All Chapters of มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 35 สัญญาที่ไขว้กัน 2ฟางซื่อไม่ได้ซักถามต่อ เพียงนำสำเนาเงื่อนไขไปเก็บในตู้เหล็ก แล้วลงชื่อรับเอกสารตามระเบียบที่ทั้งสองวางไว้ด้วยกันแต่ต้นครั้งหนึ่งซูเยว่ชิงเคยฝากบัญชีทั้งเรือนไว้กับคนของจวน เพราะเชื่อว่าความเป็นสามีภรรยาย่อมหมายถึงการไม่ต้องระแวงกัน ท้ายที่สุดสิ่งที่สูญเสียไปหาใช่เพียงเงินกับโฉนดไม่ หากรวมถึงสิทธิ์ที่จะพิสูจน์ได้ว่าสิ่งใดเคยเป็นของนางเองอีกด้วยหอชิงเหอจึงไม่มีคำว่าเชื่อใจโดยปราศจากหลักฐานอีกต่อไป แม้ผู้รับกุญแจจะเป็นสหายที่เคยผ่านคืนหนาวมาด้วยกันก็ตามทีพ่อบ้านจางกลับจวนพร้อมใบหน้าเคร่งขรึม ฮูหยินโหวอ่านเงื่อนไขแล้วฉีกสำเนาขาดครึ่ง“นางกล้าสั่งให้จวนวางมัดจำเชียวหรือ”“ฮู...เถ้าแก่เนี้ยเสิ่นกล่าวว่าใช้เงื่อนไขเดียวกับผู้ซื้อรายใหญ่ทุกรายขอรับ”“เจ้าเห็นแน่ชัดหรือว่าเป็นนาง”“ทั้งรอยแผล น้ำเสียง และวิธีพับกระดาษ ไม่ผิดแน่นอนขอรับ”หลินหว่านโหรวนั่งอยู่หลังม่าน มือเย็นเยียบ “นางยอมขายสินค้าให้จวนจริงหรือ”“หากจวนยอมรับเงื่อนไข”ฮูหยินโหวหัวเราะเย็นเยียบ “นางกลับมาเพื่อล้างแค้น แต่ยังอยากได้เงินจากจวนอยู่อีกหรือนี่”พ่อบ้านจางก้มหน้า ไม่กล้ากล่าวออกไปว่า ราคาท

บทที่ 36 เสียงที่จำได้ 2เขาผลักกล่องไปทางฉากกั้น ฟางซื่อจึงออกมาเปิดต่อหน้าทั้งสอง ภายในเป็นปิ่นหยกขาวหัวดอกเหมย หาใช่เข็มเงินไม่ซูเยว่ชิงจำปิ่นนั้นได้เช่นกัน บิดาซื้อให้นางในวันครบสิบหกปี ด้านใต้ดอกเหมยมีรอยบิ่นซึ่งเกิดจากคืนที่นางวิ่งไปช่วยเซียวจิ้งเหิงริมแม่น้ำเขากำลังทดสอบนางอยู่ฟางซื่อพลิกดูตราร้านหยกแล้วจดบันทึก “ตรงกับรายการเครื่องประดับหมายเลขยี่สิบเจ็ด”“เก็บรวมเป็นหลักฐาน” ซูเยว่ชิงสั่งเซียวจิ้งเหิงถาม “เถ้าแก่เนี้ยไม่คิดจะลองสวมดูหรือ”“เหตุใดต้องสวมของที่ยังอยู่ระหว่างการตรวจคืน”“เพราะมันเป็นของเจ้า”“ในเอกสารระบุว่าเป็นของซูเยว่ชิง”“และเจ้าก็คือซูเยว่ชิงนั่นเอง”ฟ้าร้องดังขึ้นแต่ไกลหนึ่งครั้งลมฝนพัดประตูห้องกระแทกวงกบ อาหลี่ด้านนอกรีบเข้าจับไว้ กลิ่นดินเปียกแทรกเข้ามาพร้อมไอเย็น ทว่าในห้องไม่มีผู้ใดขยับเขยื้อนเซียวจิ้งเหิงเรียกชื่อนั้นอีกครั้งหนึ่ง ช้ากว่าเดิม“เยว่ชิง”สี่ปีมาแล้วที่ไม่มีผู้ใดใช้เสียงเช่นนี้เรียกขานนางชาวบ้านชิงเหอเรียกนางว่าเถ้าแก่เนี้ยเสิ่น คนงานเรียกพี่เยว่ ลูกเรียกท่านแม่ เผยจิ่นเหยียนเรียกเสิ่นเยว่ ส่วนชื่อซูเยว่ชิงถูกฝังไว้พร้อมกับประกาศจ

