Todos os capítulos de พ่ายรักพลิน: Capítulo 11 - Capítulo 20

รุ่งขึ้นพลินตั้งใจจะออกไปเที่ยวหามารดา เพราะรู้ข่าวจากคนแถบนั้นที่วานให้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้อีกทอดเมื่อคืนนี้ว่านางพยอมลื่นล้มที่หน้าบ้านของตัวเองราวๆมะรืนวานนี้ แต่แล้วไม่ยอมโทรศัพท์มาบอกสักคำ และแน่นอนว่าท่านต้องไม่ได้ไปพบแพทย์เป็นแน่ห่วงมารดาจับใจ อยากออกไปหาท่านตั้งแต่เมื่อคืน แต่อดใจเอาไว้ รอจนเช้าค่อยไปน่าจะเหมาะกว่า เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกแล้ว จะไปก็นึกห่วงลูกและเธอยังพักอยู่ในเคหาสถานของบารมีอีกด้วย จะออกไปไหนควรบอกให้เขารู้ก่อน ประเดี๋ยวมาว่าเธอได้ว่าไม่รู้จักมารยาทสังคม รอจนถึงช่วงสายค่อยต่อสายหาเขา แต่ติดต่อไม่ได้ จึงบอกกับทางศยามลก่อนว่าจะไปไหน แล้ววานคนรถของที่นั่นให้ช่วยพาเธอกับลูกไปส่งยังบ้านของมารดาที่อยู่ห่างออกไปจากที่นี่อีกอำเภอ ใช้เวลาเกือบห้าสิบนาทีจึงถึงที่หมายพลินมองบ้านหลังย่อมเบื้องหน้าด้วยแววตาเป็นประกายก่อนอ่อนแสงลง เดิมทีที่ดินผืนนี้รกร้าง หลังบ้านติดลำคลองสายเล็กๆ เจ้าของเดิมย้ายไปตั้งรกรากที่อื่นแล้ว ติดต่อซื้อขายกันได้ไม่ยากเย็นเพราะทางนั้นต้องการขายพอดี ถึงได้กลายมาเป็นบ้านปูนหลังไม่ใหญ่ไม่โต แต่พลินก็พึงใจไม่น้อยที่ได้เป็นเจ้าของบ้านน้อยหลังนี้เปิดปร

จากนั้นอีกราวสัปดาห์เห็นจะได้ก็ถึงวันงานแจกข้าวหาตายายที่นายแม่บอกไว้ ท่านรออยู่เตรียมงานที่นี่ต่อไม่ได้กลับไปที่บ้านของท่านในเมือง แขกเหรื่อมาไม่มากอย่างที่คุณศุภลักษณ์บอกไว้ มีเพียงญาติสนิทกันเท่านั้นที่แวะเวียนมาร่วมตักบาตรทำบุญเด็กหญิงพราวนภาดูจะสนุกสนานดีกับญาติลูกพี่ลูกน้องวัยไล่เลี่ยกัน แว่วเสียงหัวเราะกรีดกราดดังอยู่ที่สนามหญ้าเป็นระยะๆ พลินแอบไปชำเลืองมองอยู่เกือบๆสามนาทีห้านาที เห็นว่านายแม่เองก็นั่งอยู่ใกล้ๆ เด็กหญิงประเดี๋ยววิ่งไปเล่นกับเพื่อนอีกประเดี๋ยวก็ปีนขึ้นตักย่า เธอห่วงลูกแม้จะเห็นว่าอยู่กับนายแม่ อีกทั้งมีพี่เลี้ยงมีคนเฝ้าอยู่ก็ตามแต่ก็ไม่ได้ปล่อยวางใจ จะให้ออกไปเฝ้าที่บริเวณหน้าบ้านก็ไม่สะดวกนัก เพราะไม่ได้อยากให้ใครมาว่าว่าเสนอหน้าออกไปให้คนอื่นเห็นญาติพี่น้องคนอื่นพอรู้เรื่องของบารมีกับพลินมาบ้างแต่ไม่มีใครกล้าถามให้ลึกซึ้งลงไปมากกว่านั้น เพราะบารมีเองไม่ใช่คนที่จะพูด คุยหรือทำตัวไปซักไซ้ถามอะไรแบบนั้นด้วยได้ศยามลแวะเวียนมาบอกว่ามีคนช่วยดูอยู่สามคน ไม่นับรวมเพื่อนวัยใกล้ๆกันอีกห้าถึงหกคน ค่อยวางใจไปเปลาะหนึ่ง แล้วช่วยงานในครัวที่ด้านหลังบ้านต่อ “

