بيت / วัยรุ่น / ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ) / ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว

مشاركة

ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว

last update تاريخ النشر: 2026-10-23 18:53:54

ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว

“แล้วก่อนหน้านี้ คือแกล้งหลอกพี่ใช่ไหม”

น้ำเสียงน่านน้ำยังเจือความขบขั
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)   ตอนพิเศษ กาลเวลาพิสูจน์คน

    ตอนพิเศษ กาลเวลาพิสูจน์คนหนึ่งปีผ่านไปหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นน่านน้ำหายดีเกือบสนิท แผลภายนอกจางลง เหลือเพียงรอยบาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า เขากลับไปเรียนได้ตามปกติ กลับมายืนเป็นรุ่นพี่ขาโหดที่ใคร ๆ ก็เกรงใจ เสียงดุๆ สีหน้าเรียบขรึม ท่าทางนิ่งเย็นเหมือนเดิมแต่ทั้งหมดนั้น…ใช้ได้กับทุกคนยกเว้นกะทิเพราะเวลาที่อยู่กับเธอ เขาแทบจะกลายเป็นแมวตัวใหญ่เชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง ซุกเก่ง อ้อนเก่ง หวงเก่ง และคลั่งรักแบบไม่ปิดบังเช้าวันนี้ ลานคณะเต็มไปด้วยรุ่นน้องกว่าห้าสิบคนที่กำลังเข้าแถวรับคำสั่งจากรุ่นพี่ น่านน้ำยืนอยู่ด้านหน้า แขนไขว้หลัง สีหน้าดุ ๆ ตามมาตรฐานแต่ถ้ามองดี ๆ จะเห็นว่าแววตาเขาไม่ได้ดุเท่าไรนัก มันดูเว้าวอนเสียมากกว่า สายตาคมเหลือบมองไปยังแถวด้านข้างกะทินั่งหอบเหนื่อยอยู่ในแถว แขนกอดอกแน่น ใบหน้าหวานบูดสนิท โทษที่เธอขอลายเซ็น “น้ารหัส” ไม่ได้ ซึ่งน้ารหัสคนนั้นก็คือน่านน้ำที่ยืนทำหน้าดุอยู่ตรงนี้ซึ่งเขายังไม่ยอมเซ็นให้ วายุที่ยืนข้าง ๆ เหลือบมองเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะ“ไอ้เหี้ย มึงทำหน้าจะร้องไห้แล้ว”“เขาเรียกว่ากรรมตามสนอง” จอมพลพ่นลมหัวเราะเบา ๆ“หุบปากไปเลย” น่านน้ำหงุดหงิดแ

  • ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)   ตอนที่41 สองเรา...ตลอดไป THE END  NC🔞💦

    ตอนที่41 สองเรา...ตลอดไป THE END NC🔞💦บรรยากาศอบอุ่นของห้องนอนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนละมุนที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วผิวกาย ไม่ใช่ความเร่งรีบ ไม่ใช่ความหุนหัน แต่เป็นแรงดึงดูดของความคิดถึงที่สะสมมาหลายวันจนล้นเกินอ้อมแขนเล็กของกะทิสอดกอดแผ่นหลังน่านน้ำแน่นขึ้นโดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ เป็นคำตอบจากจูบแผ่วเบากลายเป็นลึกซึ้งขึ้นทีละนิด ริมฝีปากของเขาแนบสนิทกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นพัวพันกันช้า ๆ เหมือนทั้งโลกหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกัน“อยากให้หยุดมั้ย…” เขาถามชิดริมฝีปาก น้ำเสียงต่ำพร่า กะทิยังหลับตาอยู่ มือกำเสื้อเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย“ไม่รู้ค่ะ… แต่เค้าไม่อยากให้หยุด”คำตอบนั้นเหมือนประกายไฟเล็ก ๆ ที่ถูกเป่าลมเข้าไปน่านน้ำก้มลงจุมพิตซ้ำ ลึกขึ้นแต่ยังละมุน ปลายลมหายใจอุ่นไล้ผ่านพวงแก้มเธออย่างอ่อนโยน เขาไม่ได้เร่งจังหวะ แต่ปล่อยให้ความรู้สึกค่อย ๆ ไหลไปตามแรงคิดถึงที่สะสมไว้จากนั้นจูบก็ยาวนานขึ้นอีก ละมุนเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง ครู่หนึ่งอ่อนโยน ครู่หนึ่งแน่นขึ้นตามแรงหัวใจ ความเจ้าเล่ห์ของเขาแฝงอยู่ในจังหวะที่ชี้นำอย่างไม่เร่งร้อน แต่ชัดเจนพอให้เธอเผลอตามไปโดยไม่รู้

  • ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)   ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว

    ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว“แล้วก่อนหน้านี้ คือแกล้งหลอกพี่ใช่ไหม”น้ำเสียงน่านน้ำยังเจือความขบขัน ดวงตาคมที่ตอนนี้ไม่ได้ปิดบังอะไรอีกแล้ว มองเธออย่างจับผิดปนเอ็นดู“หนูหลอกยังไง ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” กะทิสะบัดหน้าเล็กน้อย“ยังไม่ได้ทำอะไร?” เขาเลิกคิ้ว “ก็หนูแก้ผ้าต่อหน้าพี่ รู้ไหม…ว่าหนูทำให้พี่แข็งไปทั้งตัว”“พี่น่าน!” เธอร้องเสียงหลง หน้าแดงจัดจนลามไปถึงใบหู “ใครใช้ให้แอบมองก่อนละ ก็พี่บอกว่ามองไม่เห็นนี่”“นั่นไง ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าแกล้งแก้ผ้าต่อหน้าพี่” เขาแกล้งจับคำกะทิอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดดันสะดุดอยู่ตรงริมฝีปาก เธอทั้งอายทั้งขำในเวลาเดียวกัน“ฮือ… ก็ใครมาแกล้งก่อนละ ถ้าไม่โกหกว่ามองไม่เห็น หนูก็ไม่ทำแบบนั้นหรอก”น่านน้ำหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความพอใจความจริงแล้ว ตอนนั้นเขาแทบต้องกลั้นหายใจ กลั้นอาการทุกอย่างไม่ให้หลุดพิรุธ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าเธอคงได้ยิน เขาเอื้อมมือไปกอดเธอแน่นขึ้น ดึงร่างบางเข้ามาซบอก“ขอโทษที่โกหกนะครับ” เขากระซิบใกล้ขมับบาง แล้วกดจูบลงอย่างรักใคร่ “พี่แค่…อยากอยู่ใกล้หนูนานๆ”น้ำเสียงเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินเขารักเธอเหลือเก

  • ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)   ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหก

    ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหกเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่กะทิออกจากห้องไปคอนโดทั้งห้องเงียบผิดปกติน่านน้ำนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง แขนพาดหน้าผาก สีหน้าเหมือนคนถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง ทั้งที่ความจริงแฟนเขาแค่ไปงานเลี้ยงคณะ“แค่ครึ่งชั่วโมงเอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมแม่งนานขนาดนี้วะ”สุดท้ายความคิดถึงก็ชนะ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหน้าจอเข้าแอปพลิเคชันหนึ่ง เช็กความเคลื่อนไหวในสตอรี่ เช็กว่ามีใครแท็กเธอบ้าง เช็กว่ามีผู้ชายหน้าไหนโผล่มาใกล้ๆ เธอหรือเปล่ารูปแรกที่เห็นคือภาพหมู่หน้าเวที รูปถัดมาคือเธอยืนยิ้มอยู่กลางกลุ่มเพื่อน เดรสสีขาวลายดอกเล็กๆ พริ้วเบาๆ ใต้แสงไฟสวยเกินไปแล้ว น่านน้ำกัดกรามเบาๆ“แต่งตัวสวยขนาดนี้ไปให้ใครดูวะ…”ยังไม่ทันจะไถหน้าจอต่อ เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นติ๊งต่องเขาหลับตา ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่ายพวกมันอีกแล้ว ถึงจะสบถในใจแบบนั้น แต่เจ้าตัวก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูอยู่ดี ทันทีที่บิดลูกบิดเปิดออก“เฮ้ยย!! ไอ้คนตาบอดดดด!”เสียงโวยวายดังลั่นทางเดิน วายุผลักประตูเข้ามาก่อนใครเพื่อน เดินยิ้มกว้างอย่างคนไม่เกรงใจเจ้าของห้อง“ตอนนี้มึงหายตาบอดแล้วเนาะ?” เขาแซวเสียงกวน

  • ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)   ตอนที่38 ชายตาบอดและผู้หญิงของเขา

    ตอนที่38 ชายตาบอดและผู้หญิงของเขาสองอาทิตย์ผ่านไปกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางลงจากความทรงจำ เหลือเพียงรอยแผลสีชมพูอ่อนที่หน้าอกของน่านน้ำ และผ้าพันแผลที่เล็กลงเรื่อยๆ ทุกวันอาการเขาดีขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่าปอดฟื้นตัวได้ดี การหายใจเป็นปกติ แขนขาขยับได้คล่องกว่าเดิม ส่วนเรื่องการมองเห็น…ยังต้องติดตามอาการซึ่งแน่นอนว่า...คนไข้บางคนก็ “ติดตามอาการ” แบบมีเล่ห์เหลี่ยมนิดหน่อยตอนนี้กะทินั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดตัวเอง กองหนังสือเรียนวางเต็มโต๊ะกลาง เธอกำลังง่วนกับการบ้านวิชาหนักที่ต้องส่งพรุ่งนี้และบนตักของเธอ มีศีรษะของแฟนหนุ่มวางหนุนอยู่น่านน้ำกำลังนอนตะแคง ซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนราบของเธอ เสื้อยืดตัวบางถูกเขาเลิกขึ้นสูงอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปด้านใน“พี่น่าน!” กะทิสะดุ้ง “อยู่นิ่งๆ สิ ตัว!”“ไม่นิ่งตรงไหน” เสียงเขาอู้อี้อยู่ใต้เสื้อ “พี่แค่หาที่อุ่นๆ นอน”“ตัวอย่าขยับสิ เค้าเขียนไม่ถูกแล้วเนี่ย”เขาขยับยุกยิกอีกเล็กน้อย จงใจเอาจมูกไล้ผิวเธอเบาๆ แล้วสูดลมหายใจยาว“หอม…”“บ้า!” เธอเขินจนแก้มร้อน “อย่ามาดมแบบนี้นะ”“มองไม่เห็น ก็ต้องใช้จมูกแทนสิครับ” คำตอบหน้าตายทำเอากะทิพูดไม่ออกน้ำอิงเ

  • ไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)   ตอนที่37 โลกที่มืดมิด

    ตอนที่37 โลกที่มืดมิดเช้าวันถัดมา กะทิฝืนตัวเองลุกจากเตียงทั้งที่แทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม ใบหน้าในกระจกซีดกว่าปกติ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้สองคืนติดกัน ภายในเวลาเพียงสองวัน เธอดูซูบลงไปมากอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่ว่าเธออยากอดอาหารแต่มันกลืนไม่ลงต่างหากทุกครั้งที่พยายามตักข้าวเข้าปาก มันเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ต่อให้ฝืนกลืนลงไป มันก็เจ็บแปลบเหมือนกลืนเศษแก้ว น้ำเปล่าที่เคยดื่มง่ายๆ ก็ขมจนฝาดคอเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังประท้วงความเจ็บปวดในใจกะทิขับรถมาถึงตึกคณะในช่วงสาย ลมเช้าอ่อนๆ พัดผ่านลานกว้าง นักศึกษากลุ่มเล็กๆ นั่งคุยกันตามม้าหินอ่อน เสียงหัวเราะบางๆ ดังเป็นระยะ ชีวิตคนอื่นยังคงปกติแต่ของเธอ…เหมือนโลกหยุดหมุนไปตั้งแต่คืนนั้นโดนัทกับอคินนั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อนตัวเดิม ทันทีที่ทั้งสองเห็นเธอ โดนัทก็ลุกพรวดขึ้นมาแทบจะทันที“ทิ! ทำไมเป็นแบบนี้!”กะทิพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นบางเบาจนแทบมองไม่เห็น“เราไม่ได้เป็นไรนิ่…”“ไม่เป็นไรอะไรเล่า!” โดนัทเดินเข้ามาจับไหล่เธอ “ทิผอมลงไปเยอะมากเลยนะ”“เมื่อคืนได้นอนไหม” อคินเองก็ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยกะทิส่ายหน้าเบาๆ“นิ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status