جميع فصول : الفصل -الفصل 90

เมื่อยูจินหาตัวแชยองพบก็ดึงตัวมาคุยกันบนดาดฟ้าของตึกเรียน ยูจินหันไปเผชิญหน้ากับเพื่อนรักเพื่อนซี้ของตนเอง “บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะแชยอง...เล่ามาให้หมดเลยว่าเธอคิดที่จะทำอะไรกันแน่” “เธอจะให้ฉันบอกอะไรล่ะยูจิน” “ก็เล่าให้ฉันฟังว่าเมื่อวานเธอเข้าไปคุยอะไรกับรุ่นพี่มินซอนในบ้านของเขา” ยูจินพูดด้วยเสียงอู้อี้เพราะเป็นหวัด แชยองไม่ตอบแต่ถามกลับไปว่า “เธอป่วยอยู่ไม่ใช่เหรอ...ทำไมไม่นอนพักผ่อนที่บ้าน...มาเรียนทำไมเดี๋ยวก็อาการหนักหรอก” “ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่าฉันดูแลตัวเองได้ และก็ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องพูดด้วย บอกมาว่าเมื่อวานเธอสองคนคุยอะไรกัน” “เราก็แค่ตกลงที่จะลองคบกัน” “อะไรนะ!” ยูจินอุทานอย่างดัง “เธอพูดจริงเหรอแชยองที่บอกว่าจะคบกับรุ่นพี่มินซอน” “ก็ใช่น่ะสิ” “แล้วพี่จีเฮล่ะ” “เขาทำไม” “เธอรักเขาและรอคอยเขามาตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ...แล้วทำไมถึงทำแบบนี้มีเหตุผลอะไร” “ฉันก็แค่อยากลองให้โอกาสผู้ชายคนอื่นบ้างก็เท่านั้น ยูจินเธอเป็นคนแ

“อย่าโวยวายนักเลย...มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของคนเป็นแฟนเขาทำกัน” “แต่ไม่เคยมีใครเคยทำแบบนี้กับฉันมาก่อน” “ไม่เคยก็เคยซะฝึกไว้...อ่ะนี่หมวกกันน็อค” มินซอนยื่นส่งให้แชยองรับมาสวม พร้อมกับขึ้นไปนั่งซ้อนอยู่บนมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ที่มินซอนเป็นคนขับ “จับแน่นๆ นะ” แชยองเอื้อมมือไปกอดเอวของมินซอนเอาไว้เมื่อเขาออกรถ จีเฮรีบกลับไปขึ้นรถของตนเองและขับตามไปแต่ไม่ทัน จีเฮก็เลยขับไปที่บ้านแชยองเพราะเขามั่นใจว่ามินซอนจะต้องไปส่งแชยองที่บ้าน และก็เป็นไปอย่างที่เขาคิดไว้ จีเฮจอดรถไว้ที่หนึ่งและเดินไปยืนหลบเพื่อดูเหตุการณ์ แชยองลงจากรถแล้วก็ถอดหมวกกันน็อคส่งคืนให้มินซอน อีกทั้งยังบอกให้เขาขี่รถกลับอย่างระมัดระวัง อย่าขี่ให้เร็วมากจนเกินไป แต่เมื่อแชยองจะหมุนตัวเดินเข้าบ้าน มินซอนก็ดึงตัวเธอไว้ซะก่อนและทำท่าจะจูบ แต่แชยองยิ้มพร้อมกำหมัด “คิดจะทำอะไร...” “ก็ทำแบบที่คู่รักคู่อื่นเขาทำกัน” “เลิกคิดไปได้เลย...ถ้าพี่ยังคิดที่จะทำล่ะก็...โดนต่อยหน้าแหกแน่” “เพิ่งจะรู้ว่าแฟนของพี่สว