เขาเป็นบ้าอะไร มาก่อกวนอารมณ์เธอแบบนี้ทำไม เธอไม่มีทางนอนกับเขาอีกเพราะแค่ต้องการรื้อฟื้นอดีตบ้าบออะไรนั่นแน่คนมักง่าย!เธอหลงคิดได้อย่างไรว่าบารมีเป็นผู้ชายแสนดี แสนอบอุ่น หรือที่เขาทำเมื่อครู่นี้คงเพราะยังโกรธแค้นเธอไม่เลิกที่ไปนอนเปลือยอยู่กับเขาบนเตียงจนทำให้พี่สาวของเธอมาเจอเข้า เกิดเข้าใจผิดหนีเตลิดไปอยู่เมืองนอก คิดมาถึงตรงนี้แล้วก็ให้ใจวูบโหวงบารมียังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นแม้ว่าแผ่นหลังของพลินจะลับตานานแล้วก็ตาม พลันได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินขึ้นบันไดบ้านมา พร้อมเสียงพูดคุยกันเบาๆ หันไปมองก็เห็นว่าเป็นมารดาของตัวเอง เดินนำคนสนิทที่อุ้มน้องพราวด์มาด้วย คงกำลังพาไปส่งยังห้องนอนที่อีกฟากคุณศุภลักษณ์เห็นลูกชายก็บอกให้คนของท่านพาหลานเข้าห้องนอนไปเสีย คล้อยหลังคนอื่นแล้วท่านก็ว่า “อันที่จริงบ้านแม่ก็ไฟไหม้หน่อยเดียวนะ แล้วตรงตึกแม่ก็ไม่ได้โดนไฟคลอกหรืออะไรเลย ไม่เห็นต้องหอบลูกหอบเด็กนั่นย้ายมาที่นี่” บารมีนิ่งไปครู่ค่อยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชากลับไป “ผมเป็นห่วงน้องพราวด์” “ห่วงแต่น้องพราวด์น่ะหรือ แม่ยัยน้องพราวด์ไม่ได้ห่วง?” บา

เขาควรคำนึงถึงความควรหรือไม่ควร เพราะมันน่าเกลียด เนื่องจากมีบุตรสาวอยู่ร่วมด้วยคิดสะระตะวุ่นวายในหัวพร้อมเก็บของในห้อง ปัดกวาดจนเรียบร้อยแล้ว ค่อยอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน กำลังล้มตัวลง นึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าเลยลุกไปรื้อออกมา ชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ว่าโทรหาหนึ่งในพี่เลี้ยงของบุตรสาวดีหรือไม่ เธออยากคุยกับลูก แต่ก็กลัวจะรบกวนเวลาเพราะเห็นว่าค่อนไปทางดึกมากแล้ว เลยตัดใจว่าพรุ่งนี้ค่อยโทรหาช่วงกลางวันน่าจะดีพลันมีข้อความเด้งขึ้นมาที่หน้าจอ‘ขอเอกสารด้วย’นึกได้ก็บ่นงึมงำคนเดียว รีบลุกไปควานหาในกระเป๋าใส่เอกสาร ถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายที่มัวแต่ยืนงงมองคนทั้งคู่หวานใส่กันเลยลืมเอาเอกสารให้เขา คว้าแฟ้มแล้วตรงไปยังด้านล่าง แต่ไม่พบใครที่ตรงนั้น เห็นเด็กในบ้านคนหนึ่งกำลังไล่ปิดไฟอยู่ก็เลยถาม“เห็นคุณบารมีไหมคะ” “ขึ้นห้องแล้วนี่คะคุณพลิน”ยืนคิดอยู่ครู่แล้วจึงเดินกลับขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง นิ่งอยู่ที่หน้าบานประตูห้องของเขา ก็พอดีที่คนในนั้นเปิดออกมา “เข้ามาก่อน”บารมีบอกแล้วส่งสายตาให้เธอเข้าไปในห้อง พลินยืนนิ่งอึดใจเดียว แล้วเดินเข้าไปอย่า

“ถ้าคุณหมายถึงคืนนั้น” พลินทวนเหตุการณ์ไปพร้อมกับเขา ก่อนบอกเสียงแผ่วลง “พลินเมาจริงๆค่ะ และที่ดื่มก็ไม่เคยคิดทำอย่างที่คุณว่ามาเลยสักนิด” บอกจบน้ำตาไหลอาบลงสองข้างแก้มอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย บารมีกำลังเข้าใจว่าเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนเป็นเพราะเธอสมยอมอย่างนั้นหรือ ให้ใจหายหนักเข้าไปใหญ่ บารมีมองหยาดน้ำตาของคนตรงหน้าแล้วใจวูบๆโหวงๆ แต่กระนั้นก็กัดฟัน ตวาดว่าไป “อย่างนั้นหรอกหรือ คิดว่าเธอสมยอม ทำนองว่าบาปก็กลัว ผัวก็อยากได้น่ะ ยิ่งผัวพี่สาวแบบนายบารมีนี่ด้วย ยิ่งอยากได้เข้าไปใหญ่” ถูกหมิ่นมากเข้า ความรู้สึกของพลินก็เริ่มด้านชา โต้กลับด้วยทีท่าถือดีอย่างไม่เคยเป็น “แล้วคุณคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหน ที่ใครๆก็อยากจะพุ่งเข้าหาคุณ มั่นใจตัวเองเหมือนกันนี่นะ คนหลงตัวเอง!”เขาบดกรามจนขึ้นสันนูนอย่างต้องการระงับอารมณ์คุกรุ่น คำตอบที่ได้ยินนั่นไม่สามารถก่อตะกอนอารมณ์เขาได้เท่ากับการปฏิเสธออกมาแบบทันท่วงทีเหมือนกับไม่ต้องเสียเวลาสักนิดเพื่อคิดทบทวน ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน ทุกอย่างไวจนพลินตั้งตัวไม่ทัน เมื่อถู