All Chapters of มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Chapter 61 - Chapter 70

101 Chapters

บทที่ 30 การตัดสินใจครั้งใหญ่ 2

บทที่ 30 การตัดสินใจครั้งใหญ่ 2หมอหลัวจึงจริงจังขึ้น “หากศาลซักถามเรื่องคืนคลอด ข้ายืนยันได้เพียงสภาพนางเมื่อมาถึงหมู่บ้านเท่านั้น ผู้ช่วยทำคลอดจริงคือท่านเผย”“เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว ข้าไม่ต้องการให้พวกท่านแต่งเติมสิ่งที่ไม่ได้เห็นด้วยตา”ป้าหลิวหยิบห่อผ้าเก่าออกมา ภายในมีเสื้อคลุมที่ซูเยว่ชิงสวมอยู่คืนพายุใหญ่ ชายเสื้อขาดวิ่นและมีรอยเลือดสีน้ำตาลติดอยู่ “ข้าเก็บมันไว้ ไม่แน่ใจว่าจะมีประโยชน์บ้างหรือไม่”ซูเยว่ชิงแตะผืนผ้า ความเย็นเยียบของคูเมืองราวกับหวนคืนมาที่ปลายนิ้วอีกครา รอยขาดตรงแขนตรงกับแผลซึ่งยังคงเป็นรอยทางอยู่ บนชายผ้ามีตราเรือนสงบใจจาง ๆ พิสูจน์ได้ว่านางออกจากจวนในชุดถูกกักตัวและมีบาดเจ็บติดตัว“มีประโยชน์แน่นอน” นางกล่าว “ข้าจะนำติดตัวไปด้วย”หมอหลัวเขียนคำรับรองว่า ตนตรวจนางหลังคลอดก่อนกำหนด พบภาวะเสียเลือดและบาดแผลจากการเดินทางไกล ป้าหลิวลงชื่อรับรองวันที่มาถึง หัวหน้าหมู่บ้านคัดสำเนาทะเบียนพักชั่วคราวฉบับแรกให้ ทุกชิ้นล้วนเป็นความจริงจากคนละช่วงเวลา ต่อเรียงกันเป็นเส้นซึ่งคนในจวนยากจะตัดขาดได้ก่อนเข้านอน ป้าหลิวถาม “ยังหวาดกลัวอยู่หรือ”“กลัวอยู่”“ดีแล้ว”ซูเยว่ชิงเ
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 31 สู่เมืองหลวง 1

บทที่ 31 สู่เมืองหลวง 1ต้นฤดูใบไม้ผลิ รัชศกหย่งหนิงปีที่สิบแปด ดอกหลีสีขาวเริ่มผลิบานตามถนนนอกเซิ่งจิง กำแพงเมืองสูงทอดยาวใต้ท้องฟ้าใส ผู้คนจากทุกมณฑลต่อแถวเข้าประตูตะวันออก เกวียนผ้า ยา ชา และเครื่องบรรณาการแน่นขนัดจนเจ้าหน้าที่ต้องเปิดช่องตรวจเพิ่มขบวนหอชิงเหอหยุดลงตรงด่านซูเยว่ชิงนั่งอยู่ในรถม้า มองป้ายประตูซึ่งตนเคยเห็นจากอีกด้านหนึ่งท่ามกลางพายุใหญ่ ยามนั้นนางสวมเสื้อเปียกโชก เลือดไหลจากแขน และไม่มีเอกสารแม้แต่แผ่นเดียว วันนี้บนตักของนางกลับมีทะเบียนการค้า หนังสือเชิญ และสัญญาสามสิบกว่าฉบับถึงกระนั้น เมื่อได้ยินเจ้าหน้าที่เรียกชื่อ “เสิ่นเยว่” หัวใจก็ยังคงเต้นแรงอยู่ดีนางลงจากรถด้วยตนเอง ยื่นเอกสารให้ตรวจเจ้าหน้าที่ตรวจตราแต่ละดวง ครั้นเห็นชื่อหอซื่อไห่กับหอการค้าอวิ๋นโจวจึงมีท่าทีสุภาพขึ้น “สินค้าห้าสิบหีบต้องเปิดสุ่มตรวจสิบหีบ”“เชิญเลย แต่ขอให้บันทึกเลขตราไว้ก่อนเปิด และใช้ผ้าปูสะอาดรอง ห่อยาไม่ควรวางบนพื้นดิน”เขาเลิกคิ้วกับคำขอนั้น ทว่าในหนังสือผู้จัดหามีข้อกำหนดรักษาคุณภาพระบุไว้ชัดเจน จึงทำตามโดยดีการตรวจผ่านไปโดยไร้สิ่งใดถูกยึดหรือสับเปลี่ยน ตราประตูเมืองกดประทับลง
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 31 สู่เมืองหลวง 2

