บททั้งหมดของ Cruel Engineering วิศวะทรงโจร: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เตชแทบวิ่งถลาไปเปิดประตูทันทีทันใด เพราะปาเจรานัดแนะกับเขาไว้แล้วว่าจะมาหา เขาพยายามไม่ติดต่อเธอไปก่อนเพราะกลัวเสียฟอร์ม อดเอาไว้ตั้งสามวันแหนะแต่อย่างไรแล้วปาเจราก็ต้องเป็นคนติดต่อเขามาก่อนอย่างแน่นอน เพราะว่าเขาแอบเอาคีย์การ์ดใส่ไว้ในกระเป๋าของเธอ ถ้าเธอเห็นเข้ายังไงก็คงหาทางเอามาคืนเขาเองนั่นแหละแต่ทว่าวันนี้เธอดันติดต่อมาเรื่องเจ้ายูมีเสียก่อนเขาก็เลยใช้เรื่องนี้บังคับให้เธอมาหาเขา และหากเธอคิดว่าจะหลบหน้าหลบตาและไม่ตอบข้อความเขา และคิดว่าจะหายไปเงียบๆ ก็ฝันไปเถอะ!“มาแล้วเหรอ” เขาเปิดประตูพร้อมกับร้องทักขึ้นทันที รีบจนไม่ส่องดูตาแมวเสียด้วยซ้ำว่าเป็นใคร...“เซอร์ไพรส์!” ผู้มาเยือนร้องทักทายกลับด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊าไม่ต่างกัน“ม้า!”“ก็ม้าไงจ๊ะ เจ้าลูกชาย” ธารทิพย์หรี่ตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ทำหน้าตกใจยังกับเห็นผีแหนะ น่าตีนัก“ม้าจะมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะครับ” เตชเอ่ยเสียงสองอ้อนมารดาผู้เป็นที่รัก“ทำไม? หรือลูกแอบซ่อนแฟนเอาไว้ หืม?” ธารทิพย์แซวลูกชายแล้วทำทีเป็นชะโงกหน้าเข้าไปดูข้างในห้อง“เธอไม่อยู่นี่หรอกม้า”“หืม ลูกมีแฟนแล้วเหรอ?” มารดาทำตา

“ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเรา ว่าฉันกับนายมีอะไรกัน นายเก็บเป็นความลับได้ไหม?” เธอเอื้อนเอ่ยบอกเขาเสียงอ่อย“ฉันไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยากให้เพื่อนของฉันรู้และก็ไม่อยากให้เลรู้เรื่องของเราด้วย”“ทำไมวะ ได้ฉันเป็นผัวแล้วมันไม่ดีตรงไหนฮะ?” เตชเสียงเข้ม เขามีท่าทีเกรี้ยวกราดปาเจราทำให้เขาหัวเสีย การเป็นแฟนกับเขามันเป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างนั้นเหรอ? ปาเจราสะบัดหน้าขึ้นไปมองเขา“ทุกตรง!” หากเขากล้าถามเธอก็กล้าตอบ เธอจ้องดวงตาแข็งกร้าวของเธอไม่ละเช่นกัน“หึ! ปิดเพื่อนฉันคงไม่ได้หรอก พวกนั้นมันสู่รู้จะตาย”“แต่นายสัญญากับฉันแล้วนะ”ปาเจราน้ำเสียงขึงขัง“ฉันจำได้ว่าไม่เคยสัญญาอะไรกับใครทั้งนั้นนะ... แต่ถ้ามีข้อแลกเปลี่ยนก็ไม่แน่”“อะไร?” ปาเจราโพล่งถามทันควัน“ให้ฉันล่อทุกครั้ง เวลาที่ฉันเงี่ยน ตกลงไหมล่ะ?”“ไอ้...”“ถ้าเธอด่าฉันอีกคำเดียว เธอโดนหนักแน่” เขายกนิ้วชี้ ชี้หน้าเธออย่างคาดโทษ เธอก็ไม่รู้หรอกว่าจะโดนอะไรแต่ฟังจากน้ำเสียงดุดันของเขาคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ปาเจราหุบปากลงฉับพลัน เขายิ้มอย่างพึงพอใจที่มีชัยเหนือกว่าและทำให้เธอเชื่อฟังคำสั่งคนเผด็จการ...“เธอไม่มีทางเลือก

เมื่อกินข้าวเสร็จสามคนแม่ลูกก็พากันเดินซื้อของในห้างสรรพสินค้าย่านใจกลางเมืองต่อ ธารทิพย์ได้กระเป๋าแบรนด์เนมคอลเลคชันใหม่ไปหลายแบรนด์ทีเดียว และซื้อให้ลูกสาวคนเดียวของหล่อนด้วย“อ้าวเฮ้ย วินด์” เตชโบกมือทักทาย บังเอิญเสียจริงที่เจอกับวายุ เขาก็พามารดามาซื้อของเช่นกัน โลกช่างกลมจริงๆคุณกิ่งโพยม มารดาของวายุที่มาจากลำปาง เดินเข้ามาทักทาย ครอบครัวของทั้งคู่รู้จักมักจี่กันดี เพราะลูกชายเป็นเพื่อนสนิทกันนั่นเองจริงๆ แล้วชเลก็รู้จักและสนิทกับกลุ่มเพื่อนสนิทของพี่ชาย รวมถึงมีไลน์และเบอร์โทรของเพื่อนสนิทพี่ชายทุกคน เวลาฉุกเฉินติดต่อพี่ชายไม่ได้ก็ถามจากพวกเขานี่แหละเมื่อทักทายกันพอหอมปากหอมคอแล้วก็จึงได้แยกย้ายกันกลับ เตชไปส่งมารดาที่คอนโดฯก่อน เพราะมารดารู้สึกเวียนหัวอยากพักผ่อน หลังจากนั้นจึงไปส่งน้องสาวที่หอพัก“ไปละ บ๊ายบาย” ชเลโบกมือลาพี่ชายแล้วก็ขึ้นหอพักไปมีสายเรียกเข้ามา ... ปาเจรากดรับสายของเตชที่โทรผ่านไลน์มา“อะไรของนายเนี่ย”“[ลงมาข้างล่างฉันรออยู่หน้าหอ]”“มีอะไร”“[มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยตอนนี้และเดี๋ยวนี้!]”“เรื่องสำคัญอะไรบอกในสายไม่ได้เหรอ”“[ไม่ได้ต้องคุยต่อหน

