Todos os capítulos de Mafia's Fate พันธะรักมาเฟีย: Capítulo 11 - Capítulo 20

บรรยากาศหรูหราโอ่อ่าภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์โรมานอฟกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เมื่อคุณนายมาร์กาเร็ต ผู้เป็นแม่ ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหลุยส์ตัวโปรด สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ ลลิล คู่หมั้นสาวของลูกชายที่เพิ่งเดินทางมาเยี่ยมตามคำเชิญช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทั้งสองต่างสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในห้องพักวีไอพีชั้นบน แม้ว่าอเล็กซานเดอร์จะยังคงเก็บตัวเงียบและแสดงความหงุดหงิดใส่ทุกคนตามประสาคนป่วยที่พิการ แต่ "ท่าที" ของผู้ดูแลสาวที่ชื่อเพียงฟ้ากลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความเกร็งกลัวในวันแรกถูกแทนที่ด้วยความคุ้นเคย และบางครั้ง... ความใกล้ชิดสนิทสนมเกินขอบเขตก็เล็ดลอดออกมาให้เห็นผ่านสายตาของคนรับใช้ในบ้าน"คุณแม่คะ ลลิลว่าช่วงนี้อีตาผู้ดูแลคนนั้นมันทำตัวเกินหน้าที่ไปหน่อยหรือเปล่าคะ?" ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจิกกัด สีหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ขณะหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ "ฉันเป็นคู่หมั้นแท้ ๆ ยังแทบจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ แต่อีผู้หญิงบ้าน ๆ คนนั้นกลับคลุกคลีอยู่กับอเล็กซ์ทั้งวันทั้งคืน"คุณนายมาร์กาเร็ตวางแก้วชาลงบนโต๊ะเสียงดังเคร้ง ใบหน้าเรียบตึงด้

ลมหนาวพัดโชยผ่านหน้าต่างบ้านพักตากอากาศริมภูเขาเข้ามา แต่บรรยากาศภายในห้องโถงกลับร้อนระอุราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ คุณนายมาร์กาเร็ตนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคู่วันจ้องมองมาที่ลูกชายด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยว ขณะที่ลลิลยืนกอดอกส่งยิ้มเยาะอยู่ที่มุมห้องอเล็กซานเดอร์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขาถูกคุณนายมาร์กาเร็ตเรียกตัวออกมาพบกะทันหัน พร้อมกับข้อกล่าวหาที่ถูกสาดใส่ราวกับพายุฝน"อเล็กซ์ ลูกทำตัวบ้าอะไรลงไป!" คุณนายมาร์กาเร็ตตวาดลั่นด้วยความเหลืออด "ผู้หญิงต่ำต้อยที่จ้างมาดูแลแกคนนั้น... แกไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมันถึงบนเตียงได้ยังไง! แกเห็นแก่หน้าตระกูลโรมานอฟของเราบ้างไหม!"อเล็กซ์นิ่งงันไปเล็กน้อย แม้เขาจะคาดไม่ถึงว่าความลับเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเพียงฟ้าจะรั่วไหลเร็วขนาดนี้ แต่สัญชาตญาณความเป็นมาเฟียทำให้เขาปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและเย็นชาทันที ดวงตาสีฟ้าภายใต้ผ้าก๊อซกวาดมองไปทางต้นเสียง"แม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง..." อเล็กซ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจ "หรือว่า... มีใครแอบสอดส่องชีวิตส่วนตัวของผมเกินความจำเป็น""ไม่ต้องม