บทที่ 31 สู่เมืองหลวง 2คนงานใหม่บางคนคิดว่านางระวังตัวเกินไป ทว่าคนจากอวิ๋นโจวกลับลงมือทำตามโดยไม่ต้องถามซ้ำ เพราะเคยประจักษ์แล้วว่ากฎเพียงข้อเดียวช่วยให้คลังไหม้แต่ไม่มีผู้ใดต้องเสียชีวิตซูเยว่ชิงหาได้สร้างสาขาเมืองหลวงให้งดงามก่อนสิ่งอื่นใดไม่นางสร้างให้ทุกคนหนีออกมาได้ก่อนเป็นอันดับแรกเผยจิ่นเหยียนยืนรอจนตรวจเสร็จสิ้น “วันนี้ข้าต้องกลับไปยังเรือนครอบครัว”ซูเยว่ชิงมองชุดเรียบง่ายที่เขายังคงสวมอยู่ “ที่ใดกัน”“เขตตะวันตกเฉียงเหนือ”เขายังไม่ยอมบอกชื่อจวน“จะมีผู้ใดล่วงรู้หรือไม่ว่าท่านเป็นหุ้นส่วนของหอชิงเหอ”“เอกสารเปิดเผยไว้อยู่แล้ว ทว่าข้าจะยังไม่ใช้ธงประจำตระกูลที่นี่จนกว่าจำเป็นจริง ๆ”“ดีแล้ว”“ข้าจะส่งที่อยู่กับคนติดต่อไว้ให้”“ส่งชื่อจริงของจวนมาด้วย”เผยจิ่นเหยียนนิ่งไปเล็กน้อย “เมื่อถึงเวลาที่เอ่ยได้ ข้าจะบอกทั้งหมดแก่เจ้าเอง”ซูเยว่ชิงมองเขา “เวลาเช่นนั้นควรมาถึงก่อนเรื่องราวเกิดขึ้น หาใช่หลังจากนั้นไม่”“ข้ารู้ดี”เขาจากไปพร้อมคนติดตามเพียงสองคน จื่ออันวิ่งไปส่งจนถึงประตู ส่วนจื่อหนิงกลับยืนมองรถม้าซึ่งไร้ตราประจำตระกูลนิ่งเงียบ“อาเผยมีบ้านหลังใหญ่หรือ” เด็กหญิงถาม
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 32 สายตาที่จำได้ 1