“ถ้าแชยองไม่ได้รักพี่มันก็ไม่ประโยชน์อะไรที่จะดึงดัน” “แชยองรักพี่...ความรักของแชยองที่มีต่อพี่จีเฮมันเป็นเรื่องจริงเรื่องนี้ยืนยันได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาแชยองไม่เคยลืมยังคงรอคอยพี่จีเฮเสมอ และหวังไว้ว่าสักวันหนึ่งพี่ชายที่แสนดีจะกลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ ถึงแม้จะรู้ว่าความหวังนั้นเลือนลางริบหลี่เต็มที หรือมันอาจจะไม่มีวันเป็นไปได้ แต่ไม่เคยมีสักวันที่แชยองจะไม่คิดถึงพี่ชายใจดีคนนี้ แชยองเก็บรักษาของทุกอย่างที่พี่เคยให้ไว้เป็นอย่างดีราวกับมันเป็นของมีค่า และนั่นคือสาเหตุว่าทำไมเธอจึงไม่ยอมเปิดโอกาสให้ผู้ชายคนอื่นได้เข้ามาใกล้ชิด เพราะตลอดเวลาในใจของแชยองมีแต่พี่จีเฮเพียงคนเดียวเท่านั้น...เมื่อก่อนใช่...เดี๋ยวนี้ใช่...ต่อไปก็ใช่...มีเพียงพี่เท่านั้นที่อยู่ในหัวใจของแชยอง สิ่งเดียวที่พี่ต้องทำในเวลานี้ก็คือแสดงความจริงใจให้แชยองเห็น และบอกให้เขารับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงที่พี่มีต่อเขา” อึนซองพูดพร้อมกับตบบ่าของเพื่อน “ฉันเห็นด้วยกับความคิดของยูจินนะนายไม่ควรยอมแพ้ ลืมแล้วเหรอว่านายกลับมาที่นี่ทำไม” “แชยองบอกว่าอีกไม่นานเขาจะคุยกับพี่จ

เมื่อแชยองเดินกลับเข้ามาในสนามบาสอีกครั้ง ก็พบว่ายูจินนั่งอยู่เพียงคนเดียวในขณะที่นักกีฬาคนอื่นลงไปฝึกซ้อมในสนาม โดยมีโค้ชคอยควบคุมและชี้แนะถึงข้อที่ควรจะแก้ไข แชยองจึงเดินไปนั่งลงข้างยูจิน “แชยอง...เธอหายไปไหนมา” “ฉันก็ออกไปตามพี่จีเฮกับพี่อึนซองน่ะสิ” “แล้วทำไมเพิ่งกลับมาป่านนี้ พี่จีเฮกับพี่อึนซองบอกว่าไม่พบเธอ” “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนที่จะไปตามหาพวกเขา พอตามไม่เจอก็เลยจะเข้ามาดูว่าพวกเขากลับเข้ามากันหรือยัง” “แน่ใจนะว่าไม่ได้มีอะไรปิดบัง” “แน่ใจสิเธอจะซักให้ได้อะไรขึ้นมา” แชยองทำทีหันไปให้ความสนใจกับพวกนักกีฬาในสนาม ทำให้ยูจินหยุดซักถามไปโดยปริยาย แต่ก็ยังคงจับพิรุธของเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างตัว เมื่อเห็นว่าแชยองมีอาการเหม่อลอยแถมยังทำหน้านิ่วคิ้วผูกโบว์ก็เลยทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม “แชยองเธอเป็นอะไรหรือเปล่า” “เปล่านี่ฉันปกติดีทุกอย่าง...ช่วงนี้ฉันมีความสุขมากด้วยซ้ำ” “เธอแน่ใจนะว่าที่พูดออกมามันเป็นความจริง” แชยองยังคงยืนยันคำตอบเดิม “แน่ใจสิ...ทำไมเธอถ

“ทำไมคุณถึงถามฉันแบบนี้ล่ะคะ” จินยองนิ่งคิด “เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วฉันเองก็จำได้ไม่แน่ชัดนักหรอกนะ เท่าที่จำได้สมัยตอนเป็นเด็กแชยองรู้จักและสนิทกับเด็กผู้ชายรุ่นพี่คนหนึ่งที่ย้ายมาอยู่ข้างบ้านของเธอ ต่อมาเด็กคนนั้นและครอบครัวของเขาก็ย้ายไปอยู่ที่อเมริกาและก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาอีกเลย ฉันรู้แต่ว่าแชยองเสียใจมากและเศร้ากับเรื่องนี้อยู่นานทีเดียว ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรกันไว้สักอย่างแต่พวกเราก็ไม่ทราบหรอกนะคะว่าพวกเขาสัญญาอะไรกัน เพราะแชยองไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครมาในระยะหลังๆ แชยองไม่เคยพูดถึงเด็กผู้ชายคนนี้อีกเลย แต่ฉันรู้ดีว่าแชยองไม่เคยลืมเขาและดูเหมือนจะยังคงรอคอยการกลับมาของเขาด้วยซ้ำ ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าเด็กคนนั้นจะชื่อ...” “จีเฮ...ยุนจีเฮ” แทฮยอนเป็นคนพูดชื่อของเด็กผู้ชายคนนั้นและจินยองก็พยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ...ฉันเคยได้ยินแชยองเรียกเขาว่าพี่จีเฮ...ว่าแต่ทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้ล่ะคะหรือว่าคุณรู้จักเขา” “จีเฮเป็นน้องชายของผม...คนที่เคยเป็นคนไข้ของคุณไงจำได้ไหม” “เด็กหนุ่มหน้าตาดีที่เคยเข้ามารับการรักษาเพราะฝีมือ