ตอนที่ 31 ลมหายให้มีประสานกัน 18+

แสงดาวระยิบระยับสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่า ๆ ของกระท่อมปลายนา ท่ามกลางความเงียบสงบของผืนป่า มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่

อเล็กซานเดอร์โอบกอดร่างบอบบางของเพียงฟ้า ไว้แนบอก ภายใต้แสงสว่างสลัวที่สะท้อนร่องรอยความรักและความโหยหา ร่างกายที่เคยบอบช้ำและมีรอยแผลเป็นจากอดีต บัดนี้ได้รับการโอบอุ้มและเติมเต็มด้วยความทะนุถนอมอย่างลึกซึ้ง

มือหนาลูบไล้เรือนผมสลวยแผ่วเบา ก่อนที่ความปรารถนาอันอัดอั้นจากความสำนึกผิดจะเริ่มจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนและซอกคอหอมกรุ่น ปลุกเร้าความซาบซ่านให้แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายของหญิงสาว

เพียงฟ้าเผยอยิ้มรับสัมผัสอันอ่อนโยน มือเรียวเล็กเอื้อมขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของชายหนุ่ม เธอไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความไว้วางใจและความรักที่เอ่อล้นอยู่ในหัวใจ

เมื่อแก่นกายแกร่งเคลื่อนตัวเข้าสู่ความอบอุ่นภายในอย่างช้า ๆ แรงปรารถนาก็ถูกขับเคลื่อนด้วยจังหวะรักที่หนักหน่วงแต่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวล

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงเนื้อกระทบกันก้องกังวานเบา ๆ เคล้าคลอไปกับเสียงครางหวานล้ำที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง ทุกการเคลื่อนไหวของอเล็กซ์เต็มไปด้วยความรัก ความโหยหา และความสำนึกผิดที่ต้องการชดเชยทุกหยาดหยดของน้ำตาที่เธอเคยเสียไป เขากดสะโพสอบอ้ำเข้าหาลึกล้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการหลอมรวมวิญญาณของเธอกับเขาให้เป็นหนึ่งเดียวกันตลอดกาล

เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครวญครางด้วยความสุขสมประสานกันเป็นบทเพลงแห่งการเยียวยา รอยแผลเป็นในอดีตถูกชะล้างให้เลือนหายไปด้วยพลังแห่งความรักและความปรารถนาอันเป็นนิรันดร์ ในอ้อมกอดนี้... ไม่มีคราบน้ำตาแห่งความสิ้นหวังอีกต่อไป มีเพียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว และอนาคตที่พวกเขากำลังจะก้าวเดินไปด้วยกันอย่างมั่นคง

คฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟหลังใหญ่โตโอ่อ่าในชิคาโกวันนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมและเยียบเย็น ทันทีที่รถยนต์หรูคันยาวจอดเทียบหน้าบันได อเล็กซานเดอร์ในชุดสูทสีเข้มสีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ก็ก้าวเท้าลงจากรถด้วยท่าทีทรงอำนาจและเด็ดเดี่ยว แววตาสีฟ้าคมกริบฉายประกายความแข็งกร้าวชนิดที่ไม่มีใครกล้าสบตา

การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่การกลับมาเยือนในฐานะลูกชายผู้เชื่อฟังอีกต่อไป แต่เป็นการกลับมาเพื่อสะสางความเน่าเฟะที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมตระกูลมานานเกินไปแล้ว