All Chapters of ลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12เสื้อผ้าถูกกระชากจนหลุดลุ่ยร่วงลงไปกองกับพื้นความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาเมื่อร่างกายที่ห่างหายเรื่องเช่นนี้ไปถึงสี่ปีถูกรุกล้ำอย่างดุดัน ซูเหมยนิ่วหน้า กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงร้อง แต่จ้าวเฟยหลงกลับไม่ยอมปล่อยให้นางเงียบเสียง“ข้าบอกให้ส่งเสียงออกมา... ซูเหมย”เขาขยับกายหนักหน่วงและดุดัน ใบหน้าคมคายก้มลงขบเม้มยอดอกจนขึ้นรอยแดง ปลุกเร้าความร้อนผ่าวจนสติของนางแตกกระเจิง เสียงหอบหายใจและเสียงสะอื้นดังก้องไปทั่วห้องตลอดคืน ร่างกายไม่รักดีเผลอตอบรับสัมผัสอย่างไม่อาจต้านทาน แม้ในใจจะชิงชังความอับอายนี้เพียงใด แต่นางกลับถูกเขารังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งหมดสติไปแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่าง ซูเหมยลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวพอยันกายลุกขึ้น นางก็เห็นจ้าวเฟยหลงสวมใส่เสื้อผ้าหรูหราเรียบร้อยแล้ว เขายืนไพล่หลังมองนางจากปลายเตียง ท่าทางสง่างามไร้ที่ติ ช่างตัดกับสภาพยับเยินของนางอย่างสิ้นเชิง“ใส่เสื้อผ้าเสีย ขบวนรถม้าจะออกเดินทางแล้ว” น้ำเสียงของเขาราบเรียบและเย็นชา“เป่าอันร้องหาเจ้าตั้งแต่เช้าตรู่ หากชักช้า... ข้าจะให้ทหารพาเขาเดินทางล่วงหน้าไปก่อน”“

บทที่ 14หยดเลือดสองหยดในชามกระเบื้องค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากัน ก่อนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว สีแดงสดกระจายตัวทั่วผิวน้ำใส เป็นหลักฐานชัดเจนที่ไม่มีผู้ใดโต้แย้งได้อีกต่อไป“ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้!” หลินอวี้เหยากรีดร้องเสียงหลง ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น นางชี้นิ้วใส่จ้าวเฟยหลงอย่างลืมตัว“ท่านหลอกข้า! ท่านเหยียบย่ำข้าและทำให้ตระกูลหลินกลายเป็นตัวตลก!”“หลอกลวงงั้นหรือ?” จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง“การหมั้นหมายระหว่างข้ากับเจ้าเป็นเพียงหมากทางการเมืองที่ไร้ค่า แต่กับซูเหมย... นางคือสตรีเพียงผู้เดียวที่ข้ารักและโปรดปรานมาโดยตลอด”คำโกหกหน้าตายที่หลุดออกมาทำเอาซูเหมยตกตะลึงจนตาค้าง... รักและโปรดปรานงั้นหรือ? สตรีที่ถูกเรียกไปปรนนิบัติบนเตียงยามค่ำคืน แล้วถูกเขี่ยทิ้งให้กลับเรือนซอมซ่อก่อนรุ่งสางอย่างนางน่ะหรือคือคนที่เขารัก!“แม้จะขัดต่อธรรมเนียมที่ข้ารับนางไว้ข้างกายก่อนแต่งงาน” เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่สะทกสะท้าน“แต่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งสามปี การที่นางจะตั้งครรภ์สายเลือดของข้า มันน่าแปลกตรงไหน”“หากเป็นเช่นนั้น แล้วเหตุใดจู่ๆ ท่านอ๋องถึงไม่

บทที่ 16ร่างหนาพลิกกลับเป็นฝ่ายนอนหงาย รั้งเอวบางให้ขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตัวเขา ซูเหมยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่สองมือกลับถูกบังคับให้วางทาบลงบนแผงอกกว้างที่ตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ“ปรนนิบัติข้าเหมือนเมื่อก่อนสิ...” น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบสั่งอย่างเอาแต่ใจ “เปลื้องผ้าของเจ้าออกเสีย แล้วขยับตามใจเจ้า”ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความอับอาย แต่นางจะขัดขืนข้อต่อรองที่มีชีวิตและความปลอดภัยของลูกเป็นเดิมพันได้อย่างไร มือเล็กสั่นเทายามจำต้องปลดเปลื้องผ้าของตนออกทีละชิ้นจนร่างเปลือยเปล่า ผิวกายขาวผ่องสะท้อนแสงเทียนสลัว ยิ่งปลุกเร้าสายตาคมกริบของคนที่นอนมองอยู่เบื้องล่าง“ขยับลงมา” เขาสั่งเสียงต่ำซูเหมยกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ค่อยๆ กดสะโพกลงรองรับความร้อนผ่าวที่แทรกผ่านเข้ามาทีละน้อย ความเจ็บแน่นเสียดสีทำให้นางต้องนิ่วหน้า ทว่าไม่นานความทรมานก็เริ่มถูกกลืนหายไป จ้าวเฟยหลงไม่ปล่อยให้นางคุมจังหวะได้นาน มือหนาล็อกสะโพกบางไว้แน่น ก่อนจะขยับกายสวนขึ้นมาอย่างหนักหน่วงดุดัน บังคับให้นางต้องหลุดเสียงครางและโอนอ่อนไปตามแรงอารมณ์ที่เขาโหมกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดคืนเช้าวันรุ่งขึ้น...ซูเหมยตื่นขึ้นมาพบเพียง

