All Chapters of มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 45 คำตัดสิน 2รายการคืนทรัพย์ยาวถึงสิบแปดหน้า ศาลกำหนดวันส่งมอบแต่ละชุดไว้ชัดเจน หากจวนผิดนัดให้หักจากรายได้ที่ดินโดยตรงทันที ไม่ต้องให้ซูเยว่ชิงไปทวงถึงหน้าประตูอีก พ่อบ้านจางลงชื่อเป็นผู้รับผิดชอบ และยอมรับว่าของบางชิ้นถูกนำไปมอบให้ญาติสกุลเฉิน ผู้รับของเหล่านั้นก็ต้องคืนหรือชดใช้ราคาเช่นเดียวกันตำรายาของมารดานางได้รับการรับรองให้เป็นทรัพย์ทางความรู้ของตระกูลซู ห้ามร้านเหอจี้หรือผู้ใดใช้สูตรซึ่งคัดลอกไปโดยไม่ได้รับอนุญาต รายได้จากยาสองตำรับที่ร้านขายมาตลอดสี่ปีถูกคำนวณเป็นค่าชดเชยให้แก่ทายาทเดิมหอชิงเหอได้รับค่าชดเชยจากทรัพย์ของร้านเหอจี้สำหรับไฟไหม้คลังและการทำลายชื่อเสียง ส่วนเจ้าหน้าที่เฉาหย่งกับคนกรมคลังถูกแยกดำเนินคดีทุจริตหลวงต่อไปฟางซื่อส่งบัญชีที่ตรวจสอบแล้วให้ซูเยว่ชิง “ยอดสูงกว่าที่เราคาดไว้ เพราะรวมรายได้จากโฉนดร้านสามแห่งเข้าด้วยกัน”“รับเฉพาะสิ่งที่พิสูจน์ได้จริงเท่านั้น”“อีกฝ่ายเสนอเพิ่มเพื่อให้ยุติคำร้อง”“ไม่ต้อง เงินเพิ่มที่ไร้ฐานรองรับจะทำให้คนกล่าวขานภายหลังว่าข้าใช้คดีนี้รีดทรัพย์”นางต้องการเพียงของของตนคืนมา หาได้ต้องการเปลี่ยนความอยุติธรรมให้กลายเป็น

บทที่ 46 โอกาสที่ต้องขอจากเด็กน้อยทั้งสอง 2เมื่อเอกสารพร้อมแล้ว นางให้คนไปถามเด็กว่าอยากเข้ามาหรือไม่จื่ออันตอบตกลงทันที จื่อหนิงขอให้ท่านอาเผยรออยู่ใกล้ ๆ ด้วย เผยจิ่นเหยียนซึ่งมาส่งรายงานสมาคมพอดีจึงนั่งอยู่ในห้องเปิดอีกฝั่งหนึ่ง ไม่ร่วมวงด้วย ทว่าเด็กมองเห็นได้ผ่านระเบียงเซียวจิ้งเหิงเห็นเข้าแล้วไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใดเด็กทั้งสองเข้าสู่ศาลา จื่ออันถือสมุดคำถามไว้ในมือ จื่อหนิงถือขนมครึ่งชิ้นติดมือมาด้วย“ท่านแม่บอกว่าท่านอยากขอโอกาส” เด็กชายเริ่มขึ้นก่อน“ใช่แล้ว”“โอกาสทำสิ่งใด”“พบพวกเจ้า เรียนรู้สิ่งที่พวกเจ้าชื่นชอบ และช่วยเหลือในเรื่องซึ่งพวกเจ้ายอมให้ช่วยได้”“ท่านจะสั่งพวกเราได้หรือไม่”“ตอนนี้ยังไม่ได้ ข้ายังไม่ใช่ผู้ดูแลของพวกเจ้า”“วันหน้าจะสั่งได้หรือไม่”“หากวันหนึ่งพวกเจ้ายอมรับข้าเป็นบิดาจริง ข้าก็ยังต้องเคารพกฎเกณฑ์ที่มารดากับพวกเจ้าตกลงกันไว้ หาใช่ได้สิทธิ์ทำทุกอย่างตามใจไม่”จื่ออันจดคำตอบด้วยลายมือทีละตัวอักษร“ท่านรู้วันเกิดของพวกเราหรือไม่” เด็กชายถามต่อ“วันที่ยี่สิบเดือนเก้า”“พวกเราชอบกินสิ่งใด”เซียวจิ้งเหิงหยุดคิดครู่หนึ่ง “จื่อหนิงชอบลูกกวาดงา จื่ออันไ

