Todos os capítulos de พ่ายรักพลิน: Capítulo 31 - Capítulo 40

“ไม่เอา ไม่ลงน้ำค่ะ พลินหนาว” “ก็รีบอาบเร็วๆเข้า ที่นี่ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น อาบแบบนี้แหละแล้วเดี๋ยวเดียวมันก็ไม่หนาวแล้ว” คนไม่หนาวก็พูดได้สิ แล้วยังทั้งลากทั้งดึง ทั้งทึ้งเสื้อผ้าเธอให้เปิดเปลือยออกไม่หยุดมือแบบนี้อีก พลินปัดป้องต้านทานเขาแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ปากก็ร้องไม่ยินยอมตามที่เขาดื้อด้านจะเอา “ไม่ อย่านะคะ พลินอาบเองได้” แล้วเสียงโต้ตอบของเธอก็กลายเป็นหวีดร้องเบาๆเมื่อเจ้าของไร่มากล้นบารมีใช้ขันที่เขาหอบลงมาด้วยตักน้ำในลำธารที่เย็นจัดราดใส่ศรีษะของเธอ อากาศที่บ้านกระท่อมไม้เย็นค่อนไปทางหนาวด้วยว่าติดลำธารด้านหลัง ด้านหน้ามีไม้ยืนต้นสูงใหญ่บดบังบ้านหลังนี้เสียมิด หากไม่ใช่เจ้าของเสียเอง หรือคนพื้นที่คาดว่าไม่น่ามีใครรู้ว่าตรงนี้มีบ้านซุกซ่อนอยู่อีกหนึ่งหลัง บารมีคว้าขวดแชมพูเปิดแล้วเทใส่มือขยี้จนเกิดฟอง ขยำลงที่หัวของเธอ ก่อนคว้าอีกขวดมาเทแล้วลูบไล้ไปทั่วเรือนกายเย้ายวน หากใครสังเกตก็จะเห็นว่าสันกรามนูนเด่นขึ้นเมื่อเจ้าตัวต้องลูบไล้มือไปทั่วกายของคนตรงหน้า พร้อมเค้นเสียงคล้ายบอกตัวเองมากกว่าจะบอ

พลินตอบเขากลับไม่ยอมแพ้เสียทีเดียว “พลินไม่ใช่เด็กนะคะ” “รู้...”ไม่ใช่เพราะคำว่า ‘รู้’ สั้นๆแบบคนพูดน้อยนั่นหรอกที่ทำให้ใจสั่นระรัวได้ขนาดนี้ แต่เพราะสายตาคมเข้มคู่นั้นต่างหากที่สื่อความต้องการออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งจนเกินไป พลินหลบตาเขาด้วยการมองลงไปที่พื้นเบื้องหน้า แล้วก็เห็นว่าเขาเดินมาหยุดลงใกล้ๆพร้อมกับถูกมือหนาหยาบกร้านเพราะกรำงานหนักไม่แพ้คนงานในไร่แตะปลายคางดันให้เงยขึ้น ไม่ผิดจากที่คาด บารมีดูจะหมกมุ่นกับการจุมพิตเธอเหลือเกิน พอได้ช่องได้จังหวะเป็นจับเป็นจูบอยู่เรื่อย พักใหญ่ๆเขาถึงปล่อยให้เธอได้สูดอากาศเพื่อหายใจบ้าง พลินหอบแล้วส่งเสียงปรามแผ่วๆ“ฮื้อ พอแล้วค่ะ” เสียงคำรามดังอย่างเด็กโข่งที่ถูกขัดใจเวลาอยากได้ของแล้วไม่ได้กังวานขึ้น ก่อนคาดโทษเธอ “ไป ไว้กลับมาค่อยต่อ” ว่าจบเดินลงบ้านไปเลย ปล่อยให้พลินยืนหน้าแดงอยู่ตรงนั้นเอง คนบ้า ต่ออะไรของเขานักก็ไม่รู้ เดี๋ยวต่อ เดี๋ยวต่ออยู่นั่น ที่แท้บารมีเป็นคนแบบนี้เองหรอกหรือ เขาถนัดทีเดียวกับการทำให้เธอต้องหน้าร้อนผ่าวอยู่ตลอด หยุดคิดแล้วเดินตามเขาลงบ้านไปบ้าง รู้ได้จากก