บทที่ 32 สายตาที่จำได้ 1เจ็ดวันหลังเปิดสาขา สมาคมพ่อค้าเซิ่งจิงจัดงานเลี้ยงต้อนรับผู้เข้าประมูลจากต่างเมืองที่หอวสันต์ริมทะเลสาบหนังสือเชิญระบุชัดว่า เจ้าของสูตรต้องเข้าร่วม เพื่อพบคณะผู้ตรวจอย่างไม่เป็นทางการ ซูเยว่ชิงจึงไม่อาจส่งผู้แทนไปแทนได้ นางเลือกชุดไหมสีเขียวเข้ม ปักเพียงลายใบไผ่ ใช้เครื่องประดับมุกอวิ๋นโจวแทนหยกแบบตระกูลสูงศักดิ์ และให้ช่างแต่งคิ้วให้ต่างจากเมื่อสี่ปีก่อนเล็กน้อยหาใช่เพื่อปลอมโฉมหน้าไม่เพียงไม่ส่งความทรงจำให้ผู้ใดได้ง่ายเกินไปนักฟางซื่อร่วมงานในฐานะผู้ดูแลเอกสาร เผยจิ่นเหยียนมาถึงแยกกันในนามผู้แทนหอซื่อไห่ เขายังไม่ใช้ธงประจำตระกูล ทว่าคนสำคัญหลายคนกลับคำนับเขาลึกยิ่งกว่าพ่อค้าสามัญทั่วไป“คืนนี้ผู้แทนกองพิทักษ์มาร่วมด้วย” เขาบอกซูเยว่ชิงตรงระเบียงก่อนเข้างาน “เซียวจิ้งเหิงอยู่ในรายชื่อ”นางกำพัดแน่นขึ้นเพียงเล็กน้อย “ข้าทราบอยู่แล้ว”“หากต้องการกลับ...”“เราเพิ่งก้าวเข้าประตูมาเอง”เผยจิ่นเหยียนไม่พูดเรื่องหลบหนีอีกต่อไป “ข้าจะอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม หากต้องการออกไป ให้เสมียนยกกล่องผ้าขึ้น นั่นจะเป็นสัญญาณ”“ขอบคุณ”โถงเลี้ยงสว่างไสวด้วยโคมนับร้อยดวง โต๊ะพ่
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 32 สายตาที่จำได้ 2

บทที่ 32 สายตาที่จำได้ 2หลังการสาธิต แขกเริ่มดื่มสุรากัน ขุนนางหญิงผู้หนึ่งขอชมผืนผ้าใกล้ ๆ ซูเยว่ชิงเดินไปส่งให้ ขณะรับถ้วยชาจากสาวใช้ แขนเสื้อเลื่อนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยแผลตรงข้อมือซ้ายเซียวจิ้งเหิงเห็นเข้าพอดีเขาลุกขึ้นจนโต๊ะสั่นสะเทือนจอกสุรากระทบพื้นแตกกระจาย เสียงดังเรียกสายตาทั่วทั้งโถง“แม่ทัพเซียวเป็นอะไรไปหรือ” เจ้าภาพถามเขามองข้อมือซึ่งถูกแขนเสื้อปิดกลับไปแล้ว “มือข้าพลาดไปเอง”ซูเยว่ชิงไม่หันไปมอง นางส่งผ้าให้ขุนนางหญิงต่อไปราวกับไม่รับรู้สิ่งใด ทว่าชีพจรเต้นแรงจนถึงปลายนิ้วเผยจิ่นเหยียนมองจากโต๊ะตรงข้าม เขายกกล่องผ้าขึ้นเพียงเล็กน้อย ถามด้วยสายตาโดยไม่ออกเสียงว่า ต้องการออกไปหรือไม่นางส่ายหน้าปฏิเสธหากจากไปในตอนที่เซียวจิ้งเหิงกำลังสงสัย ก็เท่ากับยืนยันไปเสียครึ่งหนึ่งแล้วงานเลี้ยงดำเนินต่อไป เซียวจิ้งเหิงไม่ถามตรงอีก ทว่าทุกครั้งที่นางเคลื่อนไหว สายตาของเขาจะติดตามไปด้วยเสมอ ท่ารินชา การพับผ้าเช็ดมือ และนิสัยใช้ปลายนิ้วกดขอบกระดาษให้เรียบตรง ล้วนเป็นสิ่งเล็กน้อยซึ่งคนที่เคยอยู่ร่วมเรือนเดียวกันเคยเห็นโดยไม่เคยใส่ใจมาก่อนเมื่อสูญเสียไปแล้ว ความทรงจำกลับเก็บ
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 33 ร่องรอยที่ทิ้งไว้ 1