บทที่ 18กลิ่นขมปร่าของยาต้มสมุนไพรลอยแตะปลายจมูก ซูเหมยค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก พิษไข้ที่รุมเร้ามาตลอดหลายวันทำให้นางรู้สึกปวดร้าวไปทั้งกายราวกับกระดูกทั่วร่างถูกบดขยี้เมื่อสายตาเริ่มปรับรับแสงได้ ภาพแรกที่ปรากฏคือใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของชิงชิง และร่างกลมป้อมของลูกชายที่นอนขดหลับสนิทอยู่ข้างเตียง ทว่าลึกๆ ในใจ หญิงสาวกลับเผลอมองข้ามไหล่สาวใช้ไปยังบานประตูห้อง ก่อนจะแค่นยิ้มสมเพชตนเองเมื่อพบเพียงความว่างเปล่า... นางกำลังแอบหวังสิ่งใดอยู่กันแน่ หวังว่าคนเลือดเย็นผู้นั้นจะมานั่งเฝ้าไข้งั้นหรือ ช่างโง่งมนัก“คุณหนูฟื้นแล้ว!” ชิงชิงส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ รีบประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างระมัดระวัง พลางเป่ายาต้มอุ่นๆ ส่งให้“หลายวันมานี้คุณหนูไข้ขึ้นสูงจนเพ้อไม่ได้สติ บ่าวใจคอไม่ดีเลยเจ้าค่ะ”“เป่าอันเป็นอย่างไรบ้าง คนพวกนั้นไม่ได้ทำร้ายพวกเจ้าใช่หรือไม่” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามอย่างร้อนรน“ไม่มีใครกล้าแตะต้องบ่าวกับคุณชายน้อยหรอกเจ้าค่ะ” ชิงชิงอมยิ้มบางๆ ขณะใช้ผ้าซับหยดยาที่มุมปากให้นายหญิง“คุณหนูรู้หรือไม่เจ้าคะ ยามที่คุณหนูหมดสติไป ท่านอ๋องเป็นคนคอยเช็ดตัวและป้อนยาใ

บทที่ 20เสียงสายลมพัดผ่านหน้าต่างอันเงียบสงัด ปลุกให้ซูเหมยลืมตาตื่นขึ้นมา บรรยากาศในเรือนที่เงียบเชียบผิดปกติทำให้หญิงสาวรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก“คุณหนู!”ชิงชิงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด “คนของตำหนักใหญ่บุกมาพาตัวคุณชายน้อยไปเจ้าค่ะ! อ้างว่าไท่เฟยสั่งให้พาไปเรียนกฎระเบียบ องครักษ์เงาไม่อาจชักดาบใส่คนของไท่เฟยได้ จึงได้แต่หลบไปส่งข่าวให้ท่านอ๋อง ชิงชิงพยายามเข้าขวางแล้วแต่ถูกผลักจนล้ม...”ไม่ทันที่สาวใช้จะพูดจบ ซูเหมยก็ผุดลุกขึ้นจากเตียง ความเจ็บปวดจากพิษไข้และรอยแผลแตกบนแผ่นหลังพลันหายไปจนหมดสิ้นด้วยความเป็นห่วงลูก นางคว้าเสื้อคลุมมาสวมลวกๆ แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงไปยังตำหนักใหญ่ทันทีตลอดทางเดิน บรรยากาศเงียบสงัดจนน่ากลัว ข้ารับใช้ถูกสั่งให้ไปเฝ้าระวังอยู่รอบนอก ซูเหมยอาศัยความคุ้นเคยลัดเลาะไปตามระเบียงแคบๆ จนมาหยุดอยู่หลังฉากกั้นไม้ฉลุหน้าห้องโถงใหญ่หัวใจของนางเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก หญิงสาวกลั้นหายใจ แอบมองผ่านช่องไม้แกะสลัก ภาพเบื้องหน้าทำให้นางต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องเป่าอันนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีดและเปรอะ