Todos os capítulos de Mafia's Fate พันธะรักมาเฟีย: Capítulo 31 - Capítulo 40

คฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟหลังใหญ่โตโอ่อ่าในชิคาโกวันนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมและเยียบเย็น ทันทีที่รถยนต์หรูคันยาวจอดเทียบหน้าบันได อเล็กซานเดอร์ในชุดสูทสีเข้มสีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ก็ก้าวเท้าลงจากรถด้วยท่าทีทรงอำนาจและเด็ดเดี่ยว แววตาสีฟ้าคมกริบฉายประกายความแข็งกร้าวชนิดที่ไม่มีใครกล้าสบตาการกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่การกลับมาเยือนในฐานะลูกชายผู้เชื่อฟังอีกต่อไป แต่เป็นการกลับมาเพื่อสะสางความเน่าเฟะที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมตระกูลมานานเกินไปแล้วภายในห้องรับแขกโอ่โถง คุณนายมาร์กาเร็ต กำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างสบายใจโดยมีลลิลนั่งอยู่เคียงข้าง ทั้งคู่หันมามองด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของอเล็กซ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิทฝั่งซ้ายขวา"อเล็กซ์ ลูกกลับมาแล้วเหรอ ทำไมไม่บอกแม่ก่อนล่ะ... แล้วนี่หายไปไหนมาเป็นอาทิตย์ หายไปกับนังเด็กนั่นอีกแล้วใช่ไหม?" คุณนายมาร์กาเร็ตเอ่ยตักเตือนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย พลางปรายตามองลูกชายด้วยความถือดีอเล็กซ์หยุดยืนนิ่งตรงหน้ามารดา ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงสองคนที่ร่วมกันสร้างนรกให้กับชีวิตผู้หญิงที่เขารัก ความโกรธแค้นที่ถูกสะกดกลั้นไว้ปะทุขึ้นมาจนน่าก

หลังจากจัดการขั้นเด็ดขาดกับลลิลและตัดขาดอิทธิพลที่บิดเบี้ยวของมารดาจนราบคาบแล้ว อเล็กซานเดอร์ก็ยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น เครือข่ายข่าวกรองและอิทธิพลมืดอันกว้างไกลของตระกูลโรมานอฟถูกงัดขึ้นมาใช้แบบพลิกแผ่นดิน เพื่อตามล่าทุก ๆ คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องและร่วมมือในเหตุการณ์สะเทือนขวัญเมื่อสามปีก่อนบรรดาบอดี้และลูกน้องมือไม้ของลลิลที่เคยรับคำสั่งมาดักทำร้ายและไล่ล่าเพียงฟ้า จนมุมหน้าผา รวมถึงแพทย์หรือเจ้าหน้าที่บางคนที่เคยรับสินบนบิดเบือนประวัติการรักษาและปิดบังความจริงเรื่องลูกน้อยในครรภ์ ถูกกวาดล้างและลากตัวมาเผชิญหน้ากับการลงทัณฑ์อย่างไม่มีข้อยกเว้นภายในห้องใต้ดินเก็บเสียงทึบแสงของอาณาจักรโรมานอฟ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความหวาดกลัวและคราบน้ำตาของพวกที่เคยคิดว่าตัวเองลอยนวลอเล็กซ์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ ยืนมองกลุ่มคนที่เคยร่วมมือกันทำลายครอบครัวของเขาด้วยแววตาเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็ง ความโกรธเกรี้ยวที่เคยปะทุบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบที่น่ากลัวยิ่งกว่า"พวกแกคิดว่าเงินไม่กี่บาทที่รับมา มันคุ้มค่ากับลมหายใจที่เหลืออยู่ของพวกแกไหม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่ทรงพลังกด

