“พี่คะ... คืนนี้พี่พักที่ไหน?”น้ำค้างเอ่ยถามทำลายความเงียบขึ้นมาขณะเงยหน้าจากจานข้าวกะเพราไข่ดาวบนโต๊ะ ดวงตากลมโตที่มีแววเศร้าลึกทอดมองตรงไปยังใบหน้าคมคายของแฟนหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะเหล็กพับสีฟ้าตัวเก่า แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซ็นต์หลอดยาวที่ติดอยู่กับตัวรถเข็นร้านอาหารส่องกระทบใบหน้านวลของน้ำค้างให้ดูซีดเซียวลง ยิ่งขับเน้นกระแสความหม่นหมองในแววตาให้ดิ่งลึกเข้าไปอีก“พี่นอนโรงแรมใกล้ ๆ แถวหน้ามอนี่แหละน้ำ” ตะวันคลี่รอยยิ้มละมุนให้เธอ พร้อมกับเอื้อมมือดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากช้า ๆน้ำค้างจ้องมองใบหน้าแฟนหนุ่มนิ่งละสายตาไปไหน ราวกับกำลังใช้ความคิดเพื่อตัดสินใจในเรื่องสำคัญบางอย่าง ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยออกไปเสียงแผ่ว“น้ำ... ขอไปพักกับพี่ได้มั้ยคะ?”คำถามนั้นทำเอาตะวันชะงักมือที่กำลังเช็ดปากไปชั่วขณะ น้ำค้างยังคงจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของตะวันด้วยแววตาจริงจังที่ระคนไปด้วยความโศกเศร้า“น้ำรู้ว่าน้ำไม่ควรดูถูกน้ำใจของพี่... แต่น้ำไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้วจริง ๆ ... ความจริงแล้ว สิ่งนั้นมันควรจะเป็นของพี่... มันควรจะเป็นของพี่คนเดียว” ดวงตากลมโตเริ่มแดงรื้น หยาดน้ำตาใส ๆ เอ่อคลอขึ
آخر تحديث : 2026-09-21 اقرأ المزيد