Todos los capítulos de มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 6 แผนการเริ่มก่อตัว 1กลางเดือนหก ความร้อนแผ่คลุมเหนือกำแพงเมืองเซิ่งจิง กระทั่งจักจั่นบนต้นหลิวยังร้องแหบเบาลงในยามบ่าย แมกไม้ในจวนติ้งหย่วนโหวเขียวครึ้มแน่นขนัด ทว่าเรือนชิงอวิ๋นกลับต้องปิดหน้าต่างเกือบทุกบาน เพราะฮูหยินโหวสั่งไว้ว่าลมร้อนจะกระทบครรภ์ซูเยว่ชิงตั้งครรภ์ล่วงเข้าเดือนที่ห้าหน้าท้องที่เคยแบนราบโค้งนูนขึ้นใต้อาภรณ์หลวม เด็กในครรภ์เริ่มเคลื่อนไหวเมื่อสามวันก่อน ครั้งแรกแผ่วเบาราวปลาน้อยสะบัดหางอยู่ใต้ผิวน้ำ นางนั่งนิ่งอยู่เนิ่นนาน ใช้ฝ่ามือประคองตรงจุดนั้นไว้ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบอกเล่าแก่ผู้ใดนับแต่รู้ว่ามีชีวิตนี้อยู่ ความหวาดกลัวของนางก็ก่อรูปร่างชัดขึ้นทุกวันอาหารทุกมื้อถูกตรวจ กลิ่นทุกชนิดถูกแยกแยะ ยาบำรุงที่เรือนใหญ่ส่งมา นางให้ชิงไต้ลงวันที่และเก็บตัวอย่างไว้ก่อนดื่มทุกครา แม่นมเจียงนำเรื่องเหล่านี้ไปรายงานฮูหยินโหว จึงเกิดคำตำหนิว่าลูกสะใภ้อวดวิชาไม่เว้นแต่ละวัน“หญิงมีครรภ์ต้องวางใจผู้ใหญ่ จึงจะมีวาสนาเจ้าค่ะ” แม่นมเจียงกล่าวพลางวางน้ำแกงเม็ดบัวลง “ฮูหยินน้อยระแวงแม้กระทั่งอาหารจากท่านแม่ เด็กจะพลอยรับความหวาดกลัวไปด้วยนะเจ้าคะ”ซูเยว่ชิงตักน้ำแกงขึ้น

บทที่ 7 ยาพิษในถ้วยชา 1ต้นเดือนเก้า ใบอู๋ถงทั่วเซิ่งจิงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทอง ลมแรกแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านกำแพงจวนติ้งหย่วนโหว หอบกลิ่นดอกกุ้ยฮวาเข้ามาถึงเรือนสงบใจครรภ์ของซูเยว่ชิงล่วงเข้าเดือนที่เจ็ดนางเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด หน้าท้องหนักอึ้งจนต้องใช้มือประคองยามขึ้นบันได เท้าเริ่มบวมในยามเย็น เด็กในครรภ์กลับแข็งแรงยิ่งนัก บางคืนเคลื่อนไหวอยู่คนละด้านจนผิวหน้าท้องนูนขึ้นพร้อมกันสองแห่ง ซูเยว่ชิงเคยสงสัยว่าอาจมีมากกว่าหนึ่งชีวิต ทว่าไม่กล้าสรุปจากอาการเพียงเท่านี้ความหวังทำให้คนประมาทได้ง่ายที่สุดและในจวนแห่งนี้ นางไม่ยอมประมาทเป็นอันขาดยามสาย หลัวหมัวหมัวนำสาวใช้สี่คนมาถึงเรือน แต่ละคนถือถาดไม้ดำ บนถาดวางถ้วยยาสีน้ำตาลเข้มส่งไอร้อนกรุ่น“หมอเกาปรับตำรับใหม่ บอกว่าครรภ์ของฮูหยินน้อยอยู่ต่ำ ต้องดื่มยาประคองครรภ์ทุกวันติดต่อกันเจ็ดวันเจ้าค่ะ” หลัวหมัวหมัวแย้มยิ้ม “ฮูหยินโหวเป็นห่วง เกรงว่ายามาถึงแล้วจะเย็นชืด จึงให้บ่าวมาเฝ้าดูฮูหยินน้อยดื่ม”ซูเยว่ชิงนั่งคัดบัญชีอยู่ข้างหน้าต่าง นางวางพู่กันลง “วางไว้เถิด”“ต้องดื่มขณะร้อนจึงจะได้ผลเจ้าค่ะ”“ข้ายังไม่ได้กินอาหารเช้า ยาบางขนาน

บทที่ 8 ถูกใส่ร้าย 1ปลายเดือนเก้า เมฆฝนสีตะกั่วกดต่ำเหนือเซิ่งจิง ลมจากทิศเหนือพัดใบไม้แห้งหมุนวนอยู่ตามมุมกำแพง กลิ่นอายฤดูหนาวมาเยือนเร็วกว่าทุกปี และความสงบในจวนติ้งหย่วนโหวก็ผิดแผกไปเสียจนซูเยว่ชิงไม่อาจวางใจหลังยาถ้วยนั้น ไม่มีผู้ใดส่งสิ่งน่าสงสัยมาอีกเลยหมอเกาหายหน้าไป หลัวหมัวหมัวไม่เข้ามาก้าวก่าย แม้แต่หลินหว่านโหรวก็เก็บตัวเงียบอยู่ในเรือนฉางชุน อ้างว่าล้มป่วยด้วยต้องลมเย็น ฮูหยินโหวกลับส่งผ้าเด็กกับของบำรุงมาอย่างสม่ำเสมอ ราวกับเรื่องยาหยิบสลับห่อไม่เคยบังเกิดขึ้นคนที่เคยยื่นมีดเข้ามาแล้วถอนกลับไปง่ายดายเกินไป มักไม่ได้เลิกล้มความตั้งใจเพียงเปลี่ยนมือซูเยว่ชิงจึงตรวจกลอนหน้าต่างทุกคืน เย็บเงินกับสำเนาใบจ่ายของซ่อนไว้ในผ้าคาดเอว และให้ชิงไต้จัดเตรียมห่อยาสามัญสำหรับเดินทางโดยไม่บอกเหตุผลยามบ่ายวันหนึ่ง ฮูหยินโหวส่งคำเชิญมาว่า ต้องการให้สามีภรรยาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันที่เรือนสงบใจ“ท่านแม่บอกว่า ซื่อจื่อกับฮูหยินน้อยห่างเหินกันเกินไป ไม่เป็นผลดีต่อเด็กในครรภ์เจ้าค่ะ” สาวใช้รายงาน “คืนนี้นางจะส่งสำรับมา และกำชับว่าห้ามปฏิเสธเป็นอันขาด”ชิงไต้รอจนคนออกไปพ้นแล้วจึงเอ่ย “อยู่

