جميع فصول : الفصل -الفصل 80

“คนรักกันเขาทำกันแบบนี้เหรอ” “ก็บอกไปแล้วไงว่าบางทีอาจเป็นเพราะเขากลัวว่าจะเสียเธอไป...และที่เขากลับมาช้าก็ดีกว่าไม่กลับมา ที่สำคัญเขามีเหตุผลที่ดีในการกลับมาล่าช้า ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันว่าน่าจะอภัยให้กันได้” แชยองรู้สึกหมั่นไส้เพื่อนรักที่ดูเหมือนจะพูดจาเข้าข้างฝ่ายโน้นซะเหลือเกิน “ถ้าเธอเจอเหตุการณ์แบบนี้เธอก็คงจะรีบอภัยให้เขางั้นสิ” แชยองทนไม่ไหวเลยกัดจิกเพื่อนรักกลับไป “แน่นอนอยู่แล้วก็พี่จีเฮเขาทั้งหล่อทั้งนิสัยดี เรียนก็เก่งแถมยังรวยมีชาติมีตระกูล ขืนเล่นตัวมากพี่เขาเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา หรือไม่อีกทีแม่พวกสาวๆ ที่คอยตามตื๊อมางาบไปล่ะก็เสียดายแย่เลย” “แค่เนี้ยนะ...เหตุผลของเธอมันฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย” “ฉันยังพูดไม่จบเลยเธอก็ขัดขึ้นมาซะก่อน ฉันกำลังจะบอกว่าเหตุผลที่สำคัญก็คือ...” ยูจินแกล้งทำเป็นพูดทิ้งค้างไว้เพียงเท่านั้นเพื่อสร้างความอยากรู้ให้กับเพื่อน และก็เป็นตามที่คิดไว้เพราะแชยองเห็นเธอเงียบไปก็เลยถาม “ทำไมไม่พูดให้จบ พูดค้างไว้ทำไม” “เหตุผลง่ายๆ ก็คือรักยังไงล่ะ ในเมื่อคนสองคนมีจิตใจท

ในขณะนั้นเองยูจิน อึนซอง และจีเฮก็กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะม้าหินข้างคณะที่ยูจินเรียนอยู่ “เฮ้อ!” ยูจินถอนหายใจอย่างแรง “เป็นไรไป” อึนซองถามแฟนสาว “ก็แชยองน่ะสิไม่รู้หายตัวไปไหน วันนี้ก็ไม่ยอมเข้าเรียนโทรศัพท์ไปก็ไม่รับ” “อาจจะไปทำธุระสำคัญอะไรหรือเปล่า” เขาคาดคะเน “แล้วทำไมจะต้องไม่รับโทรศัพท์ด้วยล่ะพี่อึนซอง…เราไม่เคยมีความลับต่อกันมาก่อนเลยนะ ทำแบบนี้มีพิรุธชัดๆ มีปัญหาอะไรก็ควรที่จะหันหน้ามาพูดจากันสิไม่ใช่หายตัวไปแบบนี้ ถ้าเจอตัวเมื่อไรล่ะก็น่าดูจะเล่นงานให้หนักเลย” “จีเฮนายจะทำยังไงกับเรื่องของแชยอง” อึนซองหันไปถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัว “ฉันก็ยังไม่รู้เหมือนกันตอนนี้มันคิดอะไรไม่ออก” “พี่จีเฮอย่าเพิ่งคิดมากนะคะขอให้อดทนไว้ก่อน บางทีแชยองอาจจะต้องการเวลาบ้าง ไม่ต้องห่วงนะยังไงซะเราสองคนก็เอาใจช่วยพี่เสมอ เราจะทำทุกอย่างที่เราทำได้ เพื่อให้พี่กับแชยองได้ปรับความเข้าใจกัน” “ขอบใจนะยูจิน” “ไม่เป็นไรเรื่องเล็กน้อย...ที่สำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือเราจะต้

