All Chapters of ลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 30ยามเหม่า รุ่งสางหมอกหนาวสีเทาหม่นยังคงลอยปกคลุมเหนือกำแพงวังหลวง แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า ทว่าบรรยากาศภายในตำหนักเฉียนชิงอันเป็นห้องทรงงาน กลับเงียบสงัดและเยียบเย็นตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าหนักแน่นในชุดเกราะศึกของจ้าวหลงเฟยก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา หยุดยืนหน้าโต๊ะทรงงานลายมังกร แม่ทัพใหญ่คุกเข่าลงข้างหนึ่ง สีหน้าเคร่งขรึมและเปี่ยมด้วยไอสังหารบนโต๊ะไม้จันทน์หอม... ม้วนจดหมายลับตราพยัคฆ์ทมิฬ สมุดบัญชีส่วยเล่มหนา และหลักฐานการยักยอกเสบียงกองทัพ ถูกวางแผ่ไว้เบื้องพระพักตร์“นี่คือความจริงทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพี่...”น้ำเสียงทุ้มต่ำของจ้าวหลงเฟยหนักแน่น ทว่าแฝงรอยร้าวราน“ห้าปีก่อน ตระกูลหยางไม่ได้คิดคดทรยศแผ่นดิน ทว่าถูกเฉินเยี่ยนและพวกพยัคฆ์ทมิฬวางแผนชั่ว สร้างหลักฐานเท็จป้ายสีเพื่อกวาดล้างขุนนางตงฉินและยักยอกเงินคลังหลวงไปเป็นของตนเอง... และตอนนี้ มันยังบังอาจใช้ข้อหากบฏขังตัวอู๋จี้ไว้ในคุกกรมอาญา ทรมานปางตายเพื่อหวังจะปิดปาก!”ฮ่องเต้ประทับนิ่ง สายพระเนตรคมกริบกวาดอ่านถ้อยคำในสมุดบัญชีลับและจดหมายปลอมแปลงทีละบรรทัดยิ่งอ่าน... สีพระพักตร์ยิ่งเย็นเยียบ พระหัตถ์กำแผ่นกระดาษแน่นจ

บทที่ 32ความโกลาหลแผ่กระจายไปทั่วลานประหารใต้ดินในชั่วพริบตา“หลีกทางเร็วเข้า หมอหลวงมาแล้ว!”เสียงทหารเกราะเหล็กตะโกนก้อง หมอหลวงอาวุโสสองท่านที่ติดตามทัพของจ้าวหลงเฟยรีบหอบหิ้วกล่องยาถลันเข้ามาทรุดตัวลงข้างร่างของจ้าวอู๋จี้ ปลายนิ้วแตะลงบนชีพจรที่ข้อมือหนา เพียงครู่เดียวสีหน้าของหมอหลวงก็เปลี่ยนเป็นตระหนก“ชีพจรแผ่วจนแทบจับไม่ได้ แผลที่หน้าท้องฉีกขาดลึกจนเสียเลือดมาก หากไม่รีบห้ามเลือดและพาออกจากห้องใต้ดิน ท่านอ๋องจะไม่พ้นหนึ่งชั่วยามนี้แน่พ่ะย่ะค่ะ!”“ท่านต้องช่วยเขานะ ช่วยเขาให้ได้!”หยางมี่คว้าแขนเสื้อหมอหลวงไว้แน่น สองมือที่เปรอะคราบเลือดสั่นสะท้าน น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม“คุณหนูหยาง ตั้งสติก่อน!”จ้าวหลงเฟยก้าวเข้ามายึดไหล่ของนางไว้แน่น สายตาคมกริบกวาดมองร่างน้องชายด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันไปสั่งการทหารเสียงเฉียบขาด“เตรียมแคร่หาม พาอู๋จี้กลับจวนจิ้งอ๋องเดี๋ยวนี้ ใครกล้าชักช้าแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวมันเสีย!”จากนั้นสายตาของจ้าวหลงเฟยก็ตวัดมองไปยังร่างของเสนาบดีเฉินที่ถูกกดคุกเข่าอยู่กับพื้น แววตาเย็นยะเยือก“ลากตัวกบฏเฉินเยี่ยนและพวกพยัคฆ์ทมิฬไปขังคุกหลวง ล่ามโซ่ตรวนไว้ให้แน

