All Chapters of ลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1เสียงหอบกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องพักอันมืดสลัว กลิ่นกำยานเจือปนไอเสน่หาที่ยังคุกรุ่นบนเตียงกว้าง ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้าบดเบียดขับเคลื่อนอย่างดุดันเอาแต่ใจ ฝ่ามือหนาบีบเค้นเอวคอดกิ่วจนขึ้นรอยแดงช้ำ ปลายนิ้วของซูเหมยจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างอันเต็มไปด้วยมัดกล้าม หยาดเหงื่อชโลมกายจนเหนียวเหนอะหนะ แต่รสสุขสมทางกายที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด กลับไม่อาจสร้างความอบอุ่นในหัวใจของนางได้แม้เพียงนิดเดียวเมื่อพายุอารมณ์สงบลง สัมผัสแนบชิดพลันเย็นเยียบในพริบตา แสงเช้าของวันใหม่เริ่มสาดส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่าง ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย‘จ้าวเฟยหลง’ ชินอ๋องผู้กุมกำลังทหารนับแสน ผละออกจากร่างเปลือยเปล่าของนางทันทีโดยไม่เหลือเยื่อใย ตลอดสามปีที่ผ่านมา บนเตียงเขาอาจตักตวงจากนางอย่างบ้าคลั่ง แต่ยามลืมตาตื่น เขากลับไม่เคยแม้แต่มองนางด้วยความอ่อนโยน ร่างสูงก้าวลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมตัวในขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ ท่าทีเร่าร้อนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนบรรยากาศรอบตัวพลอยหนาวเหน็บ“ข้ากำลังจะรับพระชายาเข้าจวน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนที่

บทที่ 3พิธีสู่ขอและบทสนทนาอันน่าอึดอัดในโถงรับรองดำเนินไปจนกระทั่งดวงตะวันคล้อยต่ำ ล่วงเข้าสู่ยามเย็น จ้าวเฟยหลงจึงเอ่ยปากขอตัวกลับ ทันทีที่ขบวนเสด็จอันเกริกไกรของชินอ๋องเคลื่อนพ้นประตูหน้าจวน บรรยากาศที่เคยตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง เสนาบดีหลินสะบัดมือไล่กลุ่มลูกอนุที่ยืนเป็นฉากหลังให้แยกย้ายกลับเรือนตนเองอย่างไม่ไยดีซูเหมยเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบอันมืดสลัวมุ่งหน้าสู่เรือนท้ายจวนเพียงลำพัง นางเพิ่งสั่งให้ชิงชิงแยกไปรับสำรับที่โรงครัวใหญ่ การอยู่อย่างไร้ตัวตนและหลบเลี่ยงสายตาผู้คนคือหนทางเดียวที่จะช่วยให้นางและมารดารอดพ้นจากอารมณ์ร้ายของฮูหยินใหญ่ทว่าขณะก้าวผ่านมุมกำแพงทึบ วงแขนแข็งแรงปริศนากลับตวัดรัดร่างของนาง ดึงกระชากเข้าไปในเงามืดอย่างรวดเร็วซูเหมยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่กลิ่นอายคุ้นเคยทำให้ร่างของนางชาวาบไปทั้งตัว... จ้าวเฟยหลง!“อื้อ! ปล่อย...”นางดิ้นรนผลักไสแผงอกกว้างสุดแรงเกิด แต่วงแขนนั้นกลับยิ่งรัดแน่นราวกับปลอกเหล็กบีบจนกระดูกแทบแหลก“สามปีที่ผ่านมา... เจ้าบอกข้าว่าเป็นเพียงนางรำเร่ร่อนไร้หัวนอนปลายเท้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดริมหูเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

บทที่ 5เวลาผ่านไปเกือบสองเดือนแม้วันแต่งงานระหว่างหลินอวี้เหยากับชินอ๋องจะยังมาไม่ถึง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของซูเหมยปั่นป่วนจนไม่อาจสงบได้ กลับเป็นความผิดปกติของร่างกายตนเอง ประจำเดือนที่ขาดหายไป อาการเวียนหัวอย่างรุนแรงทุกเช้าค่ำ และความรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบทนกลิ่นอาหารไม่ได้ ทำให้นางเริ่มสงสัยถึงสิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะนึกฝันด้วยความหวาดหวั่น ซูเหมยจึงแบ่งเศษเงิน ลอบออกจากจวนไปพบหมอชราที่ร้านยาเล็กๆ ท้ายตลาด ทันทีที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นทาบลงบนข้อมือ สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวดั่งไข่มุกกลิ้ง คำบอกเล่าของหมอชราก็เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ...นางตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้วซูเหมยเดินใจลอยกลับมาถึงเรือนท้ายจวน มือบางสั่นเทายามทาบลงบนหน้าท้องที่ยังคงแบนราบตลอดสามปีที่ยอมเป็นหญิงอุ่นเตียง นางระวังตัวมาโดยตลอด ต้มยาห้ามครรภ์ดื่มไม่เคยขาดเพื่อไม่ให้สายเลือดต่ำต้อยต้องเกิดมารับความลำบากแต่คืนนั้น... คืนบนรถม้าที่เขาดักฉุดและย่ำยีนางอย่างป่าเถื่อน ทั้งกายและใจของนางแหลกสลายจนแทบสิ้นสติ คำพูดตัดขาดที่เขาบอกว่า ‘นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย’ ทำให้นางคิดว่าทุกอย่างจบสิ้นลงแล้วจริงๆ จนเผลอละเลยยาถ้วยนั้นไป

