All Chapters of ลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 19“หุบปาก... แล้วอยู่นิ่ง ๆ!”จ้าวอู๋จี้กัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นนูน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ทว่าแขนซ้ายกลับยิ่งโอบรัดร่างของนางไว้แน่นกว่าเดิมเขาเค้นแรงที่เหลืออยู่ ใช้มือซ้ายเพียงข้างเดียวบังคับม้าฝ่าดงหนามและทางคดเคี้ยวในป่าลึก เลาะไปตามแนวผาหิน จนสลัดเสียงฝีเท้าของพวกนักฆ่าทิ้งไว้เบื้องหลังได้สำเร็จท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำเทียนหลางพาคนทั้งสองมาหยุดหน้าโพรงถ้ำที่ซ่อนอยู่หลังเถาวัลย์รก ชายหนุ่มพยุงตัวลงจากหลังม้าอย่างยากลำบาก ทว่าทันทีที่เท้าแตะพื้น ร่างสูงใหญ่ก็ทรุดฮวบลงคุกเข่าทันที!ตึง!“ท่านอ๋อง!”หยางมี่ถลันตัวลงจากหลังม้า รีบเข้าไปประคองร่างเขาไว้ด้วยความตระหนก หัวใจกระตุกวูบใบหน้าคมคายที่เคยหยิ่งยโสดุดัน บัดนี้ขาวซีดไร้สีเลือด ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีคล้ำสั่นระริกจากความหนาวและพิษบาดแผล เลือดสีคล้ำยังคงไหลซึมออกจากหัวไหล่ขวาไม่หยุด“ข้า... ไม่เป็นไร...”จ้าวอู๋จี้เค้นเสียงแหบพร่าอย่างดื้อดึง เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่พิษร้ายที่แล่นไปตามชีพจรบวกกับความหนาวเย็นที่สะสมมาตลอดทาง ทำให้เรี่ยวแรงที่มีมลายหายไปจนหมด ร่างสูงเอนพิงผนังถ้ำ เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปิด

บทที่ 21แสงอรุณสีทองส่องลอดผ่านม่านละอองน้ำหน้าโพรงถ้ำไออุ่นยามเช้าขับไล่ความหนาวเหน็บของพายุฝนเมื่อคืนจนหมดสิ้น ปลุกให้หยางมี่ค่อย ๆ ลืมตาตื่นจากนิทราที่แสนยาวนานและอบอุ่นที่สุดในรอบห้าปีร่างบอบบางขยับกายแผ่วเบา ทว่าท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเอวคอดไว้กลับกระชับแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ ดึงร่างเปลือยเปล่าใต้เสื้อคลุมขนสัตว์ให้แนบชิดติดแผงอกกว้างจนไร้ช่องว่างหยางมี่ช้อนสายตาขึ้นมองบุรุษข้างกายลมหายใจของจ้าวอู๋จี้สม่ำเสมอ พิษไข้ลดลงจนเกือบเป็นปกติแล้ว แพขนตายาวทอดเงาลงบนโหนกแก้ม ใบหน้าคมคายยามหลับใหลไร้ซึ่งรังสีอำมหิตหรือความเหี้ยมเกรียมดั่งมัจจุราชแห่งศาลต้าหลี่ มีเพียงความสงบนิ่ง... ดั่ง ‘พี่อู๋จี้’ คนเดิมในวันวานปลายนิ้วเรียวสั่นระริก เผลอยกขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเขาออกอย่างแผ่วเบา‘หากไม่มีคดีกบฏ... หากครอบครัวของข้าไม่ได้ถูกใส่ร้าย... พวกเราในวันนี้จะมีความสุขเพียงใดกันนะ’กริ๊ก...เสียงกิ่งไม้แห้งหักสะบั้นแว่วมาจากนอกม่านน้ำตก!เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับใบไม้ร่วง ทว่าสำหรับบุรุษที่เติบโตมาในสนามรบอย่างจ้าวอู๋จี้ มันกลับดังก้องเตือนภัยในพริบตา!พรึ่บ!ดวงตาคมกริบเบิกโพลงขึ้น ประกายตาสังห

บทที่ 23เจ็ดวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ลอบสังหารในป่าลึกขบวนทหารเกราะดำพาตัวจ้าวอู๋จี้กลับคืนสู่เมืองหลวงได้สำเร็จ ข่าวการบาดเจ็บของเขาถูกปิดเงียบเป็นความลับเพื่อไม่ให้ราชสำนักเกิดความระส่ำระสายภายในเรือนอิงเยว่ กลิ่นยาต้มสมุนไพรอบอวลไปทั่วห้องนอนกว้างขวางแม้จะพ้นขีดอันตรายมาได้ แต่พิษจากคมดาบและแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง ทำให้จ้าวอู๋จี้นอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าคมคายยังคงซีดเซียว ร่างกายอ่อนแรงจนไม่อาจลุกขึ้นมาออกคำสั่งได้เหมือนเคยหยางมี่นั่งคุกเข่าเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่างตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา นางแทบไม่ได้นอน คอยเช็ดตัว ป้อนยา และดูแลเขาด้วยตัวเอง นับตั้งแต่คืนที่นางร้องไห้สารภาพความจริงในกระโจม จ้าวอู๋จี้ก็ยังไม่เคยตื่นขึ้นมาคุยกับนางจริง ๆ จัง ๆ มีเพียงอาการสะลึมสะลือรับยาแล้วก็หลับต่อเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวดมือบางกุมมือหนาที่หยาบกร้านของเขาไว้แนบแก้ม ตัวเขาเริ่มอุ่นขึ้น ชีพจรเต้นสม่ำเสมอ‘พี่อู๋จี้... คืนนั้น ท่านได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่’หยางมี่มองใบหน้าของเขาด้วยความรู้สึกสับสน นางอยากให้เขาตื่นขึ้นมา แต่ลึก ๆ ก็กลัวเหลือเกินว่า หากเขารู้ความจริงทั้งหมด... เขาจะยอมยกโทษให้สตรีที่ทิ้งเขาไป