บทที่ 34หยางมี่มองแววตาที่สั่นไหวของบุรุษตรงหน้า หัวใจพลันกระตุกวูบมัจจุราชแห่งต้าหลี่ผู้เด็ดขาดและเลือดเย็นในสายตาคนทั้งแผ่นดิน... บัดนี้กลับไม่ต่างจากเด็กหนุ่มที่กำลังตื่นกลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังคนเดิมเมื่อห้าปีก่อนเลยแม้แต่น้อยนางสูดหายใจลึก ละมือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาทาบทับลงบนหลังมือหนาที่กำลังกุมท้ายทอยของนางอยู่“ข้าจะไปที่ไหนได้เล่า...” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยแผ่วเบา แฝงรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก“เจ้าอย่ามาหลอกข้า!”จ้าวอู๋จี้ขบกรามแน่น ดวงตาแดงก่ำ“เจ้าเป็นอิสระแล้ว เจ้าไม่มีพันธะใดกับข้าอีก... เจ้าพูดเองไม่ใช่หรือว่ากลับมาเพื่อทวงสามีคืน บัดนี้ข้ายังไม่ตาย คดีก็คลี่คลายแล้ว เจ้าก็คิดจะทิ้งข้าไปอีกใช่หรือไม่!”“จ้าวอู๋จี้...”หยางมี่ถอนหายใจเบา ๆ นางโน้มใบหน้าลงไปใกล้ กดจูบแผ่วเบาลงบนปลายคางสากของเขาสัมผัสนุ่มละมุนทำให้ร่างสูงใหญ่ที่กำลังเกร็งแน่นชะงักค้างไปทันที“ข้ากลับมาทวงสามีคืน... ก็แปลว่าท่านเป็นสามีของข้าแล้ว”หญิงสาวสบตากับเขา แววตานิ่งสงบและแน่วแน่“ในเมื่อข้าทวงคืนมาได้แล้ว ข้าจะทิ้งท่านไปได้อย่างไรเล่า คนโง่”จ้าวอู๋จี้เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก “เจ้า... ไม่ได้จะไป

กลิ่นกำยานหอมจรุงอบอวลไปทั่วตำหนักเฉียนชิงแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านม่านโปร่ง กระทบเสาไม้แกะสลักลายมังกรทองอร่าม ขับเน้นบารมีสูงสุดของโอรสสวรรค์ภายในตำหนักอันโอ่อ่า ปราศจากเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ มีเพียงบุคคลในราชสกุลจ้าวและคนสนิทที่ได้รับพระบรมราชานุญาตให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์เบื้องหน้าโต๊ะทรงงาน ร่างสูงโปร่งผึ่งผายของ จ้าวเทียนอี้ ฮ่องเต้หนุ่มผู้สืบสายเลือดบริสุทธิ์จากอดีตฮองเฮา ประทับอยู่อย่างสง่างามในฉลองพระองค์ผ้าไหมสีเหลืองทองปักดิ้นมังกรห้าเล็บ พระพักตร์หล่อเหลาคมคายมีเค้าโครงคล้ายคลึงกับพระอนุชาทั้งสอง ทว่าแฝงด้วยความสุขุมลุ่มลึกและรังสีอำนาจแห่งจักรพรรดิจ้าวหลงเฟยยืนเคียงข้างซูเหมย ขณะที่จ้าวอู๋จี้กุมมือหยางมี่ไว้ไม่ยอมปล่อย ทั้งสี่ก้าวเข้ามาคุกเข่าถวายบังคมพร้อมเพรียงกัน“ลุกขึ้นเถิด คนกันเองทั้งนั้น วันนี้ไม่มีพิธีรีตองอันใด”สุรเสียงทุ้มกังวานของจ้าวเทียนอี้เอ่ยขึ้นอย่างอบอุ่น สายพระเนตรเปี่ยมด้วยความเอ็นดูทอดมองลงมายังน้องชายทั้งสอง ก่อนจะหยุดลงที่หยางมี่“คุณหนูหยาง... ไม่สิ ข้าควรเรียกเจ้าว่า ‘น้องสะใภ้สาม’ ถึงจะถูก”มุมโอษฐ์ของฮ่องเต้หนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

เสียงประทัดมงคลดังกึกก้องไปทั่วเมืองหลวง ผสานกับเสียงปี่กลองบรรเลงบทเพลงมงคลอันรื่นเริงก้องฟ้าขบวนเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามสีแดงชาดหรูหราทอดยาวจากหน้าจวนสกุลหยาง มุ่งหน้าสู่จวนจิ้งอ๋อง ท่ามกลางกลีบดอกไม้สีสดและเหรียญทองแดงนำโชคที่โปรยปรายไปตลอดสองฝั่งถนน ชาวบ้านนับพันต่างเบียดเสียดออกมาร่วมแซ่ซ้องสรรเสริญงานวิวาห์พระราชทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี ประตูบ้านเรือนทุกหลังประดับโคมแดงเฉลิมฉลองให้แก่การกลับมาของทายาทตระกูลตงฉินและผู้บัญชาการศาลต้าหลี่เมื่อขบวนเกี้ยวเทียบหน้าจวนจิ้งอ๋อง หยางมี่ถูกเชิญเข้าสู่เรือนรับรองเจ้าสาวเพื่อตรวจความเรียบร้อยก่อนเริ่มพิธีกลิ่นหอมสะอาดของแป้งผัดหน้าและเครื่องหอมกุหลาบอบอวลไปทั่วห้องหยางมี่นั่งสงบนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ นางสวมชุดวิวาห์มงคลสีแดงชาด ปักลวดลายนกฟีนิกซ์และหงส์ทองคำสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ ชายกระโปรงยาวทอดตัวสง่างาม บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์ทองคำฝังไข่มุกเม็ดโตระย้าลงมาคลอเคลียกรอบหน้า ริมฝีปากอิ่มสีชาดระเรื่อ ขับเน้นให้ดวงหน้ารูปไข่เฉิดฉายและสง่างามแอ๊ด...บานประตูไม้ฉลุลายเปิดออก ร่างระหงของซูเหมยก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใสในชุดผ้