All Chapters of A Night With Ninong Rafa: Chapter 21 - Chapter 30

Kinabukasan, maaga akong nagising kahit halos buong gabi akong hindi maayos na nakatulog. Mabigat pa rin ang ulo ko at parang pagod ang buong katawan ko, pero mas malinaw na ang isip ko kumpara kagabi. At kasama ng pagbabalik ng ulirat ko, bumalik din lahat ng alaala.Napapikit ako nang mariin at hinila ang kumot hanggang dibdib bago napabuntong-hininga. Gusto kong kalimutan ang lahat, pero kahit anong gawin ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Rafa habang sinasabi niyang hindi kami puwedeng maging kami. Worse, sinabi niyang never.Pagkababa ko para mag-almusal, nandoon na siya sa dining area. Tahimik siyang umiinom ng kape habang nagbabasa ng kung ano sa phone niya. Nang marinig niya ang mga yabag ko, agad siyang napatingin sa akin.“Good morning.”Hindi ako sumagot agad. Umupo lang ako sa kabilang side ng mesa at kumuha ng pagkain.“Headache?”“I’m fine.” Maikli ang sagot ko bago ako nagsimulang kumain.Napansin kong ilang segundo siyang nakatingin sa akin bago niya

Malalim na ang gabi nang magising ako dahil sa uhaw. Nang tingnan ko ang oras sa bedside table, halos alas-onse na ng gabi. Tahimik na ang buong mansion, at tanging malamlam na ilaw mula sa hallway ang pumapasok sa ilalim ng pinto ko. Ilang minuto akong nakahiga at nakatitig sa kisame bago ako tuluyang bumangon, kumuha ng oversized shirt, at lumabas ng kwarto para kumuha ng maiinom.Pagdating ko sa kitchen, binuksan ko ang refrigerator at kumuha ng malamig na tubig. Wala akong ibang naririnig kundi ang mahinang ugong ng refrigerator at ang sarili kong mga yabag habang pabalik ako sa hallway. Tahimik talaga ang buong bahay, kaya napalingon pa ako sa paligid bago ako nagsimulang umakyat sa hagdan.Pagdating ko sa second floor, sakto namang bumukas ang pinto ng kwarto ni Rafa.Napahinto ako. Lumabas siya at agad kong naamoy ang alak.Hindi iyong sobrang lakas na amoy ng taong halos hindi na makalakad, pero sapat para mapansin ko. Napatingin ako sa kanya, saka sa hawak niyang baso.“You'r

Hindi na ako nakapagpigil.Ang lasa ng alak sa bibig ni Rafa ay agad na dumapo sa dila ko nang muling magdikit ang mga labi namin—mapait, mainit, at medyo matamis mula sa inuming naiwan sa dila niya. Hindi ko ito tinanggihan. Sa halip, sinipsip ko ang lasa, sinipsip ang dila niya, at mas lalong nag-init ang katawan ko.“Mmm…” ungol ko sa pagitan ng halik, habang ang mga kamay ko’y nakahawak sa mga balikat niya.Si Rafa naman ay hindi na nagsasalita. Ang tanging ginawa niya’y itulak nang dahan-dahan ang malaki niyang titi papasok sa basang butas ko. Mabagal sa una, para marinig niya ang bawat ungol na sinusubukan kong pigilan. Pero nang maramdaman niyang kumapit ang loob ko sa kanya, bigla niyang itinulak ang buong haba.“Ahh—Rafa!”Malakas ang ungol ko, pero agad itong tinakpan ni Rafa ng isang kamay. Ang kabilang kamay niya’y nakahawak sa baywang ko, pinipigilan akong makagalaw habang mabagal niyang sinisimulan ang pagbayo.“Shhh,” bulong niya sa tenga ko, "Someone might hear us" P

Kinaumagahan, parang may bagong ibig sabihin ang bawat kilos ko.Hindi naman nagbago ang bahay. Pareho pa rin ang hallway, pareho pa rin ang mga furniture, at pareho pa rin ang amoy ng kape na karaniwang nanggagaling sa kitchen tuwing umaga. Pero pagkatapos ng lahat ng nangyari sa pagitan namin ni Rafa, parang hindi ko na kayang tingnan ang kahit anong parte ng bahay na hindi ko naaalalang kasama ko siya roon.Lalo na ang kwarto niya.At mas lalo na ang sarili kong kwarto.Pagmulat ko, ilang segundo muna akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang naalala ang nangyari kagabi. Napapikit ako at napahawak sa noo, pero imbes na mahiya, kusa akong napangiti. Hindi ko alam kung anong meron sa akin. Dapat siguro kinakabahan ako. Dapat iniisip ko kung gaano kalaking gulo ang puwedeng mangyari kapag nalaman ni Daddy, kung paano ko haharapin si Rafa pagkatapos ng lahat, at kung tama ba talaga ang desisyong ginawa namin.Pero ang unang pumasok sa isip ko ay ang sinabi niya.Mananatili siya.Napan

Halos buong umaga kaming naglibot sa ilang condo buildings, at sa totoo lang, hindi ko na alam kung ilang lobby, hallway, at sample units na ang napasok namin. Sa bawat lugar, may napapansin akong mali. Masyadong maliit ang living room, pangit ang view, malayo sa restaurants, walang magandang pool, o kaya naman sobrang tahimik na parang walang buhay ang buong building. Hindi naman ako maarte. May standards lang ako, at mukhang napapagod na si Rafa sa standards kong iyon.“Okay, last one,” sabi niya habang papasok kami sa isa pang elevator. Nakasandal siya sa gilid habang pinipindot ang floor number, at kahit halatang pagod na rin siya, kalmado pa rin ang expression niya. “After this, we go home.”Napalingon ako sa kanya at pinagmasdan ang mukha niyang halatang seryoso. “Bakit parang galit ka na?”Bahagya siyang napailing habang nakatingin sa nagbabagong numbers ng elevator. “I'm not angry.”“Sure?” Pinagkrus ko ang mga braso ko at tinaasan siya ng kilay, kunwari hindi ako kumbinsido.