บทที่ 37 แผลใต้หยกขาว 2หลินหว่านโหรวประคองแม่สามีกลับขึ้นรถ ก่อนก้าวพ้นประตู นางหันมามองปิ่นหยกขาวอีกครั้งหนึ่ง แววตานั้นหาได้มีเพียงความหวาดกลัวไม่ หากยังมีการคำนวณซึ่งซูเยว่ชิงคุ้นเคยดี“อาหลี่” นางเรียก“ขอรับ”“ตรวจคนเฝ้าคลังเพิ่มอีกสองชั้น คืนนี้ห้ามนำหีบไปเรือนพักเด็ดขาด ส่งเข้าห้องเหล็กของสมาคมแทน”“ท่านคิดว่านางจะลงมือจริงหรือ”“คนที่คิดว่าตนกำลังจะเสียทุกสิ่งไป ย่อมไม่รอให้คู่ต่อสู้เป็นผู้เลือกวันเวลา”บนรถม้าจวนเซียว ฮูหยินโหวสะบัดมือหลินหว่านโหรวออกทันทีที่ม่านปิดลง“เจ้าเคยบอกว่านางตายไปแล้ว”“คนของเราพบรอยเลือดกับผ้าคลุมตกอยู่หน้าผา...”“แต่ไม่มีศพเลยสักศพ!”หลินหว่านโหรวคุกเข่าลงบนพื้นรถซึ่งสั่นไหว “ข้าผิดเองเจ้าค่ะ ตอนนั้นฝนตกหนัก ทางหลวงถูกน้ำตัดขาด คนที่ตามไปคิดว่านางตกลงแม่น้ำไปแล้ว ไม่มีผู้ใดคาดว่านางจะรอดชีวิตได้ทั้งที่ตั้งครรภ์อยู่”“เด็กทั้งสองอายุสี่ขวบครึ่ง” ฮูหยินโหวพึมพำ “เป็นแฝดชายหญิง หน้าตาเด็กชายเหมือนจิ้งเหิงตอนเล็กไม่มีผิด”ความโกรธเมื่อครู่ถูกความปรารถนาจะครอบครองเข้าแทนที่อย่างรวดเร็ว นางไม่มีหลานสายตรงมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับมีทั้งหลานชายกับหลานหญิงอ

บทที่ 38 ชื่อใต้ตราทอง 2ใต้เท้าเว่ยสั่งค้นคลังเก็บของเสีย หลังแผงไม้ด้านหลัง เจ้าหน้าที่พบลังมีรอยซ่อมมุมซ้าย ภายในเป็นชุดยาของจริงครบจำนวน ทว่าป้ายหมายเลขถูกขูดออกไปครึ่งหนึ่ง“ของถูกสลับกันในคลังกลางนี่เอง” ใต้เท้าเว่ยสรุป “หอชิงเหอยังไม่พ้นข้อสงสัยทั้งหมด ทว่าหลักฐานปัจจุบันชี้ไปว่ามีผู้เปิดลังภายหลังการส่งมอบแล้ว”เฉาหย่งเหงื่อแตกพลั่ก “เวรยามเมื่อคืนเป็นคนของกองคลังเอง ข้าเพียงสับเปลี่ยนเพราะคนเดิมล้มป่วย”เผยจิ่นเหยียนส่งรายชื่อให้ศาล “คนเดิมหาได้ป่วยไม่ เขาถูกกักขังอยู่ที่โรงเตี๊ยมทางเหนือ ส่วนคนที่เข้าเวรแทนทั้งสามล้วนเป็นลูกจ้างร้านเหอจี้ซึ่งปิดกิจการไปแล้ว”ชื่อร้านเหอจี้ทำให้ซูเยว่ชิงนึกถึงไฟไหม้คลังอวิ๋นโจวกับบัญชียาปลอมขึ้นมาทันที เส้นทางเดียวกันนี้ลากยาวมาถึงเมืองหลวงเสียแล้วใต้เท้าเว่ยสั่งจับเฉาหย่งไว้ระหว่างสอบสวน พร้อมให้ตามหาคนเฝ้าทั้งสาม เฉาหย่งดิ้นรนตะโกนว่าตนเพียงรับคำสั่งมา ไม่ได้คิดจะฆ่าทหารแต่อย่างใด ทว่าไม่มีผู้ใดยอมให้เขากล่าวชื่อกลางลาน ศาลปิดปากและนำตัวออกไปเสียก่อนที่ผู้บงการจะรู้ว่าถูกซัดทอดถึงขั้นใดแล้วการปิดคลังเปลี่ยนจากการยึดกิจการมาเป็นการรักษาหลั

บทที่ 39 ชื่อที่คืนมา 2“ข้าไม่รู้ว่านางรับเงินมา”“ท่านไม่เคยตรวจสอบเลย”เขานิ่งไป “ใช่”“วันที่หมอเถียนบอกว่าข้าตั้งครรภ์ เหตุใดท่านยังคงให้คนยึดเข็มเงินไป และไม่อนุญาตให้ชิงไต้อยู่เคียงข้างข้า”“ท่านแม่บอกว่าชิงไต้ช่วยทำลายหลักฐาน”“และท่านก็เชื่ออีกครั้งหนึ่ง”เซียวจิ้งเหิงกำขอบแฟ้มแน่น “ตอนนั้นหลักฐานทุกอย่างล้วนชี้มาที่เจ้า”“หลักฐานทุกอย่างล้วนมาจากมือคนกลุ่มเดียวกันทั้งสิ้น” นางตอบ “จดหมายที่ว่าข้าอิจฉาริษยาหว่านโหรว มาจากเรือนของนาง ยาพิษอยู่ในของที่คนของนางรับไป พยานเป็นสาวใช้ที่ฮูหยินโหวเลือกมาเอง หมอของข้าถูกกันออกไป ส่วนคำพูดของข้า ท่านกลับเรียกมันว่าเป็นการแก้ตัว”“ข้าผิดเอง”“ข้ายังถามไม่จบ”เสียงนางไม่ได้ดังขึ้นเลย ทว่ากลับทำให้เขาหยุดชะงักลงทันที“ก่อนแต่งงาน ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเคยช่วยชีวิตท่านไว้”“รู้อยู่”“หลังแต่งงาน ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าดูแลบัญชี ไม่เคยแตะทรัพย์สินของจวนโดยไร้หลักฐาน”“รู้อยู่”“ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าตั้งครรภ์บุตรของท่าน และหากถูกลงโทษ เด็กอาจต้องสิ้นชีวิตไปด้วย”ริมฝีปากเขาซีดขาว “รู้อยู่”ซูเยว่ชิงสบตาเขาตรง ๆ “เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงไม่เคยเชื่อข้า