Semua Bab ติวเตอร์หนุ่มสุดป๊อบกับสาวฮอตสุดเฮี้ยว: Bab 61 - Bab 70

“เอาไปคืนเหรอคะน่าเสียดายนะของดีดีทั้งนั้นเลย พวกพี่น่าจะเปิดดูก่อนคนให้เขาจะได้ไม่เสียใจ” แล้วแชยองก็หยิบช็อคโกแลตกล่องใหญ่ที่มีคนฝากมาให้จีเฮยื่นมาตรงหน้าของผู้เป็นเจ้าของ “อย่างกล่องนี้น่าจะอร่อยนะยี่ห้อนี้แพงซะด้วยสิ พี่จีเฮจะไม่ลองชิมดูหน่อยเหรอ” เมื่อเห็นว่าเขายังคงเฉยแชยองก็เลยถือวิสาสะเปิดกล่องช็อคโกแลตกล่องนั้น และหยิบขึ้นมากินหน้าตาเฉย “อร่อยจริงๆ ด้วยพี่จีเฮลองชิมดูสิ” จีเฮยังคงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าแชยองต้องการที่จะแกล้งเขา รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ชอบรับของจากผู้หญิงที่ตามมาวอแวเขา แต่เธอก็ยังเจ้ากี้เจ้าการรับของพวกนั้นมาให้เขาและอึนซอง “อร่อยจริงๆ นะ” แชยองยื่นกล่องช็อคโกแลตไปตรงหน้าจีเฮอีกครั้งพร้อมกับพยักหน้าชักชวนเขาให้ทาน อึนซองทนไม่ไหวต้องห้ามปรามแชยองด้วยน้ำเสียงดุอย่างที่แชยองไม่เคยได้ยินมาก่อน “คิมแชยองพี่บอกให้เอาไปคืนเจ้าของไงฟังไม่รู้เรื่องเหรอ” จีเฮรู้ดีว่าอึนซองไม่พอใจที่แชยองทำแบบนี้เขาจึงหันไปพูดกับอึนซองแทนเธอ “ช่างเถอะอึนซอง...ไหนๆ แชยองกับยูจินก็รับมาแล้ว ครั้ง

ยูจินได้แจ้งกับผู้ที่มายื่นใบสมัครของชมรมว่า ทางชมรมจะติดประกาศแจ้งให้ทราบอีกทีถึงวันและเวลา ที่จะต้องมาทำการคัดเลือก และผู้ที่ผ่านการคัดเลือกเท่านั้นถึงจะได้เป็นสมาชิกของชมรมนี้ พร้อมทั้งขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจกับชมรมบาสของเรา “เหนื่อยไหมจ๊ะสาวๆ” อึนซองเดินเข้ามาทักแชยองและยูจิน “นิดหน่อยค่ะแต่ก็สนุกดี ทำไมวันนี้พี่อึนซองถึงมาคนเดียว แล้วพี่จีเฮไปไหนซะล่ะ” ยูจินถามเมื่อมองหาพี่จีเฮไม่พบ “กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่มั้ง” “จริงสิวันนี้พวกพี่จะต้องซ้อมบาสกัน” “ถูกต้องพี่ถึงได้มาตามผู้จัดการทีมและผู้ช่วยไปดูแลการซ้อมในครั้งนี้” “โอเคค่ะขอเราสองคนเก็บของก่อนนะคะ” “มาพี่ช่วย” อึนซองช่วยแชยองและยูจินเก็บโต๊ะและเอกสารใบสมัคร ก่อนที่จะชวนกันไปสมทบกับจีเฮที่สนามบาส อึนซองขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนแชยองกับยูจินก็ไปจัดเตรียมเรื่องผ้าเช็ดตัวสำหรับซับเหงื่อ รวมไปถึงน้ำดื่มสำหรับสมาชิกทุกคน งานนี้ทำเอายูจินถึงกับบ่น “นี่เหรอหน้าที่ของพวกเราทำไมมันช่างดูเหมือนงานที่ต้องใช้แรงงานแบบนี้นะ” แชยองอ