บทที่ 47 คนที่อยู่หน้าประตู 2“แล้ววันนี้เล่า”“วันนี้เจ้ามีเงิน มีชื่อเสียง มีทางไปของตนเอง และรู้ข้อเสียของข้าเกือบครบถ้วนแล้ว หากปฏิเสธ เจ้าก็ไม่เสียที่อยู่หรือกิจการแต่อย่างใด”“เกือบครบหรือ”เขายอมรับ “ข้านอนกรนตอนบาดเจ็บ จื่ออันรู้เรื่องนี้ไปแล้ว”ซูเยว่ชิงหลุดหัวเราะออกมา ความตึงเครียดซึ่งกดทับมาหลายวันคลายลงในทันที“ข้ายังไม่ได้ขอให้ท่านสารภาพสิ่งใดเลยนะ”“ข้ารู้อยู่ ทว่าหากไม่พูดเสียในวันนี้ ข้าอาจต้องกลับไปรอนอกประตูอีกหลายปีเป็นแน่”เขาพูดถึงประตูจริง ๆ ทุกครั้งที่มาหอนอกเวลางาน เขาจะรอใต้ชายคาจนกว่าจะมีคนเข้าไปแจ้ง ไม่เคยผลักบานประตูเข้ามาแม้ฝนตกหนัก แม้เด็กจะตะโกนเรียกจากข้างใน แม้รู้อยู่แล้วว่าตนได้รับการต้อนรับวันแรกในกระท่อม เขาก็หยุดยืนอยู่หลังม่านก่อนจะเข้าช่วยทำคลอด ถามนางก่อนว่าจะให้เข้าใกล้ได้หรือไม่คนหนึ่งเคยใช้คำสั่งปิดประตูโดยไม่ยอมรับฟังอีกคนกลับยืนรอจนเจ้าของบ้านเป็นผู้เปิดเองซูเยว่ชิงพับสัญญาทั้งสามฉบับ วางฉบับซึ่งไม่ได้ใช้ไว้ด้านข้าง “เรื่องกิจการจบแล้ว”เผยจิ่นเหยียนนั่งตัวตรงขึ้น “แล้วเรื่องอื่นเล่า”“ข้าไม่ได้เลือกท่านเพราะท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ไม่ได้เ

บทที่ 48 เส้นแบ่งใต้แสงวัน 2“ข้ายินยอมหยุดการพบตามระยะที่เด็กกับมารดากำหนดไว้ และให้ศาลตรวจสอบใหม่ทันที”ฟางซื่อนำร่างข้อตกลงซึ่งเตรียมไว้สำหรับกรณีนี้ออกมา ทั้งสองฝ่ายอ่านต่อหน้าพยานร่วมกันหนึ่ง เด็กเลือกเองว่าจะพบหรือหยุดพบเมื่อใดสอง การพบยังคงมีผู้ดูแลอยู่จนกว่าเด็กทั้งสองจะร้องขอให้เปลี่ยนสาม เงินเลี้ยงดูเข้ากองทรัพย์แยกต่างหาก ใช้เพื่อสุขภาพกับการศึกษาเท่านั้น ตรวจบัญชีโดยฟางซื่อ เงินไม่มอบสิทธิ์สั่งการใด ๆสี่ ห้ามฝ่ายใดกล่าวร้ายผู้ดูแลหรือคนสำคัญของอีกฝ่ายต่อหน้าเด็กห้า ห้ามใช้เด็กเป็นเครื่องต่อรองในการเจรจาคืนดี สมรส หรือผลประโยชน์ของตระกูลหก การเปลี่ยนแซ่ต้องรอเด็กมีวัยพอตัดสินใจและยื่นเรื่องด้วยตนเองจื่ออันกับจื่อหนิงถูกถามแยกกันในห้องว่าเข้าใจหรือไม่ เด็กชายขอเพิ่มว่า หากผู้ใหญ่ทะเลาะกัน ต้องหยุดการพบในวันนั้นทันที ไม่ให้เขากับน้องต้องนั่งฟัง เด็กหญิงขอให้ทุกฝ่ายห้ามส่งคนไปเฝ้าโรงเรียนอีกข้อทั้งสองถูกเพิ่มเข้าไปในเอกสารเซียวกวงมองกระดาษยาวเหยียดแล้วส่ายหน้า “ตั้งแต่โบราณมา บิดาพบบุตรของตนต้องทำสัญญากันด้วยหรือ”ซูเยว่ชิงตอบ “ตั้งแต่โบราณมามีบิดาใช้คำว่าบิดาทำร้ายลู

บทที่ 49 เทียบหมั้นซึ่งเขียนร่วมกัน 2“ซูเยว่ชิง ผู้ใช้ชื่อเสิ่นเยว่สร้างหอชิงเหอขึ้นมา ผู้เป็นมารดาของจื่ออันกับจื่อหนิง และผู้ไม่ติดหนี้ชีวิตแก่ข้าเลยแม้แต่น้อย” เขากล่าว “ข้าไม่ได้ขอให้เจ้ามาเป็นของจวนเผย ข้าขอให้เราร่วมกันสร้างบ้านซึ่งเป็นของคนในบ้านทุกคนด้วยกัน เจ้าจะแต่งงานกับข้าหรือไม่”ไม่มีคำว่าช่วยชีวิต ไม่มีคำว่าชดเชย ไม่มีคำว่าข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไปราวกับนางเป็นคนอ่อนแอมีเพียงข้อเสนอให้เดินร่วมทางกัน โดยประตูยังคงเปิดไว้ทั้งสองด้านซูเยว่ชิงมองคนตรงหน้า มองเด็กทั้งสองซึ่งพยายามกลั้นยิ้มไว้ และมองเทียบหมั้นซึ่งมีลายมือของทุกคนปะปนกันอยู่“ข้ามีคำถามสุดท้ายอีกข้อหนึ่ง” นางกล่าว“ถามได้เลย”“หากบะหมี่ของจื่อหนิงแข็งยิ่งกว่าหนังเกราะ ท่านยังจะกินอยู่หรือไม่”“กินสิ ทว่าขอให้จื่ออันช่วยต้มด้วยก็แล้วกัน”เด็กหญิงร้องประท้วง ลานทั้งลานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครืนซูเยว่ชิงจึงยื่นมือรับช่อดอกท้อนั้นไว้ “ข้าตกลง”เผยจิ่นเหยียนหายใจออกอย่างช้า ๆ ราวกับเพิ่งผ่านคดีใหญ่ที่สุดในชีวิตมา เขาไม่ได้รีบสวมปิ่นหรือแตะต้องนางต่อหน้าผู้คน เพียงส่งพู่กันให้เท่านั้นก่อนลงชื่อ เขาเปิดหีบเล็กอีกใบข