Todos os capítulos de พ่ายรักพลิน: Capítulo 51 - Capítulo 60

“ว๊าย ตายแล้ว นี่ พี่ พี่มลหมายความว่า...”พลินไม่รู้ว่าเรื่องราวจากนั้นเป็นอย่างไรต่อบ้าง เธอเลี่ยงออกมาจากเหตุการณ์ตรงนั้น เพราะมีบุตรสาวอยู่ด้วย แล้วตรงกลับบ้าน วันถัดมาเห็นคนงานหลายคนช่วยกันยกกระเป๋าลงจากรถแวนคันใหญ่ที่จอดอยู่หน้าบ้าน ไม่ทันได้อ้าปากถามใคร ก็แว่วเสียงคนเรียก “พี่พลินคะ” อีกฝ่ายตรงเข้ามาแตะแขนพลิน ก่อนสั่งกลายๆ “ไม่ทราบว่าพี่บีบอกหรือยังว่าหนูพุกจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ถ้ายังไงเดี๋ยวดูคนงานให้หนูพุกด้วยนะคะ บอกให้ขนไปที่ห้องพี่บีเลยค่ะ” คิดถึงท่าทีของบารมีที่อึกอักก่อนไปก็ให้ใจหาย หรือจะเป็นเรื่องนี้ที่เขาอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก บารมีกับเจริญขวัญ...แล้วก็นึกไปถึงวันที่เขากลับมาเสียสายโด่งหลังจากงานเลี้ยงไอออนของจังหวัด ได้แต่พยักหน้ารับคำ “ค่ะ” “ไปรับคำสั่งมันทำไมคะน้องพลิน” ศยามลที่ไม่รู้โผล่มาจากทางไหน ว่าเสียงเดือด มิวที่อยู่ข้างๆด้วยทวง “ทำไมเรียกน้องเขาว่ามันแบบนั้นละฮะพี่มล” “ทำไมจะเรียกไม่ได้ วันก่อนมันจิกเรียกพี่ว่าอีเลยนะมิวกี้” “ตายละ เห็นหน้าส

ญาดาถึงได้ยิ้มออกในตอนนั้นอย่างสะใจ เจริญขวัญกดมุมปากลงอย่างเครียดแค้นก่อนสะบัดหน้าหนีพลินมองตามหลังอีกฝ่ายก่อนผุดรอยยิ้มมุมปาก แล้วเรียกให้คนงานมาช่วยจัดห้องให้ญาดา เจริญขวัญปลีกตัวไปสงบอารมณ์จนพอแล้ว จึงค่อยซักถามคนในบ้านว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร พอได้ยินว่าเป็นพี่สาวของพลิน ก็พอนึกออก “อ้อ ที่แท้ก็นังผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นเองที่คิดจะจับพี่บี” วันถัดมา จึงเดินเฉียดกายไปใกล้ๆกัน เห็นญาดานั่งละเลียดอาหารเช้าอยู่คนเดียวก็เอ่ยปากทัก “อ้าว นึกว่ากลับไปแล้ว” มองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูแคลนก่อนว่า“จะกลับไปไหนจ๊ะหนู ฉันเป็นแขกของที่นี่” “ใครอนุญาตให้พักไม่ทราบคะ” “จะใคร ก็ต้องเป็นน้องสาวของฉันน่ะสิ คนที่เจ้าของไร่ตัวจริง ไม่ใช่แค่ว่าที่แบบเธอน่ะ” “พี่บีน่ะหรือคะ ยอมให้คุณกลับมาที่ไร่ เอ...จำได้ว่าให้คนมาลากกระเป๋าโยนออกไปนี่นา” บอกจบญาดาวางช้อนกระแทกลง ผุดลุกขึ้นชี้หน้า “แก นัง...” “อ๊ะ อ๊ะ อย่าเชียวนะ มีเงินจ่ายค่าปรับหรือเปล่าคะคุณ ค่าห้องที่เช่าน่ะได้ข่าวว่าค้างอยู่นี่”

