บททั้งหมดของ Cruel Engineering วิศวะทรงโจร: บทที่ 11 - บทที่ 20

เช้าตรู่วันต่อมา...ปาเจรางัวเงียตื่นขึ้นมายามเช้า ในวันที่อากาศสดชื่นแจ่มใส ตาปรือปรอยของปาเจราบ่งบอกว่ายังรู้สึกสะลึมสะลืออยู่ เธอชูแขนทั้งสองข้างเหนือศีรษะพร้อมกับบิดขี้เกียจ เมื่อเปิดเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งขึ้นมา ก็พบว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ กันนั้นคือจอมนรี มองออกไปข้างนอกห้องนอนผ่านกระจกบานเลื่อน เห็นว่าจรูญนอนอยู่บนโซฟาเบดบริเวณโซนรับแขกหน้าทีวีเมื่อคืนเพื่อนๆ คงพาเธอกลับมาที่นี่สินะ พอนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนก็รู้สึกมึนหัวตุบๆ เหมือนจะระเบิดขึ้นมา พอดีกันกับที่จอมนรีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพอดี“ตื่นแล้วเหรอเจ ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?” เธอเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงพลางบีบไหล่เบาๆ “รู้ไหมว่าเมื่อคืนเจเมามาก จนพี่เตชได้อุ้มมาส่งถึงห้องเนี่ย”“ฮะ!” ปาเจราเริ่มทบทวนถึงเรื่องราวเมื่อคืนหลังจากเตชเข้ามาช่วยเธอ ทว่าหลังจากเหตุการณ์นั้นก็เหมือนโดนตัดตอน เธอกลับจำอะไรไม่ได้อีกเลย“เจ รู้ตัวไหมว่าเมื่อคืนไปอ้วกใส่เสื้อพี่เตชจนเลอะเทอะไปหมด พี่เขาฝากมาให้ซักให้ด้วยเห็นบอกว่าเสื้อตัวเก่งของเขา เขาทิ้งไม่ลง”“แหะ แหะ จริงเหรอ” ปาเจรายิ้มแหยแล้วยกมือเกาแก้มแก้เก้อที่ดันปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อออกไป น่าขา

ณ ม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะประมง...“อะ พี่เทคฝากมาให้มึง” จรูญยื่นบางอย่างมาให้ปาเจรา เมื่อเธอก้มหน้าลงไปดูบนโต๊ะหินอ่อนก็พบว่าเป็นนมสตรอเบอรีกับแซนด์วิชแฮมชีสสาขามารีนเพิ่งจะมีการจับฉลากพี่เทคไปเมื่อวันก่อน วันนี้ปาเจราก็ได้รับของฝากจากพี่เทคแล้ว พี่เทคคือรุ่นพี่ปีสอง ก็คงอารมณ์คล้ายๆ กับพี่รหัสนั่นแหละที่จะต้องคอยดูแลช่วยเหลือน้องปีหนึ่งไปตลอดปีการศึกษา“ใครวะพี่เทคกู มึงเห็นหน้าเขาแล้วใช่ไหม?” ปาเจราสะกิดแขนจรูญยิกๆ เพื่อแอบถาม ภารกิจที่ต้องทำอีกอย่างหนึ่งสำหรับนิสิตปีหนึ่งก็คือต้องแอบสืบลับๆ ว่าใครคือพี่เทค เพราะถ้าหากใครหาไม่เจอ หรือทายผิด ในวันที่เฉลยว่าใครคือพี่เทค ก็จะถูกทำโทษด้วย“พี่ที่เอามาให้เขาบอกว่า พี่เทคมึงฝากมาให้อีกทีอะ”“อ่อ” ปาเจราพยักหน้ารับทราบอย่างเสียดาย “แล้วพี่เทคมึงอะ ให้อะไรบ้างยัง” ปาเจราเอ่ยถามเพื่อนบ้าง“ยังไม่เห็นได้อะไรเหมือนคนอื่นเขาเลย สงสัยตายห่าไปแล้วมั้ง” จรูญฮึดฮัดกระฟัดกระเฟียด“แรงส์” ปาเจราเย้าแหย่เพื่อนจรูญมุ่ยหน้าเชิงตัดพ้อ คนอื่นต่างได้ของขวัญของฝาก ขนมนมเนยกันบ้างแล้ว แต่ของเขาคือเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้าวัดดอน ปาเจรากวาดสายตามองห

จากนั้นเตชก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา โดยไม่ต้องรอการอัญเชิญแต่อย่างใด ก่อนโพล่งคำที่คนฟังต้องสะอึกกลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากลำบาก“เสียงเหมือนควายถูกเชือด ฉันไม่มีสมาธิร้องเพลงแล้วเนี่ย!” คนที่กำลังร้องเพลงอยู่อ้าปากหวอค้างจนแมลงวันจะบินเข้าไปไข่ได้แล้วปาเจรามุ่ยหน้าใส่เขา เขาก็พูดตรงเกินไป ไม่รักษาน้ำใจกันเลยสักนิด เธอทรุดลงนั่งกระแทกก้นกับเก้าอี้สตูลทรงมนสีน้ำตาลเข้มดังปึกแรงๆ ด้วยความไม่พอใจแต่มันก็คงจริงอย่างเขาว่า เพราะเพื่อนสองคนที่มาด้วยกัน ก็ต่างนั่งเอามืออุดหูอยู่...“จูขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ ที่พี่ต้องมาทนฟังอะไรแบบนี้” จรูญสีหน้าจืดเจื่อนยิ้มแหยๆ ส่งกลับไปให้เตช พร้อมกับจีบปากจีบคำขอโทษขอโพยเสียงอ่อนเสียงหวาน“อีจู!” ปาเจรากระทุ้งศอกใส่แขนเพื่อนรักพร้อมกับถลึงตาใส่ทันควัน ทว่าจรูญไม่สนใจเพื่อนชะนีและหันมาคุยกับเตชต่อ“พี่มาร้องคาราโอเกะด้วยเหรอคะเนี่ย” “อือ ก็มากันทั้งแก๊งนั่นแหละ จะมาร้องด้วยกันไหมล่ะ”“เลี้ยงหรือเปล่าคะพี่ นี่ก็จะหมดชั่วโมงพอดี”“อีจู!” ปาเจราขึงตาดุใส่อีกคำรบและคำรามเสียงใส่เพื่อนเป็นครั้งที่สอง ทว่ากะเทยยิ้มในหน้าสะบัดบ๊อบเชิดใส่เพื่อนสาวเสี

