บ่วงรักรอยบาป [NC-20+] のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

การระเบิดจุดสุดยอดที่รุนแรงอย่างต่อเนื่องถึงสองรอบติดของน้ำค้าง ส่งผลให้ฟาง เพื่อนสาวที่นั่งจ้องตาไม่กระพริบอยู่ตรงนั้นแทบหยุดหายใจ ความร้อนรุ่มและอารมณ์ที่พุ่งพล่านในความกระสันอยากตามธรรมชาติรุมเร้าเข้าใส่เรือนร่างของฟางอย่างโหดร้ายและไม่ปราณีเอาเสียเลย“อูยยย... น้ำแตกเลย... อีน้ำ...”เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดรอดจากไรฟันของฟางยามเมื่อเห็นเพื่อนรักปล่อยน้ำสวาทพุ่งกระฉูดออกมาจากหลืบเนื้อสีหวานอย่างรุนแรงราวกับท่อประปาแตก พร้อมกับเรือนร่างระหงของน้ำค้างที่ทิ้งตัวฟุบพังพาบลงกับโซฟาอย่างหมดสภาพ ส่งผลให้แก่นกายยักษ์ท่อนยาวของโต้งหลุดถอนพรวดออกจากร่องรักอันฉ่ำเยิ้มเกิดเสียงดังจนได้ยินอย่างชัดเจนเต็มสองหู‘บ๊วบ!’ภาพความเสียวซ่านตรงหน้าฉุดกระชากสติของฟางให้กระเจิดกระเจิง ฝ่ามือนุ่มเล็กของเธอเคลื่อนลงมากดบดเน้น ๆ ลงบนโคกเนินที่อวบอูมตรงหน้าขาของตัวเองเพื่อระบายความกระสันอยาก ลิ้นเรียวเล็กแลบออกมาเลียริมฝีปากอวบอิ่มที่แห้งผากอย่างเผลอไผล ฝ่ามืออีกข้างยกขึ้นมาบีบเค้นคลึงเต้างามอวบผ่านอกเสื้ออย่างรุนแรง ปล่อยให้อารมณ์ล่องลอยเตลิดเปิดเปิงไปตามกระแสแรงราคะที่โหมกระหน่ำจากการเฝ้ามองดูเพื่อนรักโดนรุมเย

“น้ำคะ... น้ำรู้จักพี่มาตั้งแต่เด็ก เราโตมาด้วยกัน น้ำน่าจะรู้จักตัวตนของพี่ดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมน้ำถึงยังสงสัยในตัวพี่อยู่อีก”ตะวันยื่นมือหนาไปเชยคางเรียวสวยของน้ำค้างให้ช้อนขึ้นสบสายตา นัยน์ตาคู่คมสีเหล็กฉายประกายความเอื้ออาทรและห่วงใยออกมาอย่างปิดไม่มิด น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ราวกับจะประคองหัวใจที่กำลังบอบช้ำของเธอไว้อย่างถนอมที่สุด“น้ำขอโทษค่ะพี่... น้ำแค่ไม่มั่นใจในตัวเอง น้ำไม่ได้สะอาดมากพอที่จะมั่นใจได้เหมือนเดิม...” น้ำค้างเค้นเสียงแผ่วพร่าตอบกลับ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดจากแผลใจที่กัดกินตัวตนของเธอมาตลอด การต้องขายเรือนร่างเพื่อแลกกับเงินรักษาแม่ ทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าเมื่อต้องยืนเคียงข้างชายหนุ่มผู้แสนดีอย่างเขา“โธ่เอ๊ย... น้ำค้างคนเก่งของพี่”ตะวันโอบแขนรวบเรือนร่างบางของเธอเข้ามาสวมกอดไว้แน่น แผงอกแกร่งเบียดชิดโอบรับเอาความเจ็บปวดสับสนของเธอไว้ทั้งหมด ชายหนุ่มถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านสัมผัสอันลึกซึ้ง ราวกับต้องการจะดูดซับเอาความทุกข์ระทมที่กัดกินใจของแฟนสาวออกมาให้หมดสิ้น ชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์ใจและมั่นคงในความรักคนนี้ ไม่เคยแม้แต่จะแวบคิดรั

เสียงติ๊ด! ดังสั้นๆ ขึ้นหนึ่งครั้งเมื่อตะวันยื่นคีย์การ์ดไปใกล้กับเครื่องสแกนที่บานประตู ก่อนมือหนาใหญ่จะผลักบานประตูเปิดออก ขยับเบี่ยงตัวหลีกทางให้น้ำค้างและฟางที่กำลังยืนจับคันชักกระเป๋าลากใบใหญ่รออยู่ด้านหลัง"ยินดีต้อนรับสู่กำแพงแสนครับ..." ตะวันโค้งศีรษะลงน้อยๆ คล้ายพนักงานต้อนรับของโรงแรม ก่อนจะผายมือเชิญให้สองสาวลากกระเป๋าเดินทางก้าวเข้าไปในห้องพักอย่างสะดวกโยธิน แล้วจึงเดินตามเข้าไปพร้อมรอยอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าภายในห้องสตูดิโอขนาดกะทัดรัดของโรงแรมระดับสี่ดาวใจกลางเมือง ตกแต่งด้วยความหรูหราโอ่อ่าไม่น้อยหน้าโรงแรมเชนชื่อดังจากต่างประเทศ พื้นปูด้วยพรมหนานุ่มให้ความรู้สึกอบอุ่นทันทีที่ก้าวเท้าสัมผัส ผนังห้องคุมโทนด้วยสีเอิร์ธสบายตากลางห้องมีเตียงนอนขนาดควีนไซด์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาน่าทิ้งตัวลงนอน ถัดไปเป็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดเพดาน กรอบอะลูมิเนียมสีดำสนิทถูกบังตาด้วยผ้าม่านทึบแสงผืนยาวสีเทาเข้มที่ทิ้งตัวลงมาอย่างสวยงาม ที่มุมห้องมีโต๊ะทำงานทรงกลมดีไซน์โมเดิร์นเข้าชุดกับเก้าอี้อาร์มแชร์บุผ้ากำมะหยี่เนื้อดีนุ่มนวลชวนนั่ง ผนังด้านปลายเตียงแขวนโทรทัศน์จอแบนขนาดห้าสิบนิ้