พลินหน้าซีดเมื่อมาถึงโรงพยาบาลแล้ว แพทย์แจ้งว่ามารดาของพลินมีอาการเส้นเลือดในสมองตีบ ดีที่ส่งโรงพยาบาลได้ทัน แพทย์ให้การรักษาแล้วให้นอนพักฟื้นต่อที่หอผู้ป่วยรวม มองมารดาที่หลับๆตื่นๆแล้วก็ยังไม่สบายใจเท่าไรนักแม้จะอยู่มนมือหมอแล้ว จะโทรบอกบารมีว่าเธอมาเฝ้ามารดาก็จำเบอร์ใครไม่ได้เลยสักคน “คนไข้มีญาติเฝ้าไหมคะ” พยาบาลเดินมาถามพลินที่นั่งรออยู่ข้างๆเตียงในหอผู้ป่วยรวม “มีค่ะ ฉันเอง” “คุณเป็นอะไรกับคนไข้” “ลูกสาวค่ะ” “ที่นี่ปิดให้เยี่ยมตอนสองทุ่ม ให้เฝ้าได้เตียงละคน” พยาบาลคนนั้นมองไปทางจิรภัทร คล้ายกับจะบอกว่าหมดเวลาเยี่ยมแล้ว ค่อยลากรถเข็นที่มีอุปกรณ์การแพทย์ในนั้นเดินจากไป จิรภัทรมองแล้วก็เดินออกจากห้อง ครู่ใหญ่ชายหนุ่มกลับมาพร้อมเสื่อ หมอ ผ้าห่ม หอผู้ป่วยรวมไม่มีเตียงให้ญาตินอนเฝ้าแบบโรงพยาบาลเอกชน พลินมองคนอื่นๆที่นอนรักษาตัวก่อนหน้านี้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก จำใจรับของที่เขาหามาให้ อึกอักอยากบอกจิรภัทรว่าให้เขาโทรบอกบารมีให้ทีว่าเธออยู่ที่นี่ก็ไม่กล้า สุดท้ายก็ค

“พลิน ลืมตาเดี๋ยวนี้นะ พี่สั่งให้ลืมตา” บารมีเขย่าแต่ก็ยั้งมือไว้ได้ ร้องเรียกอีก ใจเหมือนกับจะขาดให้ได้ “พลิน! พลิน!” เสียงเรียกดังกังวานแทบขาดใจไม่สามารถฉุดรั้งให้พลินทรงสติเอาไว้ได้อีกแล้ว ทุกอย่างเหมือนมืดมิดราวกับว่าเธอกำลังดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ลึกลงไปไร้จุดหมาย คนที่ครองสติตัวเองมาได้ตลอด บัดนี้เหมือนคนบ้า บารมีอุ้มร่างเลอะเลือดวิ่งไปที่รถ ปากตะโกนเรียกบรรดาลูกน้องที่บัดนี้มันพากันหายหัวไปไหนกัน“เอารถออก กูบอกให้เอารถ เร็วๆสิวะ” พอไม่ได้อย่างใจก็แทบจะเข้าไปขับเอง หนุ่ยต้องเข้าไปปรามเมื่อเห็นเจ้านายสติแตกถึงขนาดนี้ “ผมขับเองครับพี่” บารมีเข้าไปนั่งที่ตอนหลัง กอดร่างของพลินไว้แนบอก มืออุดปากแผลเอาไว้อยู่อย่างนั้น พร้อมน้ำตาที่ค่อยไหลออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ เขามองเลือดที่ไหลอาบผ้าซับด้วยสายตารวดร้าว เพราะเลือดที่ไหลออกมาจากหน้าท้องนั่นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่นิด กว่าจะถึงโรงพยาบาล หนุ่ยเองก็กลัวแทบขาดใจเหมือนกัน เขากลัวว่านายของเขาจะเป็นลมไปเสียก่อน ลอบมองกระจกมองหลัง

ใครก็รักลูกของตนเองทั้งนั้น แล้วนิ่งเงียบกันไปตลอดทาง บารมีพามารดาเข้าบ้าน อยู่ร่วมกินมื้อเย็นกับท่าน พร้อมหารือกับมารดา รอส่งท่านเข้านอนแล้วจึงผละจากมาภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลย้อนมาเป็นฉากๆ แล้วก็ให้สงสารหญิงสาวที่ชื่อพลินจับหัวใจมากยิ่งขึ้น เด็กหญิงร่างผอมในวันนั้นก่อความสงสารขึ้นในหัวใจของเขามาตั้งนานแล้ว ยังจำสายตาที่มองเขาได้ดีในวันที่พบกันครั้งแรกที่ร้านอาหารที่พลินมากับญาดา เด็กสาวคนนั้นมองเขาราวกับเทิดทูน ชื่นชมจนล้นออกจากดวงตาช่วงนั้นเขาต้องการข้อมูลของครอบครัวนายสม พอได้ตามสืบเรื่องราวทั้งหมด บารมีบังเกิดความสงสารเด็กสาวพลินขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ยิ่งพอเกิดเรื่องในคืนนั้นเขายิ่งสงสารพลินมากขึ้นไปอีก แต่แล้วความสงสารที่มีต่อพลินก็แปรเปลี่ยนไป เมื่อมารดาของเขาเองบอกว่าพลินเป็นคนที่ท่านว่าจ้างมาให้ไปร่วมหลับนอนกับเขา เพื่อจัดฉากให้เขาผิดใจกับญาดาทั้งๆที่เขาเองก็ไม่ได้รักชอบญาดา แล้วก็คิดใช้อสิตย์ให้ไปดัดหลังญาดาอีกที แต่พอเข้ามาแทนที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปเจอญาดานอนกกอยู่กับอสิตย์ตามแผนที่วางเอาไว้ แล้วจะได้ทวงของหมั้นคืนมา กลับกลายเป็นว่าญาดาเปิดประตูมา