บทที่ 33 ร่องรอยที่ทิ้งไว้ 1รุ่งเช้าหลังงานเลี้ยง เซียวจิ้งเหิงได้รับรายงานสามฉบับฉบับแรกมาจากที่ว่าการอวิ๋นโจว ระบุว่าเสิ่นเยว่ย้ายเข้ามาจากชิงเหอพร้อมเด็กแฝดเมื่อสี่ปีก่อน ขึ้นทะเบียนเป็นหัวหน้าครัวเรือนและเจ้าของกิจการ ไม่มีชื่อสามีในเอกสารนอกจากคำให้การว่าสิ้นชีพเพราะโจรฉบับที่สองมาจากหลินสุ่ย นางปรากฏตัวที่ชิงเหอหลังพายุใหญ่เพียงไม่กี่วัน วันที่ตรงกับคืนที่ซูเยว่ชิงหายตัวไปพอดีฉบับที่สามเป็นภาพวาดจื่ออันกับจื่อหนิงจากคนที่ติดตามในตลาด เด็กชายมีช่วงคิ้วคล้ายเขาเสียจนนิ้วที่ถือกระดาษแข็งค้างไปเซียวจิ้งเหิงวางภาพลงทีละคำพูด “อายุแน่ชัดหรือไม่”องครักษ์ตอบ “สี่ขวบห้าเดือนตามทะเบียนขอรับ เกิดก่อนมารดาเข้าหมู่บ้านราวครึ่งเดือน ทว่าคำรับรองจากหมอระบุว่าคลอดก่อนกำหนดในคืนพายุนั้นเอง”“ผู้ใดช่วยทำคลอด”“พ่อค้าชื่อเผยจิ่นเหยียน ปัจจุบันคือคุณชายใหญ่เผย ผู้ดูแลหอซื่อไห่”“เผยจิ่นเหยียนอยู่กับนางตั้งแต่คืนนั้นเลยหรือ”“ขอรับ เขารับรองทะเบียนและช่วยเปิดเส้นทางขาย ทว่ากิจการจดชื่อนางไว้ทั้งหมด”คำว่าอยู่กับนางตั้งแต่คืนนั้น ทำให้บางสิ่งบีบรัดขึ้นในอกของเซียวจิ้งเหิง เขาไม่มีสิทธิ์จะหึงหวง
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 33 ร่องรอยที่ทิ้งไว้ 2

บทที่ 33 ร่องรอยที่ทิ้งไว้ 2ตลอดสี่ปีกว่าที่ผ่านมา ไม่มีผู้ใดพักอาศัยที่นี่อีกเลย ฮูหยินโหวเคยสั่งให้ซ่อมแซม ทว่าเขาห้ามแตะต้อง ห้องจึงยังคงมีรอยงัดตรงหน้าต่าง รอยไฟจากตะเกียงบนโต๊ะ และแผ่นพื้นซึ่งเคยซุกซ่อนหลักฐานเอาไว้หนังสือคำสั่งกักตัวฉบับจริงอยู่ในหีบของเขาเอง ลายมือชื่อของตนยังดำชัดไม่จางหายเซียวจิ้งเหิงเคยอ่านมันมานับครั้งไม่ถ้วน หลังซูเยว่ชิงหายตัวไป เขาจึงตรวจพบว่า หมอเกาหลบหนีจากเมือง ร้านเหอจี้เผาบัญชีเดือนนั้นทิ้ง และชุนเถาถูกส่งออกจากจวนไปก่อนการไต่สวนซ้ำ ทุกสิ่งที่ควรถูกตรวจสอบในคืนพิพากษากลับถูกทำลายไปหลังเขาลงชื่อกำกับตอนนั้นเขาเริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมาบ้างทว่าความสงสัยที่มาช้าเกินไปนั้น ไม่อาจช่วยผู้ใดได้เลยบนโต๊ะยังมีสำเนาประโยคซึ่งเขาเก็บรักษาไว้เสมอ“เมื่อบ้านใช้กฎฆ่าคน การจากไปย่อมไม่ใช่ความผิด”เขาใช้นิ้วลูบไล้ขอบกระดาษ ความทรงจำย้อนกลับไปยังตอนที่นางยืนอยู่กลางโถงบรรพชน ขอให้เชิญคนกลางมาตรวจลายมือ ส่วนตัวเขากลับตอบไปว่า หากบริสุทธิ์จริง สามวันย่อมพิสูจน์ได้เองสามวันนั้นเกือบกลายเป็นเวลาที่คร่าชีวิตนางกับลูกไปจริง ๆ“จิ้งเหิง”เสียงฮูหยินโหวดังขึ้นจากประตู
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 34 ลูกแฝดพบพ่อโดยไม่รู้ตัว 1