“เอาน่าปัญหาทุกอย่างมันต้องมีทางแก้ไขสิ เรื่องแบบนี้เราเป็นผู้ชายอาจจะไม่เข้าใจ บางทีต้องผู้หญิงด้วยกันเท่านั้นถึงจะเข้าใจ” “ทำไมพี่พูดแบบนี้ครับ มีความหมายอะไรแอบแฝงอยู่หรือเปล่า” จีเฮหันไปมองหน้าพี่ชายที่กำลังนั่งดื่มเหล้าด้วยความสุขสำราญ “เอาเป็นว่าถ้านายจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองไม่ได้จริงๆ ก็มาบอกพี่ละกัน พี่คิดว่าพี่มีคนที่จะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้นายได้อย่าห่วงมากเลย” จีเฮไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของพี่ชายสักเท่าไรนัก แต่ถ้าพี่ชายของเขาพูดออกมาแบบนี้นั่นหมายความว่าจะต้องมีแผนที่จะช่วยเหลือเขาได้อย่างแน่นอน “ตอนนี้นายก็ทำได้แค่รอให้เวลาเธอหน่อย ถ้ามันยังไม่ได้ผลนายก็ลองเจรจากับเธอดูละกันว่าเธอต้องการอะไร ได้เรื่องยังไงก็มาบอกพี่ด้วย แต่คืนนี้นายควรจะขึ้นไปนอนพักผ่อนได้แล้วนะ ไม่อย่างนั้นนายจะป่วย หน้าของนายตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคนไข้อาการสาหัส พี่เหนื่อยจังวันนี้มีผ่าตัดทั้งวันเหนื่อยจนแทบยืนไม่อยู่แล้วขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ” “พี่แทฮยอนเหนื่อยกับการผ่าตัดมาทั้งวันแล้วยังจะต้องมานั่งฟังเรื่องไม่เป็นเรื่องของผมอีก” “ไม่เป็

“เธอหูหนวกเหรอฉันถามว่าต่อไปนี้เราจะเป็นแฟนกันใช่ไหม” “มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” แชยองเริ่มลังเลว่าควรจะเดินหน้าทำตามแผนนี้ต่อไป หรือว่ายุติไว้เพียงแค่นี้ดี “ถ้าเธอไม่ได้อยากที่จะเป็นแฟนฉัน แล้วที่มาดักรอและทำอะไรต่างๆ นานา เพื่อให้ฉันหันไปสนใจเธอมันเป็นเพราะสาเหตุอะไร” “คือมันเร็วจนตั้งรับไม่ทันต่างหากล่ะ” “ไปด้วยกัน” “ไปไหน” แชยองถามด้วยความงุนงง “ไปถึงก็รู้เองนั่นแหละ” แต่เมื่อเห็นว่าแชยองยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทำให้มินซอนฉุดมือของเธอให้เดินตามเขาไป “พวกเขาสองคนกำลังจะไปไหนกัน” “ตามไปเดี๋ยวก็รู้” อึนซองกับยูจินวิ่งตามแชยองกับมินซอนไปท่ามกลางสายฝนที่หล่นลงมา แล้วก็พบว่ามินซอนที่ตอนนี้นั่งอยู่บนรถมอเตอร์คู่ใจกำลังยื่นหมวกกันน็อคให้แชยอง หญิงสาวรับมาถือไว้แบบงงงวย “ใส่ซะสิแล้วก็ขึ้นมาจะได้ไปกันซะที” แชยองไม่รอให้เขาต้องพูดซ้ำเธอสวมหมวกกันน็อคใบนั้น แล้วก็ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ของเขา “เกาะไว้ให้แน่นนะ” แชยองเพียงแค่จับที่ชายเสื้อของมินซอนเอ

“แชยองเธอไม่เป็นอะไรนะ” “ทำไมถึงถามแบบนี้” “ก็เธอเข้าไปในบ้านกับรุ่นพี่มินซอนตั้งนาน ฉันกับพี่อึนซองก็เลยเป็นห่วง” “นี่เธอสะกดรอยตามฉันมาตลอดเลยงั้นเหรอ” “จะว่างั้นก็ได้แต่ที่เราทำไปก็เพราะว่าเราสองคนเป็นห่วงเธอนะ ว่าแต่เธอเข้าไปทำอะไรในบ้านของรุ่นพี่มินซอนตั้งนานสองนาน” “ไม่ได้ทำอะไรก็แค่พูดคุยกันและก็กินข้าวด้วยกันก็แค่นั้น” “เขาไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม” “เปล่านี่เราสองคนแค่คุยกัน และนี่ฉันก็กำลังจะกลับบ้าน” “ถ้างั้นเราก็ไปพร้อมกันเลย” อึนซองพูดชวนสองสาวให้เดินตามเขาไปเพื่อที่เขาจะไปส่งพวกเธอที่บ้าน ในระหว่างที่ทั้งสามคนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน...ยูจินก็คอยซักถามเพื่อนรักถึงเรื่องที่เธอกับรุ่นพี่มินซอนคุยกัน “เธอสองคนเข้าไปคุยอะไรกัน” “ยูจินเธอจะอยากรู้ไปทำไม” “ฉันถามก็ตอบมาเถอะน่า ฉันก็แค่อยากรู้ว่าพวกเธอคุยอะไรกัน” “ก็คุยเรื่อยเปื่อยจับสาระไม่ค่อยได้” แชยองพูดเฉไฉไม่ยอมตอบตามความเป็นจริง นั่นอาจจะเป็นเพราะว่ามีรุ่นพี่อึนซอง