All Chapters of Cruel Engineering วิศวะทรงโจร: Chapter 21 - Chapter 30

พอเข้ามาในห้อง ชเลก็ร้องทักทายทันที แต่ปาเจรามีเรื่องในหัวให้ขบคิดเลยไม่ได้ตอบสนองใดๆ ต่อคำทักทายของรูมเมท ชเลก็ได้แต่เกาหัวแกรกๆ ว่าเพื่อนเป็นอะไรไป ดูเหม่อลอยผิดปกติ“เจ เจ” เธอเรียกชื่อปาเจราซ้ำๆ ชเลเดินไปหาปาเจราที่นั่งห้อยขาที่เตียงด้วยอาการเหม่อลอยเหมือนคนโดนของแต่หน้าก็ดูไม่หมองนะ ฝ่ามือบางของชเลโบกผ่านที่ใบหน้าสวยแต่ไร้ปฏิกริยาตอบกลับชเลจึงเอื้อมมือไปแตะที่ต้นแขนเบาๆ จนเธอสะดุ้งสุดตัว“ฮึ?” ปาเจราเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนว่ามีอะไรหรือเปล่า“เจ เป็นอะไร เราเรียกตั้งนานกว่าเจจะรู้สึกตัว”“ปะ เปล่านี่”“ยังจะเถียงอีกก็เห็นว่าเป็นอยู่ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจปรึกษาเราได้นะ เผื่อเราช่วยได้ หรืออย่างน้อยช่วยเป็นที่ระบายก็ยังดี” ชเลถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าปาเจราส่ายหน้าปฏิเสธพลางเอ่ยตอบ“ไม่มีอะไรจริงๆ”ชเลถามย้ำอีกที“แน่นะ” “อือ” ปาเจราตอบไม่เต็มเสียงนัก ชเลพยักหน้ารับ แต่ก็ยังรู้สึกไม่วางใจนัก แต่ตอนนี้เพื่อนคงไม่อยากเล่าอะไรให้ฟังไปมากกว่านี้ล่ะมั้ง ดังนั้นเธอไม่ควรถามอะไรเซ้าซี้ รังจะทำให้ปาเจราลำบากใจเปล่าๆปาเจราหยิบสมาร์ตโฟนแล้วเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อโทรหามารดาของเธ

เขากวาดสายตามองเรือนร่างที่ขาวอวบอมชมพูเบื้องหน้า ไล่สายตาสำรวจด้วยความพึงพอใจ เธออายจนอยากจะดำดินหนีปาเจรามีหุ่นสมบูรณ์แบบสรีระของเธอหนุบหนับน่ากอดเขาชอบคนมีน้ำมีนวล ไม่ใช่เป็นกุ้งแห้งโดนลมทีก็แทบปลิว แล้วอีกอย่างสาวอวบมักจะรับแรงกระแทกจากเขาได้ดีกว่าคนรูปร่างผอมบางปาเจราเป็นคนอวบเฉพาะที่ หน้าอกขนาด36คัพc รับกับ ก้นอวบใหญ่นิ่มเด้งก็จริง แต่เอวเธอบางแค่เพียงยี่สิบสามนิ้ว รูปร่างจึงเป็นทรงนาฬิกาทรายมีเสน่ห์มาก“สวย~” เขาพึมพำอย่างหลงใหลเสียงเล็ดลอดตามไรฟันออกมา สิ้นคำนั้นเขาก็กระโจนลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอหอมๆ กลิ่นฟีโรโมนผสมกับกลิ่นครีมอาบน้ำที่ส่งกลิ่นยั่วยวนเขาจนแทบสติแตกตั้งแต่ที่เข้ามาในห้องแล้ว“หอม เธอหอมไปทั้งตัวเลย” เขากระซิบกระซาบเสียงกระเส่า แล้วริมฝีปากหยักที่กำลังขบติ่งหูอยู่ ก็เลื่อนมาดูดดึงผิวเนื้ออ่อนที่ข้างลำคอของเธอแทนดูดจนเป็นจ้ำ... ช้ำ...และเป็นรอย...“อ๊ะ นาย เบาๆ สิ ฉันเจ็บนะ” ฝ่ามือบางรัวตีที่บ่าแกร่งเพื่อให้เขาผ่อนแรงลง “สำออยว่ะ” เตชสบถ ปาเจราหวานไปทั้งตัวกลิ่นตัวเธอเหมือนนมและขนมหวานปนเปกัน เขาคิดว่าน่าจะมาจากครีมอาบน้ำที่เธอใช้ หอมจนอยากจะกัดกินและกลืนเธ

