Semua Bab มีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 21 สี่ปีผ่านไป 1ปลายฤดูใบไม้ร่วง รัชศกหย่งหนิงปีที่สิบเจ็ด เรือสินค้าหลายร้อยลำแน่นขนัดแม่น้ำอวิ๋น ธงร้านค้าหลากสีสะบัดพลิ้วเหนือท่าเรือ เสียงคนงานขนหีบ ผ้า และใบชาดังอึงคะนึงตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางในย่านตะวันตกของอวิ๋นโจว ป้ายไม้ดำอักษรทอง “หอชิงเหอ” แขวนเด่นอยู่เหนืออาคารสามคูหา ด้านซ้ายเป็นร้านยา ด้านขวาขายผ้าไหมกับผ้าห่อยาสมุนไพร ตรงกลางเป็นโถงรับสัญญากับงานบัญชี ผู้คนเข้าออกไม่ขาดสายนับแต่เปิดประตูไม่มีผู้ใดจดจำได้อีกแล้วว่า เมื่อสี่ปีก่อนร้านแห่งนี้มีเพียงชั้นวางเอียง ฝุ่นหนาเตอะ และหลังคารั่ว“เถ้าแก่เนี้ยเสิ่น เรือจากเจียงโจวมาถึงก่อนกำหนดสองวัน ผ้าป่านยี่สิบหีบรอรับอยู่ที่ท่า”“คลังเหนือรายงานว่ามอดกัดห่อชะเอมสามชุด ต้องแยกตรวจทั้งแถว”“ร้านสาขาใต้ขอเพิ่มยาทาแผลอีกห้าร้อยตลับ”เสียงรายงานดังต่อเนื่องรอบโต๊ะ ซูเยว่ชิงนั่งอยู่กลางห้องบัญชีในชุดไหมสีครามเข้ม ผมเกล้าเรียบร้อยด้วยปิ่นเงินเพียงอันเดียว ใบหน้าซึ่งเคยซีดเผือดจากการคลอดกลางป่าบัดนี้เปี่ยมความสงบมั่นคง ดวงตาไม่ต้องเงยสูงก็ทำให้ผู้รายงานเลือกเอ่ยแต่คำสำคัญ“เรือเจียงโจว ให้คนตรวจผ้าก่อนลงหีบ หากชื้นเกินเกณฑ์ไม่ร

บทที่ 22 เถ้าแก่เนี้ยย่านการค้า 1สามวันหลังร้านร้อยสมุนไพรยื่นคำร้อง หอการค้าอวิ๋นโจวก็เรียกทั้งสองฝ่ายไปสอบสวนต่อหน้าพ่อค้าสิบสองสำนักโถงพิจารณาตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้า ประตูเปิดกว้างให้ผู้ซื้อกับช่างฝีมือเข้าฟังได้ เพราะคดีนี้พาดพิงถึงมาตรฐานผ้าห่อยาซึ่งหลายร้านกำลังใช้อยู่ เฉียนต้าฝูมาถึงพร้อมคนติดตามแปดคนกับหีบโสมที่ขึ้นรา ส่วนซูเยว่ชิงนำมาเพียงผู้ดูแลคลัง เสมียน และหีบตัวอย่างสามใบผู้คนด้านนอกกระซิบขานนามนางว่า “เถ้าแก่เนี้ยครึ่งตลาด”ชื่อนี้เริ่มต้นจากคำเหน็บแนม หอชิงเหอกว้านซื้อสมุนไพร ผ้าป่าน ขี้ผึ้ง และตลับจากหลายย่าน คนงานของนางเดินผ่านตลาดอยู่ทุกวัน บางคนจึงค่อนขอดว่าเถ้าแก่เนี้ยเสิ่นยื่นมือไปทั่วครึ่งค่อนเมืองซูเยว่ชิงไม่เคยตอบรับหรือปฏิเสธตลาดหาใช่อาณาจักรไม่ และนางก็ไม่ปรารถนาจะเป็นราชินีของผู้ใดนางต้องการเพียงให้กติกาถูกใช้กับคนมีเงินและคนไร้เงินอย่างเท่าเทียมกันคืนก่อนวันสอบสวน นางเดินตลาดมืดด้วยตนเองในชุดคนงาน เพราะได้ข่าวว่ามีผ้าติดตราชิงเหอวางขายครึ่งราคาอยู่ตามร้านเล็ก ผู้ดูแลคลังอยากส่งคนไปยึดคืน ทว่านางห้ามไว้“ของอยู่ในมือผู้ซื้อแล้ว เราไม่มีสิทธิ์ไปแย่งช

