All Chapters of มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 41 คำกล่าวหากลางพิธี 1ระฆังแรกดังขึ้นเมื่อแสงเช้าส่องถึงยอดธงลานพิธีกรมคลังแบ่งออกเป็นสามส่วน ฝั่งตะวันออกสำหรับขุนนาง ฝั่งตะวันตกสำหรับพ่อค้า ตรงกลางเป็นแท่นตรวจสินค้ากับโต๊ะลงนาม ลังยาหอชิงเหอวางเรียงรายอยู่ใต้ผ้าคลุมสีคราม ตราทุกดวงผ่านการตรวจสอบมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างซูเยว่ชิงก้าวเข้าประตูในนามเสิ่นเยว่ นางสวมชุดสีน้ำเงินเข้ม ปักเพียงลายสายน้ำเล็กที่ปลายแขน ผมเกล้าด้วยปิ่นไม้ ไม่ใช้เครื่องประดับใดซึ่งคนจวนเซียวอาจหยิบไปสร้างเรื่องได้ด้านหลังมีฟางซื่อ อาหลี่ และหมอตรวจยาสองคนติดตามมา ไม่มีเด็กทั้งสองอยู่ด้วยเผยจิ่นเหยียนอยู่บนที่นั่งผู้ตรวจ เขาสวมหมวกขุนนางกับชุดปักพยัคฆ์ ป้ายซื่อจื่อห้อยข้างเอว ทว่าไม่ได้มองนางนานไปกว่าผู้ขายรายอื่นเลย เซียวจิ้งเหิงนั่งอยู่ฝั่งกองทัพ สีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ ม้วนคำคัดค้านอยู่ในแขนเสื้อผู้แทนกรมคลังอ่านผลตรวจลังยาพิษ ประกาศว่าของอันตรายถูกสับเปลี่ยนภายหลังการส่งมอบ และหอชิงเหอยังไม่มีหลักฐานใดเกี่ยวข้องกับการวางพิษ ชุดสินค้าใหม่จึงผ่านการตรวจเบื้องต้นไปได้เสียงพ่อค้าเริ่มผ่อนคลายลงอาหลี่ยกตราร้านขึ้นเตรียมประทับสัญญาระฆังที่สองยังไ

บทที่ 42 ถ้วยสีคราม 1ยามเช้า ศาลต้าหลี่เปิดห้องไต่สวนเบื้องต้นเรื่องนี้ยังไม่ได้ประกาศเป็นการพิจารณาคดีเต็มรูปแบบ ทว่าข่าวจากพิธีเมื่อวานทำให้ผู้คนมารอหน้าศาลกันแน่นขนัด ใต้เท้าเว่ยจึงอนุญาตให้ผู้แทนสมาคมการค้า ตระกูลเซียว และกรมอาญาเข้าฟังได้คนละสองคน ส่วนผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องต้องรอหลังประตูกั้นไว้ซูเยว่ชิงนั่งอยู่ฝั่งผู้ร้องและผู้ถูกกล่าวหาในเวลาเดียวกัน ข้อมือไม่มีโซ่ตรวน ฟางซื่ออยู่ด้านหลังพร้อมแฟ้มเอกสาร เผยจิ่นเหยียนนั่งอยู่เขตเจ้าหน้าที่ในฐานะผู้ตรวจคดียากองทัพ ทว่าไม่มีสิทธิ์ซักถามในคดีครอบครัวแต่อย่างใด เซียวจิ้งเหิงอยู่ฝั่งพยานผู้เสียหายจากคดีวางยาสามีฮูหยินโหวพาหลัวหมัวหมัวมาด้วย ส่วนหลินหว่านโหรวอ้างว่าป่วย จึงไม่ปรากฏตัวในวันนี้ใต้เท้าเว่ยเคาะไม้เปิดการไต่สวน “วันนี้ศาลพิจารณาเพียงว่า มีหลักฐานใหม่เพียงพอจะรื้อคดีเดิมและระงับหมายจับได้หรือไม่ ยังไม่ตัดสินว่าผู้ใดผิด ผู้ให้การเท็จต่อศาลมีโทษตามกฎหมาย”เขาสั่งเจ้าหน้าที่เปิดกล่องหลักฐานถ้วยเคลือบสีคราม ขวดยาซึ่งปิดขี้ผึ้ง และใบจ่ายของขาดครึ่งถูกวางเรียงบนผ้าขาว ของสามชิ้นเล็กกว่าความเสียหายซึ่งตามมาตลอดสี่ปี ทว่ากลับ

