Semua Bab มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 11 ลมฝนกลางป่า 1พายุยามราตรีไม่ปรานีผู้ใดนอกกำแพงเซิ่งจิง ทุ่งนาซึ่งเพิ่งผ่านการเก็บเกี่ยวกลายเป็นแอ่งโคลนเฉอะแฉะ ทางดินถูกน้ำเซาะืจนแทบมองไม่เห็น ร่างม้าสีน้ำตาลฝ่าสายฝนขึ้นเหนืออย่างทุลักทุเล บนหลังอาน ซูเยว่ชิงก้มกายเกาะแผงคอแน่น ทุกคราที่กีบม้าจมลงหลุมโคลน ความเจ็บจากท้องน้อยก็แล่นปลาบขึ้นถึงแผ่นหลังนางกัดฟันนับช่วงห่างของมันหนึ่งเค่อเกือบหนึ่งเค่อแล้วก็เหลือเพียงครึ่งอาการเจ็บเริ่มจับจังหวะชัดเจนขึ้นทุกที“ยังไม่ถึงเวลา” นางพึมพำกับเด็กในครรภ์ “อดทนอีกสักหน่อยเถิด”เสียงของนางถูกสายลมฉีกกระจายหายไปศาลเจ้าร้างอยู่ไกลลิบลับหลังแล้ว แสงไฟบนกำแพงเมืองเหลือเพียงเงาแดงพร่าเลือน ซูเยว่ชิงมุ่งไปตามคันนาจนถึงป่าหลิวตามคำชิงไต้ จากนั้นจึงเลี้ยวสู่ทิศตะวันตก หวังอาศัยแนวเขาเตี้ยกำบังสายตาผู้ไล่ตามทว่าเดินทางได้ไม่ถึงสิบลี้ ม้าก็เริ่มออกอาการกะเผลกนางรั้งบังเหียนให้หยุด ลงจากอานอย่างระมัดระวัง ครั้นยกขาหน้าม้าขึ้นดูก็พบเศษหินคมฝังอยู่ในกีบ เลือดซึมออกมาจาง ๆ สัตว์ตัวนี้ไม่อาจควบต่อบนทางโคลนโดยไม่ล้มลงเสียก่อนซูเยว่ชิงใช้มีดเล่มเล็กคีบหินออก ชะล้างด้วยน้ำฝน แล้วพันผ้ารอบกีบให

บทที่ 12 ผู้ช่วยที่ไม่คาดคิด 1ในกระท่อมนายพรานกลางป่าลึก เปลวไฟดวงน้อยส่องใบหน้าคนแปลกหน้าสองคน ผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงประตูโดยไม่ก้าวล้ำเข้ามา อีกผู้หนึ่ง คุกเข่ากอดเสาไม้ มีดในมือสั่นระริกตามแรงเจ็บครรภ์ซูเยว่ชิงมองบุรุษเบื้องหน้าผ่านม่านเหงื่อเขาอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด รูปร่างสูงโปร่ง บ่ากว้างสมคนเดินทางไกล ชุดผ้าสีเทาใต้เสื้อคลุมฟางเรียบง่าย ทว่ารองเท้าหนังกับดาบข้างเอวกลับเป็นของดีเกินกว่าพ่อค้าเร่ทั่วไป ดวงตาสีดำสงบนิ่ง ไม่เบือนหนีภาพเลือด และไม่จ้องมองนางอย่างเสียมารยาท“บอกข้ามา ว่าต้องทำสิ่งใดก่อน” เขาถามซ้ำความเจ็บคลายลงชั่วคราว ซูเยว่ชิงจึงสูดลมหายใจลึก “ปิดประตู เติมฟืน แล้ววางอาวุธของท่านไว้ตรงจุดที่ข้ามองเห็น”เขาทำตามทุกประการ ดาบถูกปลดวางไว้ไกลมือข้างประตู“ข้ามีน้ำสะอาดกับผ้าอยู่บนหลังม้า” เขากล่าว “นำเข้ามาได้หรือไม่”“ได้”“ข้าจะออกไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ”เขาเอ่ยบอกก่อนทุกการเคลื่อนไหว ราวกับล่วงรู้ว่าคนที่กำลังหนีตายจะตื่นตระหนกเพียงใด หากคนแปลกหน้าหายลับไปโดยไม่บอกกล่าวบุรุษผู้นั้นกลับมาพร้อมกระบอกน้ำสองใบ ผ้าฝ้ายพับเรียบร้อยหนึ่งมัด และห่อหนังบรรจุสมุนไพรกับเครื

บทที่ 13 ชื่อปลอม ชีวิตใหม่ 1รุ่งเช้าหลังพายุสงบ ป่าเขาฟากตะวันตกของเซิ่งจิงถูกหมอกขาวปกคลุมทั่ว กิ่งไม้หักเกลื่อนกลาดตามทาง สายน้ำจากยอดเขาไหลรินเป็นทางเล็ก ิๆ ทั่วพื้นดิน กระท่อมนายพรานหลังเก่ายังมีควันจางลอยขึ้นจากหลังคา เป็นร่องรอยเดียวที่บ่งบอกว่ามีผู้รอดชีวิตอยู่ภายในซูเยว่ชิงฟื้นตื่นเพราะเสียงร้องของเด็กเสียงหนึ่งแหลมสูงและรีบร้อน อีกเสียงเบากว่าทว่าดื้อดึง ร้องสลับกันอยู่ใกล้หู นางลืมตาขึ้นเห็นคานไม้สีดำเหนือศีรษะ ความทรงจำเมื่อคืนก็ไหลบ่ากลับมาพร้อมความเจ็บระบมทั่วสรรพางค์“ลูก...”“อยู่ครบ”เผยจิ่นเหยียนนั่งพิงเสาอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาแดงก่ำจากการอดหลับอดนอน เด็กชายถูกห่ออยู่ในวงแขนซ้าย เด็กหญิงนอนอยู่ในตะกร้าบุผ้าข้างเตา เขาใช้ปลายรองเท้าไกวตะกร้าเบา ๆ อย่างคนที่เพิ่งค้นพบวิธีหยุดเสียงร้องได้หมาด ๆซูเยว่ชิงพยายามลุกขึ้น ความเจ็บทำให้หน้าซีดเผือด“อย่าเพิ่ง” เขาวางเด็กชายลงข้างกายนาง “เจ้าเสียเลือดไปมาก ข้าไปตามคนจากหมู่บ้านใกล้ ๆ มาแล้ว หญิงชราผู้หนึ่งกำลังนำเกวียนขึ้นมา”นางกอดลูกไว้แนบอก ตรวจปลายมือปลายเท้าและสีริมฝีปาก เด็กชายตัวเล็กกว่าทารกครบกำหนดมากนัก ทว่าครั้นแตะ