“เอ้อ เจ เจอพี่ชายเราแล้วใช่ไหม หล่อปะ?” ชเลเพิ่งคิดได้จึงถามรูมเมทของเธอ เพราะปาเจราเพิ่งเจอกับพี่ชายเธอไปเมื่อตอนเย็น ตอนที่วานไปเอาของฝากที่มารดาส่งมาให้เธอนี่นา“ก็...” ชเลรอลุ้นคำตอบ“ก็ เอ่อ หล่อดี” ก็ไม่รู้ว่าจะตอบชเลอย่างไรดี“พี่ชายเราโสดนะ สนใจไหม?” ดวงตาชเลประกายแวววาวรีบยัดเยียดพี่ชายของเธอให้เพื่อนทันที ปาเจราก็ไม่รู้ว่าทำไมชเลถึงเชียร์ให้เธอคบกับพี่ชายของเธอนักหนานะ“ขอโทษนะเล แต่พี่ชายเล ไม่ใช่ไทป์เราอะ” ปาเจราบอกออกมาตามตรง ก็ไม่ใช่ไทป์ของเธอจริงๆ นี่นา เธอชอบผู้แบบขาวตี๋และที่สำคัญต้องสุภาพกับเธอด้วย และพอคิดถึงหน้าเตชขึ้นมาก็รู้สึกฉุนเฉียวพิลึก“ว้า แย่จัง” ชเลถอนหายใจแรงออกมาอย่างผิดหวัง อุตส่าห์หมายหมั้นปั้นมือเอาพี่ชายใส่พานถวายให้ก็แล้ว พยายามอวยยศและหว่านล้อมปาเจราก็แล้ว ทว่าเพื่อนสาวกลับไม่สนใจพี่ชายของเธอเสียได้“ไม่โกรธเรานะ” ปาเจราเอ่ยเสียงอ่อย ชเลส่ายหน้าหวือ ไม่มีเหตุผลที่ต้องโกรธอะไร ความชอบของคนเราไม่เหมือนกันเสียหน่อย“ไม่โกรธเลย อย่าคิดมาก งั้นเราไม่กวนเจแล้ว เดี๋ยวเราอ่านหนังสือต่อก่อนนะ” ชเลแย้มยิ้มให้ ปาเจราพยักหน้ารับน้อยๆ จากนั้นชเลจึงหันกล

“ดูแลฉันด้วย เพราะเธอเลย ที่ทำให้ฉันเจ็บตัว” เขาลุกขึ้นจากเตียงวาดแขนมาโอบรอบคอเธอเพื่อให้เธอพยุงตัวร่างใหญ่ของเขาเอาไว้เพื่อนสองคนของปาเจราต่างมองหน้ากัน จอมนรีนั้นมีสีหน้าที่บ่งบอกว่าสงสัยกับพฤติกรรมของทั้งคู่เสียเต็มประดา ทว่าก็สลัดความคิดนั้นออกจากหัว เธออาจจะคิดไปเองก็ได้ จอมนรีเป็นคนขับ ที่นั่งข้างคนขับคือจรูญส่วนปาเจรานั่งเบาะหลังคู่กับเตช ปาเจราครุ่นคิด ว่าเธอจะแอบเอาแมวตัวนี้ขึ้นไปเลี้ยงที่หออย่างไรที่ไม่ให้คนดูแลหอรู้ เพราะจะมีการตรวจหอพักทุกเดือนถ้าถูกจับได้เธอโดนทัณฑ์บนแน่ อีกเรื่องก็ต้องหาบ้านใหม่ให้มันโดยเร็ว เพราะเธอไม่สามารถเลี้ยงดูมันได้ในระยะยาวแมวเด็กตัวนี้น่าจะเป็นแมววิเชียรมาศ ลักษณะของแมววิเชียรมาศเป็นแมวไทยที่มีรูปร่างปราดเปรียว ผอมเพรียว อีกทั้งยังมีลวดลาย และสีขนที่มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยในช่วงที่ยังเล็กขนจะมีสีขาว หรือสีครีมนวล ๆ ทั่วทั้งตัว แต่เมื่อโตเต็มวัยสีขนจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป โดยบริเวณใบหน้า หู อุ้งเท้า อวัยวะเพศ และหางจะแต้มสีน้ำตาลเข้ม หรือสีดำเข้ม ขนสั้น นุ่มลื่นคล้ายเส้นไหม ดวงตาสีฟ้า นิสัยขี้อ้อน ฉลาด และขี้เล่นซึ่งเป็นแมวให้โชคต