บทที่ 43 คืนฝนในคำให้การ 1การพิจารณาคดีเต็มรูปแบบเริ่มขึ้นหลังระฆังเที่ยงศาลต้าหลี่เปิดประตูหน้า ผู้ร้อง ผู้ถูกกล่าวหา พยาน และผู้แทนสามกรมเข้าประจำที่กัน ข่าวเรื่องถ้วยสีครามทำให้ผู้คนยืนรอนอกกำแพงยาวไปจนถึงหัวถนน ทว่าภายในกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเสมียนจุ่มพู่กันลงในหมึกหลินหว่านโหรวไม่มาตามหมายเรียกคนเรือนฉางชุนรายงานว่านางหายตัวออกจากจวนไปก่อนรุ่งสาง รถม้าถูกทิ้งไว้ใกล้ประตูใต้ ศาลจึงออกหมายจับทั่วเมืองและดำเนินการฟังพยานส่วนอื่นไปก่อนพยานคนแรกคือชุนเถาหญิงวัยยี่สิบปลายถูกพาเข้ามาพร้อมเจ้าหน้าที่จากหลิงโจว นางผอมกว่าภาพในความทรงจำของซูเยว่ชิง แก้มข้างหนึ่งมีรอยแผลไฟไหม้ เสื้อผ้าสะอาดทว่าเก่าคร่ำ เมื่อคุกเข่าลง มือทั้งสองสั่นไม่หยุดใต้เท้าเว่ยถาม “ท่านหลบหนีจากจวนเซียวหลังเกิดเหตุวางยาเซียวจิ้งเหิงได้อย่างไร”“บ่าวหนีไปเจ้าค่ะ”“เพราะเหตุใด”ชุนเถามองซูเยว่ชิงเพียงชั่วครู่แล้วก้มหน้าลง “เพราะบ่าวเป็นคนใส่อูโถวลงในชามเอง”เสียงฮือดังขึ้นหลังฉาก ศาลเคาะไม้ให้เงียบ“ผู้ใดสั่งการ”“คุณหนูหลิน นางบอกว่าใช้เพียงเล็กน้อย ทำให้ซื่อจื่อชาปากกับหมดแรงเท่านั้น แล้วจะมีคนช่วยเหลือทัน น

บทที่ 44 ผู้ลงชื่อ 1เซียวจิ้งเหิงกลับจวนติ้งหย่วนโหวหลังฟ้ามืดสนิทแล้วประตูใหญ่ยังคงเปิดรับเขา โคมยังจุดครบทุกดวง คนใช้ยังคุกเข่าเรียกคุณชายใหญ่ ทุกสิ่งเหมือนบ้านซึ่งเขาจากไปเมื่อเช้า ทว่าเมื่อก้าวผ่านธรณีประตู เขากลับรู้สึกราวกับกำลังเดินเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุทางเดินนี้เคยมีคนถือถ้วยยาผ่านมุมสวนนี้เคยมีสาวใช้ซุกซ่อนใบจ่ายของห้องบัญชีด้านตะวันตกเคยคัดรายงานหมอขึ้นใหม่ ส่วนศาลบรรพชนคือที่ซึ่งเขาเคยวางชื่อลงใต้คำสั่งกักตัวภรรยาผู้ตั้งครรภ์บ่าวรายงานว่าฮูหยินโหวรออยู่ในห้องพระและไม่ยอมแตะอาหารเลย เซียวจิ้งเหิงจึงเดินไปโดยไม่เปลี่ยนเสื้อมารดานั่งหันหลังให้ประตู ลูกประคำในมือเคลื่อนไหวเร็วกว่าเสียงสวด บนโต๊ะมีป้ายบรรพชนกับกระถางธูปวางอยู่ ทว่ากลิ่นควันไม่อาจทำให้ห้องนี้สงบลงได้เลย“ศาลปล่อยนางแล้วหรือ” ฮูหยินโหวถาม“เพิกถอนข้อหาทั้งหมดแล้ว”ลูกประคำหยุดนิ่ง “เพราะซื่อจื่อเผยกดดันศาลกระนั้นหรือ”“เพราะชุนเถาสารภาพ เพราะหมอเหอเก็บรายงานไว้ เพราะใบซื้อยา บัญชีเงิน และถ้วยยาล้วนตรงกันทุกประการ”“คนเหล่านั้นอาจรับเงินจากนางมาก็ได้”“ท่านยังคิดว่าทุกคนล้วนโกหก เว้นเพียงผู้ที่กล่าวตามใจท่

บทที่ 45 คำตัดสิน 1เจ็ดวันหลังการพิจารณาคดี ศาลต้าหลี่อ่านคำตัดสินตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่ค้นคลังจวนเซียว ร้านเหอจี้ บ้านญาติสกุลหลิน และเส้นทางเงินของกรมคลังอย่างละเอียดถี่ถ้วน บัญชีเรือนฉางชุนเชื่อมโยงคดีเก่ากับไฟไหม้คลังอวิ๋นโจวและลังยาพิษในเมืองหลวงเข้าด้วยกัน เงินก้อนเดียวกันผ่านมือคนจัดยาขับครรภ์ คนวางอูโถว และคนเฝ้าคลังปลอมทั้งสิ้นหลินหว่านโหรวไม่อาจอ้างว่าเป็นเรื่องของบ่าวได้อีกต่อไปนางถูกนำเข้าศาลในชุดนักโทษสีเทา ผมไร้ปิ่นปักแม้แต่อันเดียว ใบหน้าซูบซีดหลังถูกไต่สวนอยู่หลายคืน เมื่อเห็นเซียวจิ้งเหิง นางพยายามเดินเข้าไปหา ทว่าโซ่ข้อเท้ารั้งไว้เสียก่อน“พี่จิ้งเหิง ข้าทำไปเพราะรักท่าน”เขาไม่หันไปมอง“หากนางไม่แต่งเข้ามา พวกเราคง...”“ไม่มีคำว่าพวกเราหลงเหลืออยู่แล้ว” เซียวจิ้งเหิงกล่าว “ข้าเคยรับปากว่าจะดูแลเจ้าเพราะรู้สึกผิดต่ออดีต เจ้าจึงใช้ความรู้สึกผิดนั้นทำร้ายผู้อื่น ส่วนข้าก็ใช้มันเป็นข้ออ้างไม่มองสิ่งที่เจ้าทำลงไป”หลินหว่านโหรวส่ายหน้า น้ำตาไหลริน “ท่านเคยรักข้ามาก่อนนี่”“สิ่งที่ข้าเคยรู้สึก หาใช่ใบอนุญาตให้เจ้าปลงชีพผู้ใดไม่”เจ้าหน้าที่พานางไปคุกเข่าอยู่