All Chapters of บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]: Chapter 1 - Chapter 10

พายุอารมณ์แห่งวันวานอันบริสุทธิ์มอดดับลง แทนที่ด้วยความสับสนและเหนื่อยล้าของชีวิตนักศึกษาต่างถิ่น กลิ่นน้ำหอมราคาถูกในห้องพักแคบๆ คละคลุ้งไปกับไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศตัวเก่าที่ส่งเสียงครางเครือปึ้ง! ปึ้ง! ปึ้ง!เสียงกำปั้นกระแทกไม้แผ่นบางของประตูหอพักดังสนั่นหวั่นไหว สะเทือนเข้ามาถึงโสตประสาทของน้ำค้างที่เพิ่งทิ้งร่างลงบนเตียงแข็งๆ เธอสะดุ้งตัวโยน ความเงียบสงบที่โหยหาถูกฉีกกระชากออกอย่างไม่ใยดี ร่างบางหยัดกายขึ้นด้วยอาการมึนเบลอ ก่อนจะลากเท้าไปที่ประตูอย่างเฉื่อยชา“ทำไมมึงไม่ตอบกูวะ! เรียกอยู่หน้าหอตั้งนาน ต้องให้กูขึ้นมาตามถึงห้อง”ทันทีที่สลักประตูดีดออก เสียงแหลมสูงของ ฟาง ก็พุ่งเข้าใส่หน้า น้ำค้างยืนกะพริบตาถี่ๆ มองเพื่อนสนิทร่วมคณะที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้ง“กูจะนอน... กูง่วง” น้ำค้างพึมพำตอบ เสียงของเธอแห้งผากไร้เรี่ยวแรงจะต่อความยาวสาวความยืด“อะไรวะ! เพื่อนจะพาไปเลี้ยงแท้ๆ ดันมาเป็นยังงี้ มึงไม่ไปแล้วกูจะทำไง?”“โธ่อีฟาง มึงก็ไปคนเดียวก็ได้นี่ไม่เห็นจะยากเลย” น้ำค้างถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางเก้าหัวที่ฟูยุ่งพลางหมุนตัวจะกลับไปทิ้งตัวลงที่ฟูกนอนที่ยังเหลือไออุ่นอยู่“เดี๋ยไอ้

ในความเงียบที่โรยตัวปกคลุมห้องพัก ฟางเหลือบมองเงาตัวเองในกระจกบานเก่าที่ขอบเริ่มขึ้นสนิม ผิวพรรณของเธออาจจะดูจัดจ้านด้วยเครื่องสำอางราคาถูกจากตลาดนัด แต่มันก็ไม่อาจปกปิดกลิ่นอายของดินโคลนและไอร้อนจากท้องไร่ท้องนาที่เคยอาบชโลมชีวิตเธอมาตั้งแต่เกิดได้ เธอเป็นเพียงเด็กสาววัยยี่สิบที่มีรอยแผลเป็นจาง ๆ บนฝ่ามือจากการตรากตรำช่วยงานที่บ้าน ร่องรอยที่ย้ำเตือนถึงความขัดสนจนแทบมองไม่เห็นทางไปต่อสำหรับฟาง "การศึกษา" ไม่ใช่แค่ใบปริญญา แต่มันคือตั๋วเครื่องบินลำเดียวที่จะพาทั้งครอบครัวหลุดพ้นจากวงจรหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน เธอจึงตะเกียกตะกายทำทุกอย่างเพื่อหาเงินส่งเสียตัวเอง ยอมก้าวขาเข้าสู่งานสายอาชีพที่หมิ่นเหม่ต่อสายตาดูแคลนของผู้คน ยอมแลกศักดิ์ศรีกับเศษเงินเพื่อความอยู่รอด จนกลายเป็นคนนอกที่ไม่มีใครในรั้วมหาวิทยาลัยอยากเฉียดเข้าใกล้ทว่าในโลกที่เต็มไปด้วยสายตาเย็นชา กลับมีเพียง "น้ำค้าง" เด็กสาวที่มาจากพื้นเพบ้านนอกและมีหัวใจที่เปราะบางไม่ต่างกันที่กล้าเดินเข้ามาหาความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปรียบเสมือนต้นไม้สองต้นที่เติบโตบนดินเลว แม้กิ่งก้านจะแผ่ไปคนละทิศทาง—คนหนึ่งดูอ่อนหวานและรักนวลสงวนตัว ส่วนอี