จีเฮเคาะประตูห้องนอนของแชยอง แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบจากภายใน เขาก็เลยตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไปและก็พบว่าภายในห้องว่างเปล่า ชายหนุ่มถือวิสาสะเดินเข้าไปสำรวจภายในห้องนอนของเธอ เขาเดินไปดูรูปถ่ายที่อยู่ในกรอบสวยงาม ฉับพลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับกล่องไม้สลักสวยงาม จีเฮเอื้อมมือไปเปิดมันออก และก็ต้องตกตะลึง ไม่ใช่เพราะเสียงเพลงที่ดังลอดออกมา แต่เป็นเพราะของที่อยู่ในกล่องนั้นต่างหาก ที่ทำให้เขาใจเต้นแรงจนต้องเอามือมาวางตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเอง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายในวัยเด็กของเขาและเธอ ที่เขาเองก็มีอยู่หนึ่งใบเช่นกันจีเฮลูบไล้รูปใบนั้นอย่างเบามือ ราวกับว่าถ้าเขาทำรุนแรงจะทำให้ของมีค่าเสียหาย หลังจากนั้นจึงหยิบแหวนใบไม้ถักที่เขาเป็นคนบรรจงทำให้น้องสาวตัวน้อยในอดีต รวมไปถึงมงกุฎดอกไม้ที่ถึงแม้กาลเวลาจะทำให้ดอกไม้แห้งเหี่ยวเฉาไป แต่เธอก็ยังคงเก็บรักษาสิ่งเหล่านั้นเอาไว้เป็นอย่างดี และนั่นมันก็แสดงให้เห็นว่าเธอเองก็ยังคงไม่ลืมพี่จีเฮคนนี้ และยังคงรอคอยการกลับมาของเขาเหมือนดั่งเช่นที่เขาเองก็รอคอยการกลับมาของเธอเช่นกัน

“แล้วทำไมถึงไม่พูดความจริง...คงสนุกมากสินะ...ที่เห็นฉันเป็นตัวตลกที่จะปั่นหัวยังไงก็ได้” “ไม่ใช่แบบนั้นนะเธอกำลังเข้าใจผิด...พี่ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นตัวตลก...เพียงแต่พี่ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดกับเธอยังไงให้เธอเข้าใจ พี่รู้ว่ามันเป็นความผิดของพี่ พี่ปล่อยให้เธอรอนานเกินไป แต่พี่ก็มีเหตุผลไม่ใช่ว่าพี่ตั้งใจที่จะลืมเธอหรือลืมสัญญาระหว่างเรา” “แล้วทำไม...ทำไมเพิ่งจะกลับมาตอนนี้...ไปอยู่อเมริกาตั้งนานไม่เคยแม้แต่จะติดต่อกลับมา แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลับมานายกลับมาทำไม บางทีถ้าไม่กลับมายังดีซะกว่า” น้ำตาของแชยองไหลอาบแก้มอีกครั้งสายตาของเธอที่มองไปที่เขาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่จีเฮเองก็รู้สึกได้ “พี่ขอโทษ...แต่พี่มีคำอธิบายพี่อยากให้เธอฟัง...” เมื่อแชยองยังคงเงียบงันไม่พูดอะไร จีเฮจึงเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงจุดที่สามารถมองลงไปเห็นข้างล่างได้อย่างชัดเจน เขาเอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างจากนั้นก็พูดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ราวกับว่ามันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง “พี่ไม่เคยลืมเธอ...เพียงแต่ว่าที่ไม่ได้ติดต่อเธอนั่นก็เป็นเพราะว่าหลังจากที่พี่ไ

“ฉันไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรเลย” แชยองพูดพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ และคำตอบนั้นเหมือนจะเตือนตัวเองไปในตัวด้วยว่าเธอจะต้องไม่เป็นไร จะต้องเข้มแข็งและผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้ ยูจินดึงเพื่อนรักเข้ามากอดเอาไว้พร้อมกับปลอบ “กับฉันเธอไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นเข้มแข็ง ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาร้องซะให้พอนะแล้วจะดีขึ้นเอง ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ” แชยองกอดยูจินไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างไม่สามารถเก็บกลั้นมันไว้ได้อีก และบอกกับตัวเองว่าเธอจะร้องไห้เพียงแค่วันนี้เท่านั้น จากนั้นเธอจะไม่เสียน้ำตาให้กับเรื่องนี้อีก ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ในที่สุดแชยองก็หยุดร้องไห้ ยูจินพาแชยองมานั่งที่เตียงนอนกว้างใหญ่ขนาดสองคนนอนโดยเธอนั่งลงข้างตัวเพื่อนรักด้วย ยูจินจับมือของแชยองไว้ “ดีขึ้นแล้วใช่ไหม” แชยองไม่ตอบคำถามนั้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง เมื่อเห็นว่าเพื่อนพร้อมที่จะพูดคุยทำให้ยูจินตัดสินใจพูดถึงเรื่องนั้นทันที “แชยองฉันรู้ว่ามันอาจจะเป็นเรื่องที่กระทันหัน และทำใจได้ยากที่เธอได้รับรู้ความจริงเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่ถ้าเรามองในอีกมุมหนึ่งมันก็เป