นั่งเงียบกันมาตลอดทาง วันนี้บารมีพาเธอกลับบ้านแล้ว เห็นรถคัน จอดอยู่แล้วก่อนหน้า เป็นรถของนายแม่นั่นเอง ลงรถได้ก็เห็นท่านขมวดคิ้วมุ่นมองมา ถามเสียงจับผิด“ไปไหนกันมาน่ะ แล้วนี่มีงานอะไรกัน ทำไมคนเยอะแยะ” ร่างหนึ่งปราดมาจากในบ้าน ยิ้มหวานรับคุณศุภลักษณ์พร้อมยกมือขึ้นไหว้ กล่าวทักทายสุภาพสำรวม “คุณแม่ขา สวัสดีค่ะ” คุณศุภลักษณ์มองไม่ถูกชะตานัก แต่ก็รับไหว้กำลังจะอ้าปากถามหาคน คนที่ท่านมองหาก็พากันเดินเข้ามาสมทบด้วย “สวัสดีค่ะนายแม่” พลินยกมือไหว้ท่าน “ไปไหนกันมา” ยังไม่ได้คำตอบเสียงเล็กๆก็เอ่ยเรียกมารดาของตนเองบ้างพร้อมตะกายลงจากอกพี่เลี้ยงเพื่อไปกอดมารดาของตนเองบ้าง“คุณแม่ขา” “น้องพราวด์ แม่คิดถึงหนูจังเลยลูก” พลินดีใจ ดวงตาเป็นประกายวับ ก้มลงไปกอดแล้วอุ้มลูกขึ้นมาหอมอย่างสุดแสนคิดถึง ไม่ทันสังเกตเห็นว่าบารมีแยกตัวเข้าไปคุยกับคุณศุภลักษณ์ สีหน้าดูเคร่งเครียดไม่ต่างกัน แล้วท่านก็เดินเข้าไปด้านในก่อน ครู่ใหญ่ๆค่อยเรียกหาเธอ “พลิน” “คะนายแม่” “ตามฉันมาที่ห้อง

“โฮ อย่างนี้น้องพลินก็แม่ง...” อสิตย์รีบยกมือทำท่าปางค์ห้ามญาติ บอกอย่างมีสติที่สุดในแก๊งค์ “พวกมึงอย่าเพิ่งตัดสินน้องแบบนั้น อาจมีอะไรลึกๆที่เรายังไม่รู้อีกก็ได้นะเว้ย” “อ้อ น้องเมียมึงนี่นะ เลยเข้าข้างกันไว้ก่อน” “ไม่ใช่ว่าน้องเมียอย่างเดียวหรอก แต่พอดีกูไปรู้มาอีกเรื่อง” “ไม่เสียแรงนะที่ถามมัน” “คราวนี้มึงไม่กลัวคนได้ยินแล้วหรือไงวะสิตย์” “พวกมึงจะฟังต่อไหม” “เล่ามาเร็วๆกำลังมัน” “เห้ยๆ พี่บีมานู่นแล้วเว๊ย” บารมีเดินเข้ามาสมทบ คนในวงแยกตัวออกไปคนละทิศคนละทางทันที เขาเดินมาจนถึงวงเหล้าที่ตั้งแต่หัววัน มองบรรดาน้องร่วมโลกก่อนหยิบแก้วมารินเหล้า ถาม “คุยอะไรกันท่าทางตื่นเต้นน่าดู” ยังไม่ทันได้มีใครตอบ ก็แว่วเสียงหวานหยดเรียกที่อีกด้าน “พี่บีคะ” พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นหญิงสาวคนงามที่ชื่อเจริญขวัญ บารมียิ้มให้ “ว่ายังไงครับหนูพุก” เจริญขวัญเดินเข้ามาหา ยืนจนต้นแขนชนกันกับบารมี แหงนหน้ายิ้มจนตายิบหยีเป็นสระอิ

นี่คงไว้ใจกันมาสินะถึงได้ให้พลินจัดแจงเองได้สั่งงานเรียบร้อยแล้ว บารมีเดินนำออกไปที่รถ เจริญขวัญเห็นอย่างนั้นแล้วรีบตามไปจนทัน พลินเห็นหญิงสาวชวนเขาคุยอะไรด้วยไม่ทราบ แว่วเสียงเขาหัวเราะออกมาอยู่ตรงนั้นเอง แล้วถึงพากันขับรถจากไป ไม่กลับเข้ามาอีก จวบจนค่ำก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าบารมีจะกลับบ้านเสียที พลินรู้สึกวุ่นวายใจอย่างบอกไม่ถูก เธอยกโทรศัพท์ขึ้นๆลงๆอยู่อย่างนั้นหลายสิบรอบแล้วก็ไม่กล้ากดโทรออก มันใช่เรื่องที่ไหนที่จะโทรไปถามว่าเขาจะกลับบ้านหรือยัง จะกลับบ้านกี่โมง ขณะเดินกลับเข้าห้อง โทรศัพท์ของพลินก็แผดเสียงลั่นขึ้น พอเห็นที่หน้าจอเป็นเบอร์ของคนที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานก็ขมวดคิ้วหน่อยหนึ่ง สุดท้ายกดรับสาย ปลายสายเป็นเพื่อนของเธอเอง น้ำหนึ่งพูดระรัวมาอย่างตื่นตกใจ “พลิน คุณบารมีถูกยิง” พลินใจหายในวินาทีนั้น สอบถามเพื่อนถึงอาการของเขา แล้วก็วิ่งหน้าตื่นลงจากบ้าน ตามหาคนงานในไร่ให้ขับรถพาไปส่งยังโรงพยาบาลจังหวัด วิ่งมาที่หน้าห้องฉุกเฉิน ก็พบว่าน้ำหนึ่งยืนหน้าซีดอยู่ตรงนั้นด้วย เนื้อตัวมีคราบเลือดเปรอะเลอะเต็มไปหมด “พลิน”