บทที่ 34 ลูกแฝดพบพ่อโดยไม่รู้ตัว 1วันหยุดหลังการสาธิตรอบแรก ตลาดตะวันออกจัดงานม้าและเครื่องหนัง จื่ออันขอไปดูดาบไม้ จื่อหนิงต้องการซื้อกระดาษสี ซูเยว่ชิงติดประชุมกับกองคลังจึงให้อาจารย์กู้กับผู้ดูแลสองคนพาไป โดยกำชับไว้ว่าเด็กทั้งคู่ต้องอยู่ในระยะสายตาตลอดเวลาทุกอย่างเรียบร้อยดีจนถึงยามอู่เสียงประทัดจากร้านเปิดใหม่ดังขึ้นกะทันหัน ม้าศึกสีดำซึ่งจอดอยู่หน้าร้านอานตกใจสุดขีด มันยกขาหน้าขึ้น สลัดเชือกหลุดจากมือคนเลี้ยงแล้วพุ่งเข้าสู่ถนน ผู้คนกรีดร้อง วิ่งชนแผงสินค้าล้มระเนระนาดจื่อหนิงถูกฝูงชนเบียดดันไปด้านหนึ่งจื่ออันเห็นน้องล้มลงกลางทางม้า จึงวิ่งย้อนกลับเข้าไป“หนิงหนิง!”อาจารย์กู้คว้าตัวไม่ทันก่อนกีบม้าจะกระทบตัวเด็ก ร่างหนึ่งกระโดดลงจากบันไดร้านหนัง ชายชุดดำจับบังเหียนใกล้ปากม้าไว้ได้ ใช้น้ำหนักตัวดึงศีรษะมันเบนออกไป ขณะเดียวกันแขนอีกข้างก็รวบเด็กทั้งสองกลิ้งพ้นเส้นทางไปทันทีม้ากระแทกแผงไม้แล้วถูกคนเลี้ยงจับตัวไว้ได้ในที่สุดถนนเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนเสียงผู้คนจะดังขึ้นพร้อมกันเซียวจิ้งเหิงลุกขึ้นจากพื้น เขารับแรงกระแทกที่ไหล่จนแผลเก่าเจ็บปวด ทว่าไม่สนใจ มองดูเด็กในอ้อมแขนตนเ
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 34 ลูกแฝดพบพ่อโดยไม่รู้ตัว 2

