือหนาที่กำแส้หนังเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลนห้าปีก่อน นางโยนหนังสือถอนหมั้นทิ้งไว้แล้วหนีหายไปโดยไ

บทที่ 4“อึก!”หยางมี่หลุดเสียงสำลัก น้ำเย็นเฉียบปะทะใบหน้าและลำตัวอย่างจังจนแทบขาดใจ เสื้อผ้าเปียกลู่แนบเนื้อในพริบตา เผยให้เห็นสัดส่วนบอบบางที่ซ่อนอยู่ ความหนาวเหน็บเสียดแทงทะลุเนื้อผ้าเข้ามาทันทีทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความหนาว คือคราบเขม่าดำและรอยโคลนที่ใช้พรางใบหน้ากำลังถูกน้ำชะล้างออกจนหมดสิ้น!หยดน้ำสีขุ่นไหลผ่านปลายคางหยดลงสู่พื้น เผยผิวขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ใต้ความมอมแมมหยางมี่สำลักน้ำ ไอโขลกจนเจ็บร้าวไปทั้งอก นางรีบก้มหน้าหนี เส้นผมเปียกชุ่มลู่ลงมาปิดข้างแก้ม หวังใช้มันเป็นเกราะกำบังชิ้นสุดท้ายทว่ามือหนากลับเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ปลายคาง บังคับเชิดหน้าของนางขึ้นมาอย่างแรง!“ปล่อย... อึก! ใต้เท้า...”นางพยายามดิ้นหนี แต่แรงบีบมหาศาลกลับยิ่งตรึงแน่นจนเจ็บร้าวปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านของจ้าวอู๋จี้ปาดผ่านพวงแก้ม เช็ดคราบโคลนที่ยังหลงเหลือออกอย่างไม่เบามือ สัมผัสรุนแรงนั้นฟ้องชัดถึงโทสะที่อัดแน่นอยู่ภายในหยางมี่หอบหายใจกระชั้น โซ่ตรวนขยับส่งเสียงกระทบกันดังกึกก้อง ตอกย้ำว่านางไม่มีทางหนีรอดไปจากเงื้อมมือคู่นี้ได้เลยจ้าวอู๋จี้ไม่เอ่ยคำใด มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปยังมวยผมเหนือ

บทที่ 6รถม้าคันใหญ่แล่นฝ่าความมืดและสายฝนยามราตรี ออกจากเมืองหลวงมุ่งตรงสู่ ‘เรือนอิงเยว่’ จวนลับกลางป่าไผ่ที่ซ่อนตัวอยู่ห่างไกลจากสายตาผู้คนหยางมี่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด สิ่งที่มองเห็นมีเพียงเงาต้นไผ่เบียดเสียดกันหลังม่าน ทุกครั้งที่ล้อรถกระแทกลงหลุม โซ่ตรวนจะเสียดสีข้อมือจนแสบระบม ทว่าความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความหวาดหวั่นที่ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางคือที่ใดเมื่อรถม้าหยุดสนิท ร่างของนางก็ถูกกระชากลงมาอย่างไร้ความปรานี!เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบเนื้อ ลมฝนพัดกรรโชกจนหนาวสั่นสะท้าน หยางมี่แทบทรงตัวไม่อยู่ ทว่าจ้าวอู๋จี้กลับลากตัวนางเข้าสู่เรือนพักโดยไม่ชะลอฝีเท้า เสียงโซ่ครูดไปกับพื้นหินดังบาดหู บ่าวไพร่สองข้างทางต่างก้มหน้าหมอบกราบ ไม่มีใครกล้าเงยหน้าสบตากับเขาสักคนหยางมี่มองภาพเหล่านั้นด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะถูกผลักเข้าไปในห้องหนึ่งอย่างแรงโครม!ร่างบางล้มคะมำลงบนผืนพรมหนานุ่ม ความเจ็บแล่นปราดจากหัวเข่าจนต้องกัดฟันสะกดเสียงร้อง นางพยายามยันตัวลุกขึ้น ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับซี่กรงเหล็กหนาทึบที่ปิดผนึกอยู่ด้านในหน้าต่างทุกบานห้องนี้ตกแต่งประณีตไม่ต่างจากห้องนอนชั้นดี มีโต

บทที่ 8ทว่าคราวนี้... หยางมี่กลับไม่ดิ้นรนขัดขืนนางหลับตาลง เผยอปากรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นอย่างยินยอม แม้รสจูบจะป่าเถื่อนและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของการลงทัณฑ์ แต่นางกลับพยายามตอบสนองเขาอย่างเงอะงะการยอมจำนนอย่างไร้การต่อต้านของนาง ทำให้ความเกรี้ยวกราดของจ้าวอู๋จี้ชะงักงัน...เขาสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นร้อนที่รินไหลลงมาเปียกชื้นข้างแก้ม ความเจ็บปวดในสายตาคู่นั้นยามมองมา... พลันปลุกความอ่อนโยนที่ถูกฝังลึกไว้ตลอดห้าปีให้ตื่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวจูบที่เคยบดขยี้อย่างรุนแรง เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องและโหยหาลึกซึ้งฝ่ามือที่เคยกดตรึงข้อมือนางไว้แน่น ค่อย ๆ คลายออก เปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับเรียวนิ้วของนาง จ้าวอู๋จี้ปลดเปลื้องชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงและอาภรณ์ของตนออกอย่างร้อนรน ผิวเนื้อร้อนผ่าวแนบชิดกันจนแทบหลอมละลายทว่าในจังหวะที่ต้องหลอมรวมเป็นหนึ่ง...จ้าวอู๋จี้กลับไม่ได้กระแทกกระทั้นอย่างที่เคยขู่ไว้ เขาสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบ เคลื่อนกายเข้าหานางอย่างเนิบช้า เพื่อให้ร่างกายบอบบางได้ปรับตัว“อึก...”หยางมี่นิ่วหน้า สองมือจิกแน่นลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเจ็บปวดจากการถูกล่วงล้ำเป็น