บทที่ 23 คนที่จากไปและกลับมา 1ห้าวันหลังการสอบสวนที่หอการค้า ขบวนรถม้าสีดำหกคันก็แล่นเข้าสู่ย่านตะวันตกของอวิ๋นโจว ธงบนรถปักรูปคลื่นเงินสี่สาย เหล่าผู้คุ้มกันสวมชุดสีเข้มพร้อมพกป้ายหอซื่อไห่ ผู้คนริมถนนต่างหลีกทางให้โดยไม่ต้องมีผู้ใดตะโกนไล่รถคันหน้าหยุดลงตรงหน้าประตูหอชิงเหอบุรุษผู้ก้าวลงจากรถสวมเสื้อคลุมไหมสีดำปักลายเมฆด้วยด้ายสีเทา เข็มขัดหยกเรียบทว่าเนื้อดีเลิศ ผมรวบไว้ด้วยกวานเงิน หาใช่ชุดพ่อค้าเดินทางที่คนในร้านคุ้นตาไม่ ท่วงท่ายังคงสุขุมเยือกเย็นเช่นเดิม ทว่าคนติดตามซึ่งยืนห่างเพียงครึ่งก้าวกลับทำให้ฐานะที่เคยซุกซ่อนไว้ปรากฏเด่นชัดเสมียนอาหลี่จ้องมองแล้วจำได้ “ท่านเผยหรือ”บุรุษผู้นั้นพยักหน้า “เถ้าแก่เนี้ยเสิ่นอยู่หรือไม่”ยังไม่ทันได้คำตอบ เสียงฝีเท้าเด็กสองคู่ก็ดังมาจากลานหลัง“อาเผย!”จื่ออันวิ่งพรวดออกมาก่อน ดาบไม้เหน็บเอว กระโจนเข้ากอดขาบุรุษโดยไม่สนใจอาภรณ์ราคาแพง จื่อหนิงตามมาช้ากว่า นางหยุดยืนห่างสองก้าว กวาดตามองขบวนรถ เหล่าผู้คุ้มกัน และกวานเงินบนศีรษะเขาอย่างพินิจพิเคราะห์“ท่านเป็นอาเผยจริงหรือ” เด็กหญิงถามเขาย่อกายลง “หน้าข้าเปลี่ยนไปหรือ”“เสื้อเปลี่ยน คนติด

บทที่ 24 ลูกแฝดกวนเมือง 1ต้นฤดูหนาว อวิ๋นโจวจัดเทศกาลเปิดคลังประจำปี พ่อค้าจากทั่วสารทิศตั้งแผงเรียงยาวตั้งแต่ท่าเรือจรดตลาดเหนือ โคมรูปปลาแขวนสะพัดข้ามถนน กลิ่นเกาลัดคั่ว เนื้อย่าง และน้ำตาลเคี่ยวลอยคละคลุ้งจนเด็กทุกคนในเมืองนั่งเรียนไม่ติดอาจารย์กู้จึงกำชับลูกศิษย์ก่อนพักกลางวันว่า “ผู้ใดออกจากเรือนเรียนโดยไร้ผู้ใหญ่มารับ ต้องคัดคัมภีร์สามรอบ”จื่ออันกับจื่อหนิงนั่งแถวหน้า พยักหน้าพร้อมกันอย่างว่าง่ายเป็นที่สุดครึ่งเค่อผ่านไป ที่นั่งทั้งสองก็ว่างเปล่าเรื่องราวเริ่มต้นจากพู่กันของอาจารย์กู้หักจื่อหนิงเห็นร้านเครื่องเขียนในงานเทศกาลลดราคาสินค้า จึงบอกพี่ชายว่า หากใช้เงินค่าจ้างซื้อพู่กันใหม่มอบให้ อาจารย์คงดีใจจนลืมเรื่องที่นางเคยซุกซ่อนพู่กันครั้งก่อน จื่ออันเห็นว่าเป็นความคิดดี ทว่าคนเฝ้าประตูไม่ยอมให้เด็กออกไปเด็กหญิงจึงจ้างเด็กขายน้ำด้วยเงินหนึ่งเหรียญ ให้ไปเรียกคนเฝ้าประตูออกไปดู “ม้าหลุด” หลังเรือนเรียนเด็กชายจึงพาน้องสาวลอดออกทางประตูด้านข้างทั้งคู่เชื่อมั่นว่าตนไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งแต่อย่างใด เพราะอาจารย์ห้ามออกโดยไร้ “ผู้ใหญ่มารับ” หากแต่ไม่ได้ห้ามออกไปซื้อของแล้วกลับมาเ

บทที่ 25 สัญญาทางธุรกิจ 1หลังเทศกาลเปิดคลัง อวิ๋นโจวย่างเข้าสู่ฤดูน้ำหลาก เรือเหนือใต้ต้องเปลี่ยนเส้นทาง สินค้าหลายร้านค้างท่าอยู่ไม่น้อย ทว่าผ้าชิงเหอกลับมียอดสั่งเพิ่มขึ้น เพราะพ่อค้าเริ่มใช้ห่อยากับใบชาในช่วงอากาศชื้นยอดสั่งที่มากเกินกำลังกลับเป็นข่าวดีเพียงครึ่งเดียวในห้องบัญชี ซูเยว่ชิงวางจดหมายสั่งซื้อสิบเจ็ดฉบับเรียงรายบนโต๊ะ “หากรับทั้งหมด เราต้องเพิ่มกี่ทออีกยี่สิบตัว คนงานอย่างน้อยห้าสิบ และคลังริมท่าอีกหนึ่งแห่ง แต่หากลงทุนไปแล้วน้ำลด ยอดอาจหายไปครึ่งหนึ่ง”เผยจิ่นเหยียนพลิกดูบัญชี “หอซื่อไห่รับซื้อขั้นต่ำได้สามปี”“แล้วขายต่อที่ใด”“เส้นทางเหนือ กองคาราวานตะวันตก และคลังชาสามเมือง”“หากขายไม่ออกเล่า”“หอซื่อไห่รับขาดทุนตามสัญญา”ซูเยว่ชิงเงยหน้าขึ้น “ท่านไม่ได้เสนอตัวเป็นผู้ซื้อธรรมดา”“ข้าเสนอความเป็นหุ้นส่วน”เขาวางม้วนกระดาษผูกเชือกดำลงตรงหน้า นางไม่ได้เปิดออกทันที“หุ้นส่วนกับหอชิงเหอทั้งหมดหรือ”“เฉพาะโรงผ้ากับเส้นทางสินค้าระยะไกล ร้านยา ตำรับ และโรงผลิตเดิมยังคงเป็นของเจ้าเช่นเดิม”“หอซื่อไห่ลงทุนสิ่งใดบ้าง”“เงินหนึ่งพันตำลึง คลังริมท่าสองแห่ง เรือขนของห้าลำ และส