บทที่ 25ยามจื่อ กลางดึกสงัดท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกเมฆดำหนาทึบบดบังจนมิด ไร้แสงดาวและแสงจันทร์ บรรยากาศมืดสนิทและเงียบงัน เอื้อต่อการเคลื่อนไหวในเงามืดเงาร่างสองสายเคลื่อนตัวรวดเร็ว ลัดเลาะผ่านแนวกระเบื้องหลังคาและเงาไม้ใหญ่ มุ่งหน้าเข้าสู่เขตเรือนนอนของจวนเสนาบดีเฉิน ขุนนางผู้กุมอำนาจล้นฟ้าในราชสำนักหยางมี่สวมชุดรัดกุมสีดำ มีผ้าผืนบางปิดบังใบหน้า เหลือเพียงดวงตาเรียบนิ่งเด็ดเดี่ยว นางก้าวเท้าตาม ‘อิงหลาง’ ผู้คุ้มกันเงาที่ชำนาญเส้นทาง คอยหลบสายตาทหารยามจนลอบเข้ามาถึงสวนหินด้านหลังเรือนได้สำเร็จ“ตรงนั้นขอรับคุณหนู”อิงหลางชี้มือไปยังซุ้มประตูหินศิลาเก่าแก่ที่ซ่อนอยู่ใต้เถาวัลย์รก “หลังประตูบานนั้นคือทางลงสู่ห้องลับใต้ดิน”หยางมี่ก้าวเข้าไปใกล้ กวาดสายตามองสำรวจบานประตูหินหนาหนัก ตรงกึ่งกลางบานประตูฝังจานหมุนสำริดขนาดใหญ่ สลักลวดลายแปดทิศล้อมรอบดวงดาราทั้งเก้า ร่องรอยของฟันเฟืองซับซ้อนที่ซ่อนอยู่ด้านในทำให้อิงหลางต้องลอบกลืนน้ำลาย“นี่คือ ‘กลไกเก้าดาราแปดทิศ’ ขอรับ” อิงหลางกระซิบเตือนเสียงเครียด “หากบิดสลักพลาดแม้แต่ตำแหน่งเดียว เกาทัณฑ์กลในกำแพงจะยิงออกมาทันที และระฆังเตือนภัยจะดั

บทที่ 27อาเฟิงที่แขนเสื้อชุ่มไปด้วยเลือดหันขวับมาทันที“ท่านอ๋อง! ข้าน้อยไม่ไป! ข้าจะอยู่คุ้มกันท่าน!”“นี่คือคำสั่ง!”จ้าวอู๋จี้ตวาดกร้าว แววตาดุดันและเด็ดขาด“พวกมันมีคนมากกว่าเป็นสิบเท่า ถ้ารั้งอยู่ตรงนี้ก็ตายกันหมด บันไดลับทิศตะวันออกแคบและชัน คนไม่กี่คนก็ยันเวลาได้ หน้าที่ของพวกเจ้าคือพานางและหลักฐานออกไปให้ถึงหน้าพระพักตร์!”หยางมี่ที่ยืนหันหลังชนกับเขาเพื่อช่วยใช้มีดสั้นปัดป้องอาวุธหันกลับมา ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อเห็นรอยเลือดสีแดงฉานที่ไหลทะลักออกจากเอวของเขาจนหยดลงบนพื้นไม่หยุด“ไม่! จ้าวอู๋จี้ ข้าไม่ทิ้งท่าน!”หญิงสาวตวาดกลับทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือ“ท่านเพิ่งรอดตายมา แผลยังไม่หายดี... ถ้าท่านอยู่รั้งท้าย ท่านจะตายนะ!”“มี่เอ๋อร์!”จ้าวอู๋จี้ไม่ปล่อยให้นางได้โต้เถียง ชายหนุ่มฟันแขนทหารที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็น ก่อนจะใช้มือซ้ายกระชากร่างบางเข้ามากอดแนบอก ท่ามกลางแนวป้องกันที่ทหารเกราะดำตรึงไว้ให้ชั่วขณะมือหนาที่เปื้อนคราบเลือดจับท้ายทอยของนาง ดึงใบหน้างดงามที่เปื้อนเขม่าควันเข้ามาใกล้ ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้าไปในตากลมโตที่เอ่อล้นด้วยน้ำตา ไร้ความลังเลแม้แต่น้อย“ฟังข้า...”น้ำเ