บทที่ 14 บาดแผลที่ซ่อนไว้ 1หนึ่งเดือนหลังพายุ หุบเขาชิงเหอย่างเข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วง ใบฟงบนไหล่เขาแดงฉานดุจเปลวเพลิง ลำธารที่เคยเชี่ยวกรากกลับใสสะอาดจนมองเห็นก้อนกรวดเบื้องล่าง หมู่บ้านดูสงบเงียบเสียจนคืนแห่งการหลบหนีคล้ายเป็นฝันร้ายที่ไม่ควรเกิดขึ้นในโลกใบเดียวกันทว่าซูเยว่ชิงยังคงสะดุ้งตื่นจากฝันนั้นทุกค่ำคืนบางคืน นางเห็นถ้วยยาสีครามลอยอยู่กลางผืนน้ำ ข้างในมีเลือดแทนที่จะเป็นยาบางคืน เซียวจิ้งเหิงยืนถือหนังสือกักตัว ปลายพู่กันหยดหมึกลงบนหน้าผากลูกคืนที่เลวร้ายที่สุด ประตูเรือนเล็กกลับกลายเป็นประตูโถงบรรพชน ฮูหยินโหวยื่นมือเข้ามาอุ้มจื่ออันกับจื่อหนิงออกไป นางออกวิ่งตาม ทว่าขาทั้งสองจมติดอยู่ในโคลน เสียงเด็กร้องค่อย ๆ เลือนหายไปหลังม่านสีดำ“ไม่!”ซูเยว่ชิงสะดุ้งตื่น มือคว้าปิ่นเหล็กใต้หมอนแล้วแทงสวนไปข้างหน้ามืออีกข้างจับข้อมือนางหยุดไว้ได้ทัน“เสิ่นเยว่”เสียงทุ้มเรียกชื่อใหม่ซ้ำสองครา นางจึงมองเห็นใบหน้าเผยจิ่นเหยียนในแสงรุ่งสาง เขาคุกเข่าอยู่ข้างเตียง แขนเสื้อถูกปลายปิ่นกรีดเป็นทางยาว ส่วนจื่อหนิงร้องไห้อยู่ในตะกร้าเบื้องล่างซูเยว่ชิงปล่อยปิ่นจากมือ “ท่านเข้ามาได้อย่างไร

บทที่ 15 ฝีมือที่ซ่อนอยู่เผยตัว 1ต้นฤดูหนาวมาเยือนชิงเหอเร็วกว่าปกติ น้ำค้างแข็งจับเกาะหลังคาเรือนทุกเช้า ควันจากเตาฟืนลอยอ้อยอิ่งต่ำเหนือหมู่บ้าน กลิ่นมันเทศย่างปนกลิ่นฟางเปียกคลุ้งไปตามตรอกแคบจื่ออันกับจื่อหนิงอายุครบสามเดือนแล้วเด็กชายกินเก่งจนแก้มเริ่มมีเนื้อ ส่วนเด็กหญิงยังตัวเล็กกว่าพี่ ทว่าดวงตาดำขลับเป็นประกายและคอยติดตามทุกความเคลื่อนไหว ซูเยว่ชิงเย็บเสื้อบุฝ้ายให้ทั้งคู่จากผ้าเก่าของตน ปักเพียงเส้นด้ายสีครามไว้ตรงข้อมือเพื่อใช้แยกแยะยามห่อตัวชีวิตในเรือนเล็กเริ่มเข้าที่เข้าทางตื่นให้นม ก่อไฟ ซักผ้าอ้อม รับงานเย็บจากคนในหมู่บ้าน แล้วงีบหลับเป็นช่วงสั้น ๆ ตามเวลาของลูก เผยจิ่นเหยียนเดินทางเข้าเมืองอำเภอทุกห้าวัน นำข้าวสาร น้ำมัน และข่าวคราวว่าคนของจวนเซียวไม่ปรากฏในแถบนี้กลับมาด้วยซูเยว่ชิงคิดว่า หากวันคืนดำเนินไปเช่นนี้ได้อีกสักปี นางคงตั้งหลักได้ทันทว่าเช้าวันหนึ่ง เสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นหน้าลานเรือนหญิงชาวบ้านชื่อหลิวเอ้อร์เหนียงอุ้มเด็กชายวัยห้าขวบเข้ามา ใบหน้าเด็กแดงก่ำ ร่างชักกระตุกอยู่ในอ้อมแขน ผู้เป็นมารดาทรุดคุกเข่าลงทั้งที่หิมะบาง ๆ ปกคลุมพื้น“เสิ่นเยว่ ช่วยอา