สายฝนปรอย ๆ เริ่มโปรยปลงมาจากท้องฟ้ามืดครึ้ม ยิ่งขับเน้นบรรยากาศความโหดร้ายและเปลี่ยวร้างรอบบ้านพักตากอากาศริมภูเขาให้ดูหดหู่ยิ่งขึ้น เพียงฟ้าก้าวเดินออกมาจากตัวบ้านด้วยสภาพจิตใจที่แหลกสลาย กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกโยนตามหลังออกมาอย่างไม่ใยดี พร้อมกับเสียงประตูกระจกที่ปิดกระแทกลงเสียงดังสนั้นราวกับตัดขาดเธอออกจากโลกของพวกเขาอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น หยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับสายฝนที่เริ่มตกลงมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ความอัปยศอดสู ความเจ็บปวดจากคำดูถูกเหยียดหยาม และความเคว้งคว้างไร้หนทางไปตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอแทบลืมหายใจเธอถูกขับไล่... ไล่ออกมาอย่างหมูอย่างหมา โดยที่ไม่ได้แม้แต่จะมีโอกาสอธิบายความจริง ทุกสิ่งที่เธอทุ่มเทอดทนดูแลมาเฟียหนุ่มด้วยความจริงใจ กลับถูกตีค่าเป็นเพียงเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงหน้าเงิน"ทำไม... ทำไมถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้..." เพียงฟ้าพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงสะอื้นฮัก ร่างกายบอบบางสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บและร้าวรานไปทั้งหัวใจ เงินค่าจ้างก้อนโตที่เคยหวังว่าจะได้นำไปรักษาแม่และไถ่บ้าน บัดนี้มันกลายเป็นศูนย์ เธอกลายเป็นคนมือเปล่าที่สูญเสียแม้กร

กลิ่นอัปชื้นของโรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่งคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ เพียงฟ้าฟื้นคืนสติขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดระบมไปทั่วทั้งร่าง ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกทุบจนแหลกละเอียด ร่างกายที่เคยบอบบางบัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวและผ้าพันแผลหนาเตอะดวงตาคู่สวยที่บวมเป่งจากการร้องไห้กวาดมองไปรอบห้องพักฟื้นผู้ป่วยรวมที่แออัด ก่อนที่ความทรงจำอันโหดร้ายเรื่องการถูกทำร้ายปางตายเมื่อคืนจะย้อนกลับเข้ามาในหัว สมองของเธออื้ออึง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดผวาแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติกับความเจ็บปวดทางกาย เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพยาบาลประจำตึกก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียด"ฟื้นแล้วเหรอคะคุณเพียงฟ้า... คือว่า... ทางโรงพยาบาลต้องแจ้งข่าวร้ายให้ทราบ..." หมอหญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเห็นใจ "ทางเราช่วยเด็กในครรภ์ไว้ไม่ได้ หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ"หญิงสาวหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจก่อนจะลูบหน้าท้องตัวเองและปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจและรู้สึกผิด เธอปล่อยให้ลูกจากเธอไป.."ฉะฉันท้อง.." "ค่ะ แล้วหมอมีเรื่องที่ต้องแจ้งอีกเรื่อง..""..""คุณแม่ของคุณ..

ณ โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำในชิคาโก เสียงเครื่องมือแพทย์ทำงานอย่างเงียบเชียบภายในห้องพักพิเศษปลอดเชื้อ บรรยากาศเต็มไปด้วยความลุ้นระทึกของทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับโลก เมื่อผ้าก๊อซสีขาวหนาเตอะที่พันธนาการดวงตาทั้งสองข้างของ อเล็กซานเดอร์ โรมานอฟ มานานแรมปี กำลังค่อย ๆ ถูกแกะออกทีละชั้นแกร็ก...แสงไฟนีออนสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาในครรภ์คลองสายตาที่ปิดสนิทมานาน อเล็กซ์ขยับเปลือกตาช้า ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ความมืดมิดอีกต่อไป แต่เป็นเงาร่างราง ๆ ของคุณนายมาร์กาเร็ตและทีมแพทย์ที่ยืนล้อมรอบตัวเขาอยู่"อเล็กซ์! ลูกมองเห็นแล้วใช่ไหมลูก!" คุณนายมาร์กาเร็ตโพล่งขึ้นด้วยความดีใจจนน้ำตาคลอเบ้าอเล็กซ์กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัว นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบที่เคยสูญเสียประกายแสง บัดนี้กลับมาทรงพลังและเฉียบคมดั่งเดิม การผ่าตัดเปลี่ยนกระจกตาประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ปาฏิหาริย์แห่งแสงสว่างกลับคืนมาสู่มาเฟียหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่อีกครั้ง เขาสามารถมองเห็นทุกสิ่งรอบตัวได้อย่างชัดเจนแล้วทว่า... ทันทีที่เขากวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อตามหาใครบางคน ความยินดีทั้งหมดก็พลันมลายหายไปไม่มีร่างบอบบางในชุดธร