บทที่ 7รถม้าคันใหญ่โตหรูหราแล่นผ่านไปจนลับสายตาแล้ว แต่เสียงหัวใจของซูเหมยยังเต้นระทึกไม่ยอมสงบแม้ม่านหน้าต่างจะเปิดออกเพียงชั่วขณะที่สายลมพัดผ่าน แต่นางจำเสี้ยวหน้าคมคายดุดันนั้นได้ติดตาจนไม่มีวันลืม... จ้าวเฟยหลง“คุณหนู... คนบนรถม้าเมื่อครู่ ใช่ท่านอ๋องหรือไม่เจ้าคะ” ชิงชิงกระซิบถามด้วยเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดซูเหมยสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดความกลัวที่ตีขึ้นมาในอก นางก้มมองกล่องตำราในมือสาวใช้... สี่ปีผ่านไปแล้ว คนสูงศักดิ์ระดับนั้นย่อมลืมลูกอนุไร้ค่าไปหมดสิ้น และที่สำคัญ ค่าจ้างคัดตำราก้อนนี้จำเป็นมาก“จะใช่หรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องของเราอีกต่อไปแล้ว” ซูเหมยเอ่ยเสียงเรียบเพื่อเรียกสติ นางกระชับมือเล็กของลูกชายแน่นขึ้น“รีบนำตำราไปส่ง รับเงินค่าจ้างแล้วพวกเราค่อยกลับบ้าน”ที่หอตำราอักษรทองบรรยากาศภายในร้านกลับดูเงียบสงบและไร้ผู้คนผิดหูผิดตา‘เหวินฮ่าว’ เถ้าแก่หนุ่มเดินออกมารับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย เขาย่อตัวลงยื่นห่อขนมกุ้ยฮวาหอมกรุ่นให้เด็กชายตัวน้อย“รางวัลสำหรับคนเก่งของลุงเหวินในวันนี้”“ขอบคุณขอรับท่านลุงเหวิน!” เป่าอันรับห่อขนมมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกาย

บทที่ 9เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้ายังคงดังก้องสะท้อนในห้องรับรองอันเงียบกริบรอยฝ่ามือสีแดงจัดเด่นชัดบนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าจ้าวเฟยหลงกลับไม่รู้สึกรู้สา สายตาคมกริบหรี่ลงราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเดือดจัด“ไม่ยอมเป็นอนุอย่างนั้นหรือ...”เขาหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น ก่อนจะใช้มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของนางขึ้นไปกดตรึงไว้กับบานประตูเหนือหัวแน่นหนาราวกับคีมเหล็กซูเหมยอ้าปากหมายจะส่งเสียงห้าม ทว่าริมฝีปากของเขากลับก้มลงมาบดขยี้อย่างดุดันไร้ความปรานี สัมผัสป่าเถื่อนบีบบังคับให้นางต้องยอมรับลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาช่วงชิงลมหายใจ ตักตวงความหวานปนคาวเลือดอย่างหิวกระหายมือหนาอีกข้างกระชากสายรัดเอวของนางออกอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าหลุดลุ่ยร่นลงไปกองที่ข้อศอก เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนละเอียดและเนินอกที่กระเพื่อมไหว ฝ่ามือร้อนผ่าวกุมเนินอกอวบอิ่ม บีบเค้นอย่างหนักหน่วงจนยอดอกชูชัน“อื้อ... ปล่อยนะ...” นางพยายามหันหน้าหนี สะกดกลั้นเสียงร้องห้ามไว้ในลำคอด้วยความกลัวว่าเสียงจะเล็ดลอดออกไปให้ลูกชายข้างนอกได้ยินแต่จ้าวเฟยหลงกลับไม่หยุด ลิ้นร้อนลากผ่านลงมาตามลำคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยรักสีเข้มทับซ้อนรอ