บทที่ 9 คืนพิพากษา 1ฝนตกกระหน่ำตลอดทั้งคืนรุ่งเช้าเหนือเซิ่งจิงไร้แสงตะวัน เมฆสีดำทับซ้อนกันราวหมึกหกรดบนผืนแพรไหม ลมพัดบานประตูเรือนสงบใจสั่นสะเทือนเป็นระยะ ด้านนอกมีบ่าวชายเฝ้ายามอยู่สี่คน สับเปลี่ยนเวรทุกหนึ่งชั่วยามซูเยว่ชิงไม่ได้หลับไม่ได้นอนนางนั่งพิงตั่ง ฟังเสียงฝนพลางนับจังหวะฝีเท้ายาม ข้างกายมีเพียงชามข้าวเย็นชืดหนึ่งชามกับน้ำหนึ่งกา หลังถูกกักตัว ไม่มีผู้ใดยอมให้ชิงไต้หรือแม่นมเถียนเข้ามา แม้แต่เสื้อผ้าก็ต้องส่งผ่านช่องประตูเด็กในครรภ์เคลื่อนไหวไม่หยุดหย่อน อาจเพราะมารดาไม่ได้พักผ่อน หรือเพราะความตึงเครียดส่งผ่านลงไปถึง นางลูบหน้าท้องวนช้า ๆ“อย่ากลัวเลย” นางกระซิบ “แม่ยังอยู่”คำปลอบประโลมนั้นกล่าวแก่เด็กและกล่าวแก่ตนเองยามเฉิน ประตูถูกเปิดออก หลัวหมัวหมัวเข้ามาพร้อมสาวใช้ “ผู้อาวุโสของตระกูลมาถึงแล้ว ฮูหยินโหวให้ฮูหยินน้อยไปยังโถงบรรพชน”ซูเยว่ชิงลุกขึ้นยืน “ชิงไต้อยู่ที่ใด”“สาวใช้ต้องสงสัยถูกขังสอบสวน”“นางถูกทำร้ายหรือไม่”“ฮูหยินน้อยควรห่วงตนเองก่อนเถิด”นางไม่ถามซ้ำ เพียงเปลี่ยนเสื้อคลุมให้หนาขึ้นและผูกผ้าคาดเอวด้วยมือของตนเอง กระเป๋าชั้นในยังมีสำเนาใบจ่ายของ เง

บทที่ 10 หนีกลางพายุ 1ยามจื่อ พายุเหนือเซิ่งจิงโหมกระหน่ำจนระฆังลมทุกชายคาส่งเสียงระงม สายฟ้าแลบพาดผ่านเหนือกำแพงเมืองเป็นทางขาวโพลน เม็ดฝนกระแทกลงบนกระเบื้องราวเม็ดกรวดสาด น้ำในรางล้นทะลักไหลบ่าผ่านลานจวนติ้งหย่วนโหว ไม่มีผู้ใดอยากย่างเท้าออกพ้นชายคาแม้เพียงครึ่งก้าวเป็นคืนอันเลวร้ายสำหรับการเดินทาง และเป็นคืนดีที่สุดสำหรับการหายตัวซูเยว่ชิงยืนอยู่หลังบานหน้าต่างเรือนสงบใจ สวมเสื้อสามชั้นไว้ใต้เสื้อคลุมสีดำ ผ้าคาดเอวรัดหลักฐานกับเงินไว้แน่นหนา ห่อยาแห้งใบเล็กสะพายเฉียงบนแผ่นหลัง ส่วนรองเท้าพันผ้าทับอีกชั้นกันลื่นนางไม่ได้นำเครื่องประดับติดตัว ไม่ได้นำอาภรณ์งดงาม และไม่ได้นำสิ่งใดที่บ่งบอกฐานะฮูหยินน้อยแห่งจวนโหวทรัพย์สินที่เหลืออยู่ในจวนมีค่ามากพอให้ใช้ชีวิตสุขสบายไปหลายชาติทว่าหากต้องแลกด้วยชีวิตลูก แม้เส้นด้ายเพียงเส้นเดียวก็ไม่ควรหันกลับไปเอาเสียงเคาะแผ่วเบาสามครั้งดังขึ้นจากใต้หน้าต่างซูเยว่ชิงดึงปิ่นเหล็กออกจากมวยผม งัดกลอนเก่าซึ่งจงใจเก็บไว้ตั้งแต่คราวย้ายเรือน สนิมแตกร่วงเป็นผงแดง บานหน้าต่างเผยอออก ลมกับสายฝนสาดกระหน่ำเข้ามาจนตะเกียงดับวูบทันทีเงาร่างหนึ่งหมอบอยู่ใต้