หลังจากเคลียร์ทุกปัญหาและสะสางบัญชีแค้นในโลกเบื้องหลังจนหมดสิ้น อเล็กซานเดอร์ก็พร้อมแล้วที่จะพาเพียงฟ้าก้าวเข้าสู่บทตอนใหม่ของชีวิต แม้ความทรงจำในอดีตของเธอจะยังคงเลือนรางและเต็มไปด้วยหมอกควันสีเทา แต่มาเฟียหนุ่มเชื่อมั่นว่า ด้วยความรัก ความอดทน และสถานที่แห่งความผูกพัน จะสามารถช่วยเยียวยาและปลุกความทรงจำที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาได้ทีละน้อยวันหนึ่ง อเล็กซ์ขออนุญาตพาร่างบอบบางที่เดินกะโผลกกะเพละเล็กน้อยเดินทางออกจากกระท่อมปลายนา มุ่งหน้ากลับไปยัง "บ้านพักตากอากาศริมทะเล" สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของรอยแผลและเรื่องราวทั้งหมดในอดีตแม้ในตอนแรกเพียงฟ้าจะมีความรู้สึกหวาดระแวงและลังเลที่จะกลับไปยังสถานที่ซึ่งเคยสร้างบาดแผลในใจ แต่ด้วยสัมผัสที่อบอุ่นและอ้อมกอดอันมั่นคงของอเล็กซ์ที่คอยกุมมือเธอไว้ตลอดเวลา ความกลัวเหล่านั้นก็ค่อย ๆ มลายหายไปเมื่อรถยนต์หรูเคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าหน้าบ้านพักตากอากาศสีขาวสะอาดตาที่ตั้งอยู่ติดริมชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งและสายลมทะเลที่พัดโชยกลิ่นไอเค็มจาง ๆ เข้ามาปะทะนาสิก ทำให้เพียงฟ้าสะดุ้งเฮือก ร่างกายบอบบางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสมองส่วนลึกเกิดปฏิกิริยาตอบสนองต่อ

แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาภายในห้องนอนริมทะเล ลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงคลื่นกระทบฝั่งเบา ๆ ขับกล่อมให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบสุขที่ เพียงฟ้า ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับสามปีเธอนอนตะแคงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของ อเล็กซานเดอร์ มือหนายังคงโอบกอดเอวบางไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะเลือนหายไปในอากาศ ดวงตากลมโตทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางทบทวนภาพความทรงจำที่ค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับสายน้ำภาพวันเก่า ๆ ทั้งความสุข ความหวาดกลัว คราบน้ำตา และความเจ็บปวดจากการสูญเสีย... แม้ว่าร่องรอยแผลเป็นในอดีตจะยังคงหลงเหลืออยู่บนร่างกายและจิตใจ แต่ในวินาทีนี้ เมื่อเธอหันมามองชายหนุ่มผู้ยอมคุกเข่าไถ่บาป ยอมทิ้งความหยิ่งทะนง และใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยาเธอ ความรู้สึกขุ่นเคืองหรือความแค้นเคืองใด ๆ ก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นอเล็กซ์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการตื่นของคนในอ้อมแขน นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบก้มลงมองเธอด้วยความห่วงใยทันที "ตื่นแล้วเหรอ... ฟ้า เป็นยังไงบ้าง? ปวดหัวตรงไหนหรือเปล่า?"เพียงฟ้าส่ายหน้าช้า ๆ เธอยกมือเรียวขึ้นสัมผัสแก้มสากของมาเฟียหนุ่มแผ่วเบา

แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟหลังใหญ่โต ทว่าในวันนี้ บรรยากาศรอบคฤหาสน์ไม่ได้เยียบเย็นหรือเต็มไปด้วยอำนาจมืดเช่นในอดีต หากแต่ถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก ความอบอุ่น และรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขพิธีวิวาห์เรียบง่ายแต่อบอุ่นถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ท่ามกลางสักขีพยานคนสนิท อเล็กซานเดอร์ในชุดสูทสีเข้มสง่างามกำลังประคองร่างของเพียงฟ้า เจ้าสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา ก้าวเดินช้า ๆ สู่แท่นพิธี แม้ว่าเพียงฟ้าจะยังคงมีความพิการที่เรียวขาและต้องเดินกะโผลกกะเพละหรือนั่งบนรถเข็นวีลแชร์ที่มีมาเฟียหนุ่มคอยกุมมือเข็นให้อย่างทะนุถนอมในบางเวลา แต่แววตาสีฟ้าคมกริบของอเล็กซ์กลับฉายชัดถึงความรัก ความเทิดทูน และความภาคภูมิใจอย่างที่สุดเขาไม่เคยรังเกียจหรือมองว่าร่องรอยบาดแผลและความพิการของเธอเป็นจุดด่างพร้อย ตรงกันข้าม... อเล็กซ์กลับมองว่านั่นคือเครื่องเตือนใจว่าพวกเขาก้าวผ่านนรกโลกันตร์มาด้วยกัน และเขาพร้อมที่จะสวมบทบาทเป็น "ผู้ดูแล" ที่คอยพยุง ปกป้อง และดูแลเธอด้วยชีวิต เหมือนดั่งที่เพียงฟ้าเคยให้ความรักและความอบอุ่นแก่เขาในยามที่เขาตกต่ำที่สุดในอดี