ไอแดดรำไรยามเย็นสาดประกายส้มอมทอง อาบชโลมไปทั่วท้องทุ่งกว้างอันเงียบสงบ สายลมปลายฤดูพัดพากลิ่นไอโคลนจาง ๆ และกลิ่นยอดหญ้าอ่อนโชยมาแตะจมูกอย่างแผ่วเบา น้ำค้างในชุดเสื้อคอกระเช้าสีขาวหม่นและผ้าถุงลายพิกุลขยับตัวนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ตัวเก่าใต้ร่มเงาครึ้มของต้นมะขามใหญ่ สองขากระดิกแกว่งไปมาตามจังหวะธรรมชาติ เสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยเซาะแก่งหินในลำธารเบื้องหน้าดังซ่านเซาะสลับกับเสียงนกป่าร้องเจื้อยแจ้ว ขับกล่อมให้ช่วงเวลานี้ราวกับถูกหยุดนิ่งไว้ในความทรงจำสายตาของเธอทอดมองฝ่าไอแดดไปยังร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่กำลังเดินตรงเข้ามา เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ตามแบบฉบับของนักศึกษาที่ผ่านการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่มาสักระยะ ทว่ากลิ่นอายความศิวิไลซ์เหล่านั้นกลับไม่ได้เปลี่ยนแปรเนื้อแท้ของชายที่ชื่อตะวันเลยสักนิด โดยเฉพาะรอยยิ้มซื่อที่ส่งมาให้แต่ไกล... รอยยิ้มพิมพ์ใจดวงเดิมที่เขาใช้มองเธอตั้งแต่วัยเยาว์ยามวิ่งเล่นอยู่กลางทุ่งแห่งนี้“รอพี่นานไหม?”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หยุดลงข้างแคร่ พี่ตะวันหย่อนตัวนั่งลงจนไม้ไผ่ลั่น เอี๊ยด รับน้ำหนัก กลิ่นสบู่จาง ๆ และไออุ่นจากผิวกายคร้

ความสลัวรางของโถงต้อนรับในโรงพยาบาลเอกชนยามดึกสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางหึ่งแผ่วเบาปะปนไปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่โชยมาจาง ๆ น้ำค้างนั่งนิ่งสนิทอยู่บนโซฟาบุหนังตัวใหญ่ สองมือกุมเข้าหากันแน่น สายตาทอดมองพื้นกระเบื้องแกรนิตโตที่ขัดจนเงาราวกับคนหลุดลอย ดวงตาที่เพิ่งแห้งเหือดจากหยาดน้ำตาพึ่งจะข้ามผ่านความล้ามาไม่กี่นาที ทว่าในความเงียบงันนั้น เสียงฝีเท้าที่ก้าวถี่สลับหนักเบาก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่สั่นพร่าเล็กน้อย“น้ำ... เป็นยังไงบ้าง?”เพียงแค่คำแรกที่กระทบหู หัวใจที่เคยด้านชาด้วยความกลัวพลันกระตุกวูบ น้ำค้างเงยหน้าขึ้นฉับพลัน แววตาที่หม่นแสงกลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาอุ่น ๆ อีกครั้งจนพร่าเลือน ภาพตรงหน้าคือร่างสูงของชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่หลุดรุ่ย มีหยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมจากความรีบเร่ง“พี่ตะวัน!”เด็กสาวผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะโผร่างเข้าหาอ้อมกอดของชายหนุ่มตรงหน้าทันที สองมือขยำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ราวกับว่าเขาคือหลักยึดเหนี่ยวเพียงสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่บนโลกที่กำลังจะล่มสลายใบนี้ กลิ่นอายแดดและลมจาง ๆ ที่ติดมากับตัวของเขาช่วยขับไล่ควา

“ว่าไงล่ะจ๊ะ... สนใจไหม? เงินดี งานสบายแบบนี้ มันจะวิ่งมาหาคนที่ใช่ในเวลาที่ใช่เท่านั้นนะ”พี่ติ๊กพึมพำกระซิบพลางยกยิ้มที่มุมปาก แววตาคู่คมจับจ้องทุกลมหายใจเข้าออกของเด็กสาวอย่างผู้คุมเกม“ถ้าสนใจล่ะก็... เริ่มงานคืนนี้เลยเป็นไง” หญิงสาวรุ่นพี่เริ่มขยับรุกหนัก ถ้อยคำชักชวนพุ่งตรงเข้าเป้าหมายโดยไม่ปล่อยให้เวลาเยียวยาความสับสน“อะไรกันคะพี่ติ๊ก... นี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะ” น้ำค้างละล่ำละลักแย้ง เสียงของเธอสั่นพร่า ละสายตาจากปึกเงินสีเทาขึ้นมามองหน้ารุ่นพี่สาว แสงไฟสลัวหลังร้านสะท้อนความตื่นตระหนกในดวงตาคู่สวย“ก็ใช่น่ะสิ! งานพวกนี้ทำไม่กี่ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว โคตรสบาย... แต่ถ้าไม่สนใจพี่ก็ไม่ว่ากันนะ” พี่ติ๊กไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะทำท่ารวบปึกธนบัตรสีเทาทั้งสามหมื่นบนหน้าตัก เตรียมจะยัดกลับลงไปในซอกกระเป๋าหนังใบหรูตามเดิม เสียงเนื้อกระดาษเสียดสีกันดัง สวบสาบ บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟาดฟันกับโชคชะตา“เดี๋ยวค่ะพี่!...”เสียงของน้ำค้างโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ท่าทีระแวดระวังพังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นทางรอดเดียวกำลังจะหลุดลอยไป สองมือกำขยับเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ แววตาเต็มไปด้วยคว