อุ้งมือแกร่งเอื้อมมากระชับไหล่บอบบางทั้งสองข้างจนเธอสะดุ้ง สายตาสวยระคนไปด้วยความประหม่าเมื่อนึกไปถึงอสูรกายที่อยู่ใต้ร่มผ้าของเขา ถึงแม้จะเคยผ่านสมรภูมิรักกับเขามาแล้วก็เถอะ แต่ความยิ่งใหญ่ของเขา มันก็ยังทำให้เธอนึกหวั่นใจและยากเกินกว่าที่จะทำใจให้คุ้นชินได้อุ้งมือหนาเอื้อมมาชักรอกแกนกายที่ตั้งตระหง่านสู้มือแข็งปึ๋งปั๋งเป็นลำเขากระตุกครั้งเดียว ผ้าที่พันรอบเอวก็หล่นร่วนลงพื้น สายตาของเธอปะทะความความเป็นชายอันมโหฬารอีกครั้งเส้นเอ็นปูดนูนที่เลื้อยพันรอบแกนกายหนาจนดูน่ากลัว ทำเอาท้องน้อยของเธอรู้สึกร้อนวูบวาบ รวมถึงใจกลางสาวที่ตอนนี้มีปฏิกิริยาตอบสนองกับภาพเบื้องหน้า และเร่งผลิตน้ำหวานออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ตอนนี้เธอไม่สามารถฝืนสัญชาตญาณดิบที่พยายามกดข่มเอาไว้ลึกๆ ได้เลยเขาถอยหลังกลับไปนั่งที่ขอบเตียงและดึงแขนเธอมานั่งอยู่ตรงหว่างขา คนตัวเล็กกลืนน้ำลายหนืดเหนียวลงคออย่างยากลำบาก“อมให้หน่อย” เอ่ยแกมบังคับร่างเล็กเงยหน้าไปสบสายตาคมดุจเหยี่ยวของเขา เขายิ้มมุมปากคล้ายกับแยกเขี้ยวดูเหมือนตัวร้ายในละครไม่มีผิดเธอสังเกตเห็นส่วนหัวปลายบานโร่มีน้ำใคร่ปริ่มออกมา มือหนาเอื้อมมากดศีรษะขอ

สรุปเขาก็มาส่งเธอในตอนเย็นวันถัดไป เป็นวันหยุดที่เธอไม่มีเรียน และเขาเองก็ต้องไปส่งมารดาที่สนามบินดอนเมืองเพื่อกลับภูเก็ตด้วย “ช่วงนี้มึงไม่มีเวลาอยู่กับเพื่อนเลยนะ เอ๊ะ หรือว่ามึงแอบมีแฟน” จรูญเอ่ยถามปาเจราหลังจากที่ทั้งสามคนเรียนวิชาหลักที่คณะกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่ต่างคนจะต่างแยกย้ายกันไปเรียนวิชาเลือกเสรีในคาบต่อไป“บ้าเหรอ ไม่มีสักหน่อย” จรูญหรี่ตามองอย่างจับผิดเพื่อนสาว ทว่าปาเจราพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อทำตัวไม่ให้เป็นพิรุธ“เอ้อ เราลืมเล่าให้ฟังไปเลยว่าหลายวันก่อนรถเราเสียกลางทาง แต่โชคดีที่พี่ภูผ่านมาเจอพอดี เลยช่วยลากรถไปส่งที่อู่เขาน่ะ”“โชคดีจริงๆนะเนี่ย” จรูญเปรยขึ้น“ซ่อมนานไหมแก งี้ก็ไม่มีรถขับอะดิ” ปาเจราเอ่ยถามจอมนรีด้วยความเป็นห่วง“ก็น่าจะประมาณอาทิตย์หนึ่งล่ะมั้ง รถเรามันก็เก่าด้วยแหละ” รถคันนี้เป็นมรดกตกทอดมาจากบิดาที่จอมนรีเอามาใช้ก่อน เดิมทีพ่อจะซื้อรถคันใหม่ให้ทว่าเธอไม่อยากสร้างภาระให้ทางบ้าน และรถคันใหม่ เธอก็ตั้งใจว่าจะซื้อด้วยเงินเก็บของตัวเอง ระหว่างนี้จึงได้เอารถคันเก่าของพ่อมาใช้ก่อนจากนั้นทั้งสามคนก็แยกย้ายกันไปเรียนตามปกติ ระหว่างที่แยกย