“นาย...”“ฮึ?”“แค่ครั้งเดียวแล้วนายจะยกหนี้ให้ฉันทั้งหมดเลยใช่ไหม และเราจะไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีกใช่ไหม?” คิ้วเข้มพาดเฉียงยามนี้เริ่มขมวดมุ่นกับคำถามของเธอ“ใครเขาคุยเรื่องนี้กันตอนนี้?”“สัญญากับฉันมาก่อน!” ปาเจรายังคงคาดคั้นขอคำตอบ“ไม่สัญญาหรอก!”เตชกระตุกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ก่อนตอบเธอ‘แม่ง! ตอดแน่นหนึบขนาดนี้ ใครจะยอมปล่อยไปง่ายๆวะ ครั้งเดียวไม่พอหรอก’“อ๊ะ!” เขาเริ่มซอยสะโพกสั้นๆ เพราะความใหญ่โตมโหฬารจึงยังไม่สามารถทะลวงเข้าไปจนมิดด้ามได้ ความตีบคับของร่องรักทำให้แง่เงี่ยงหัวเห็ดของเขามันติดแหง็กอยู่แค่ปากทาง “นาย...เรื่องนี้อย่าบอกใครได้ไหม” ปาเจราขอร้องเขาอีกเรื่อง เธอไม่อยากให้ใครรู้เรื่องระหว่างเธอและเขา“เรื่องนี้อย่าบอกให้ใครรู้ได้ไหม ฉันขอร้อง ตอบฉันมาสิ” ทว่าปาเจราได้รับเพียงความเงียบงันจากเขาตอบกลับมาเพียงเท่านั้น เตชต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหลุดพ้นจากความทรมาณที่ได้รับ“หุบปากซะ!” เขาประกาศเสียงกร้าวจ้องหน้าเธอเขม็ง ปาเจราเม้มปากแน่นหลับตาพริ้มยอมรับชะตากรรมของตัวเอง“เธอ…ขอเข้าไปอีกนะ แม่งตอดเกินไปแล้ว”ส่วนปาเจรายามนี้ หูอื้อตาลายไปหมด แทบจะไม่ได้ยินแม้กระ

ย้อนไปวันที่เกิดเรื่อง วันนั้นขณะที่เขาขับรถมาเรื่อยๆ ก็เห็นคนตัวเล็กในระยะไม่ใกล้ไม่ไกลวิ่งพรวดพราดเข้ามาที่กลางถนน และเขาก็คิดแผนชั่วร้ายขึ้นมาได้ฉับพลัน หากเขาประสบอุบัติเหตุเพราะเธอขึ้นมา อย่างไรก็ต้องมีข้ออ้างในการใกล้ชิดเธอมากขึ้น เขาจะใช้วิธีนี้บีบบังคับกลายๆ ให้ปาเจราต้องมาคอยดูแลเขา คิดได้ดังนั้นก็รีบเร่งเครื่องบิดเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วและสร้างสถานการณ์ว่าเป็นเรื่องของอุบัติเหตุยังไงล่ะ ทว่า...หลังจากนั้น เมื่อเขามาคิดทบทวนดูอีกที ได้คืบแล้วก็อยากจะได้ศอกอีก คนที่อยู่หอของมหาวิทยาลัยอย่างไรแล้วฟันธงได้เลยว่าไม่ค่อยมีอันจะกินนี่นาแต่ยกเว้นน้องสาวของเขาไว้คนหนึ่งแล้วกัน รายนั้นเป็นเหตุผลส่วนตัวของชเล ถ้าเขาจะใช้เรื่องเงินมาบีบบังคับเธออีกทางให้ยอมทำตามสิ่งที่เขาต้องการ มันก็คงจะทำให้เขาบรรลุเป้าหมายได้เร็วขึ้นและแล้วก็สำเร็จ...แรงยวบบนเตียงนุ่มถูกกดลงเป็นเหตุให้คนตัวเล็กค่อยๆ เริ่มรู้สึกตัวทีละน้อย แขนแกร่งแข็งแรงดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดในอ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลาคลอเคลียเอาแก้มสากของตัวเองถูไถข้างแก้มของปาเจราไปมาปลุกคนตัวเล็กให้ตื่น“ขี้เซาจังนะเธอ” เขาพึมพำข้างใบหู

ไม่นานชเลก็ขึ้นมา มีลังผลไม้ของชเล บรรจุสละ ลองกอง เงาะโรงเรียนที่แม่ส่งมาให้ และก็มีถุงกระดาษสีน้ำตาลที่พี่ชายแวะซื้อมาฝากปาเจราด้วย“ไหนซื้ออะไรมาฝากเจนะ หืมอะไรเนี่ย น้ำใบบัวบก น้ำฟักทอง ไม่ได้ช้ำในสักหน่อยเนอะ” ชเลหันมาหาพูดกับปาเจราด้วยน้ำเสียงปกติ คนตัวเล็กที่ไม่ปกติก็ได้แต่ทำหน้าเลิ่กลักแทนคำตอบ“เจไม่ต้องกินก็ได้นะ พี่ชายเรานี่จริงๆ เลย” ชเลบอกเพื่อนเสียงสมาร์ตโฟนสั่นครืดคราดเตือนปาเจราจึงหยิบขึ้นมาดู เป็นเตชที่ส่งข้อความมาหาเธอพอดี ข้อความบังคับขู่เข็ญให้เธอกิน และบอกว่าจะซื้อมาให้กินทุกวันจนกว่าจะดีขึ้นด้วย เขาอุตส่าห์ตระเวนหาซื้อแทบตายกว่าจะได้มันมา“ไม่เป็นไรลองกินหน่อยก็ได้” เมื่อได้ยินแบบนั้นชเลจึงจัดการเทใส่แก้วให้เธอทั้งสองอย่างแล้วถือมายื่นให้ พอจิบหมดทั้งสองแก้วก็ฟุบตัวลงนอนพักผ่อนต่อ ปาเจราคุยกับจรูญและจอมนรีเรื่องเรียนเล็กน้อยก่อนจะนอนต่อ สามวันมานี่เธอขาดเรียนไปหลายวิชาก็กลัวว่าจะเรียนไม่ทันเพื่อน แต่ทำอย่างไรได้ก็เธอลุกไม่ไหวนี่นา“งั้นเดี๋ยวเราไปเรียนก่อนนะ” ชเลเอ่ยบอกเพื่อน เพราะมีเรียนช่วงบ่ายพอดี “ถ้าไม่ไหวหรือจะไปโรงพยาบาลยังไงก็บอกนะ เราบอกพี่ชายเราเอ