“รุ้งขอถ่ายรูปด้วยหน่อยนะคะ”รุ้งทองยิ้มละไมพลางหันไปพูดกับตะวัน ก่อนจะตวัดสายตาส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้น้ำค้างอย่างไม่มีร่องรอยความผิดปกติใด ๆ ทุกการกระทำและสีหน้าฉาบทาไว้ด้วยความยินดีอย่างจริงใจและเป็นมิตรเสียจนคนมองยากจะจับสังเกต“น้ำค้างด้วยสิมา! มาถ่ายรูปด้วยกันเลยมา”หญิงสาวในชุดแบรนด์เนมหรูหราแสดงท่าทางสนิทสนมกับทั้งน้ำค้างและตะวันได้อย่างแนบเนียน ไร้ซึ่งความตะกุกตะกัก ก่อนที่เธอจะหมุนตัวยื่นโทรศัพท์มือถือ iPhone รุ่นล่าสุดในมือส่งไปให้ฟาง“ช่วยถ่ายให้หน่อยนะ เอา มุมสวย ๆ เลยนะ” รุ้งทองเอ่ยเสียงหวาน ทำราวกับรู้จักและสนิทสนมคุ้นเคยกับฟางมานานปีฟางกัดฟันกรอด ยืนกัดฟันทนรับโทรศัพท์เครื่องหรูมาจากมือของรุ้งทอง สายตาคู่คมของฟางถลึงมองอีกฝ่ายจนลูกตาแทบพุ่งถลนออกจากเบ้าด้วยความหงุดหงิดจัด ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงแววตาสายหนึ่งที่ทอประกายยิ้มสะใจเย้ยหยันอยู่ลึก ๆ ภายใต้กรอบหน้าหวานที่ยิ้มแย้มมีมิตรไมตรีของรุ้งทองเท่านั้น‘ยัยนี่มันร้ายกว่าที่คิด!’ ฟางคิดในใจด้วยความเดือดดาล แต่ก็ทำได้เพียงข่มอารมณ์เอาไว้‘ตั่บ! ตั่บ! เฮ้!’ยังไม่ทันที่ชัตเตอร์จะถูกกด เสียงเชียร์และเสียงบูมประจำคณะ

รถตู้โดยสารเคลื่อนตัวออกจากสถานีขนส่งกำแพงแสน มุ่งหน้าสู่สถานีขนส่งหมอชิต กรุงเทพฯ ในเวลา 19:00 น. ตรงเป๊ะ แสงไฟสว่างไสวจากร้านรวงสองข้างทางค่อย ๆ ริบหรี่และลดหายไป เมื่อตัวรถเริ่มเคลื่อนผ่านออกจากเขตชุมชน เข้าสู่ความเงียบสงัดของถนนสายหลักนอกเมืองบรรยากาศมืดมิดที่เข้าครอบงำรอบด้าน ไม่ต่างอะไรกับชีวิตของน้ำค้างที่กำลังดิ่งลงสู่ความมืดแปดด้าน ร่างบางนั่งนิ่งอยู่บนเบาะโดยสาร นัยน์ตาคู่สวยเหม่อมองฝ่ากระจกใสออกไปในความมืดด้านนอกด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อย สิ้นหวัง และร้าวราน หยดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้เนิ่นนาน ค่อย ๆ เอ่อล้นและไหลอาบแก้มเนียนลงมาเป็นสายมือเรียวเล็กที่เย็นชืดของเธอ ถูกมือของฟางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอื้อมมากุมบีบเอาไว้เบา ๆ ด้วยความห่วงอาทร ฟางเฝ้ามมองใบหน้าซีดเซียวของเพื่อนรักด้วยความรู้สึกเจ็บปวดในอกไม่แพ้กัน มิตรภาพที่ผูกพันกันมานานทำให้ฟางรู้สึกราวกับว่าตัวเธอเองเป็นผู้ถูกกระทำและต้องเผชิญกับความกล้ำกลืนนี้เสียเอง“น้ำ... มึงยังมีกูอยู่นะเพื่อน”ฟางเอ่ยบอกเสียงแผ่วเบาท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม พลางยกมืออีกข้างขึ้นมาตบเบา ๆ บนหลังมือของน้ำค้าง เพื่อส่งผ่านควา