บทที่ 34 ลูกแฝดพบพ่อโดยไม่รู้ตัว 2“ขอบคุณแม่ทัพเซียว” นางกล่าวสุภาพ ห่างเหิน และไร้คำว่าเจ้าค่ะแบบภรรยาเดิมโดยสิ้นเชิง“เป็นสิ่งที่ผู้ใดก็ต้องทำอยู่แล้ว”“หาใช่ทุกคนจะทำได้ไม่”“เด็กทั้งสอง...”“ข้าจะพากลับไปตรวจดู” นางตัดบท “ค่ารักษาหรือความเสียหายจากม้า โปรดส่งบัญชีมาที่หอ”“ข้าไม่ได้ต้องการเงินตอบแทน”“เช่นนั้นหอชิงเหอติดหนี้คำขอบคุณไว้หนึ่งครั้ง”เขามองสลับระหว่างเด็กกับนาง “ข้าอยากถามบางเรื่อง”“เรื่องสัญญาถามได้ในวันประชุม”“หาใช่เรื่องสัญญาไม่”“เช่นนั้นวันนี้ยังไม่เหมาะสม”ผู้คนรอบตลาดยังคงจับตามอง ผู้ติดตามทั้งสองฝ่ายพร้อมเผชิญหน้ากันอยู่ เด็กเพิ่งผ่านอันตรายมาหมาด ๆ ซูเยว่ชิงไม่ยอมให้คำถามเรื่องสายเลือดเกิดขึ้นกลางถนนสาธารณะเป็นอันขาดเซียวจิ้งเหิงล่วงรู้และยอมถอย “ข้าจะยังไม่ถามในวันนี้”นางชะงักไปเล็กน้อยกับการที่เขายอมถอย ก่อนพาเด็กขึ้นรถม้าจื่อหนิงโผล่หน้าออกจากหน้าต่าง “แม่ทัพเซียว อย่าลืมทายานะ”เขายกตลับให้ดู “ไม่ลืมหรอก”รถม้าเคลื่อนออกไป เซียวจิ้งเหิงยืนมองจนลับหายจากถนน องครักษ์ถามเบา ๆ “นายท่านคิดว่า...”“ข้าไม่ได้ตัดสินจากใบหน้าเด็กเพียงอย่างเดียว”แม้หัวใจจะล
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

บทที่ 35 สัญญาที่ไขว้กัน 1

บทที่ 35 สัญญาที่ไขว้กัน 1สามวันหลังเหตุในตลาด จวนติ้งหย่วนโหวส่งพ่อบ้านจางมาที่หอชิงเหอชายวัยกลางคนในความทรงจำกลายเป็นชายผมแซมขาว หลังค้อมลงเล็กน้อยแล้ว ทว่ารอยยิ้มสุภาพซึ่งใช้ปิดบังคำปฏิเสธยังคงเหมือนเดิม เขาไม่จำซูเยว่ชิงได้ในทันที เมื่อคำนับจึงเรียกเพียง “เถ้าแก่เนี้ยเสิ่น”“กองทหารใต้การดูแลของจวนต้องการชุดยาพกสองพันชุดกับผ้าห่อสามพันพับ” เขาวางรายการลง “หากสินค้าดี จวนยินดีให้หอชิงเหอใช้ชื่อผู้จัดหาจวนโหวติดบนป้ายได้”เสมียนอาหลี่เกือบแสดงความตื่นเต้นออกมา ชื่อจวนใหญ่บนป้ายย่อมช่วยขายของได้มากทีเดียว ทว่าซูเยว่ชิงอ่านเงื่อนไขแล้วถาม“ราคาต่ำกว่าขายส่งทั่วไปหนึ่งส่วน ชำระเงินหลังรับของสามเดือน และผู้ขายรับความเสียหายระหว่างขนส่งทั้งหมดหรือ”“การได้ค้าขายกับจวนโหวเป็นเกียรติยศ ร้านอื่นยอมลดให้สองส่วนด้วยซ้ำ”“หอชิงเหอขายสินค้า หาได้ขายเกียรติยศไม่”พ่อบ้านจางชะงักไป น้ำเสียงนี้คุ้นเคยอย่างประหลาด“เถ้าแก่เนี้ยอาจไม่เข้าใจธรรมเนียมของเมืองหลวง”“ข้าเข้าใจตัวเลขดี” นางเลื่อนสัญญากลับไป “ราคาลดได้ครึ่งส่วนเมื่อรับเกินห้าพันชุด ชำระมัดจำสามส่วนก่อนเริ่มผลิต ส่วนที่เหลือชำระภายในสิบว
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more
PREV
1
...
56789
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status