LOGINแสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟหลังใหญ่โต ทว่าในวันนี้ บรรยากาศรอบคฤหาสน์ไม่ได้เยียบเย็นหรือเต็มไปด้วยอำนาจมืดเช่นในอดีต หากแต่ถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก ความอบอุ่น และรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข
พิธีวิวาห์เรียบง่ายแต่อบอุ่นถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ท่ามกลางสักขีพยานคนสนิท อเล็กซานเดอร์ในชุดสูทสีเข้มสง่างามกำลังประคองร่างของเพียงฟ้า เจ้าสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา ก้าวเดินช้า ๆ สู่แท่นพิธี แม้ว่าเพียงฟ้าจะยังคงมีความพิการที่เรียวขาและต้องเดินกะโผลกกะเพละหรือนั่งบนรถเข็นวีลแชร์ที่มีมาเฟียหนุ่มคอยกุมมือเข็นให้อย่างทะนุถนอมในบางเวลา แต่แววตาสีฟ้าคมกริบของอเล็กซ์กลับฉายชัดถึงความรัก ความเทิดทูน และความภาคภูมิใจอย่างที่สุด เขาไม่เคยรังเกียจหรือมองว่าร่องรอยบาดแผลและความพิการของเธอเป็นจุดด่างพร้อย ตรงกันข้าม... อเล็กซ์กลับมองว่านั่นคือเครื่องเตือนใจว่าพวกเขาก้าวผ่านนรกโลกันตร์มาด้วยกัน และเขาพร้อมที่จะสวมบทบาทเป็น "ผู้ดูแล" ที่คอยพยุง ปกป้อง และดูแลเธอด้วยชีวิต เหมือนดั่งที่เพียงฟ้าเคยให้ความรักและความอบอุ่นแก่เขาในยามที่เขาตกต่ำที่สุดในอดีต หลังเสร็จสิ้นพิธีวิวาห์ อเล็กซ์อุ้มร่างบางของเพียงฟ้าขึ้นสู่อ้อมกอดอย่างนุ่มนวล พาเธอกลับเข้ามาสู่เรือนหอในฐานะ "นายหญิงแห่งตระกูลโรมานอฟ" อย่างแท้จริง ทุกตารางเมตรในคฤหาสน์ถูกปรับเปลี่ยนให้สะดวกสบายและปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ เพื่อชดเชยเวลาสามปีที่สูญเสียไปและความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอต้องเผชิญ ในสวนดอกไม้ริมระเบียงที่จัดแต่งไว้อย่างงดงาม เพียงฟ้านั่งพักผ่อนบนเก้าอี้ตัวโปรด พลางมองดูอเล็กซ์ที่กำลังเดินถือแก้วชาอุ่น ๆ เข้ามาหาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ หัวใจที่เคยแตกสลายและหวาดกลัว บัดนี้ได้รับการเติมเต็มจนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ อเล็กซ์ทรุดกายลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางขึ้นมาจูบแผ่วเบาด้วยความรักล้นปรอท นัยน์ตาสีฟ้ามองสบตาเธอลึกซึ้งราวกับจะบอกคำสัญญาที่ให้ไว้ด้วยชีวิต "เหนื่อยไหมครับ... นายหญิงของผม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เพียงฟ้าส่ายหน้าช้า ๆ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนเรียวปาก เธอยื่นมืออีกข้างไปลูบไล้เส้นผมของสามีหนุ่มอย่างทะนุถนอม "ไม่เลยค่ะ... เพราะมีคุณอยู่ตรงนี้ ชีวิตของฉันก็สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว" รุ่งอรุณแห่งความสุขนิรันดร์ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ม่านหมอกแห่งความเจ็บปวดและคราบน้ำตาในอดีตถูกพัดพาให้หายลับไปกับสายลม เหลือไว้เพียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว และเรื่องราวความรักอันเป็นอมตะของมาเฟียผู้กลับใจกับผู้หญิงที่เป็นดั่งดวงใจของเขา ที่จะเคียงคู่ดูแลกันและกันไปตราบชั่วนิรันดร์แรงสะอื้นไห้ของเพียงฟ้าสั่นสะท้านไปทั่วแผ่นอกของชายหนุ่ม อเล็กซานเดอร์กระชับวงแขนกอดร่างบอบบางไว้แน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการถ่ายทอดความมั่นคงทั้งหมดที่มีในหัวใจส่งผ่านไปให้เธอได้รับรู้ ความโกรธเคืองไม่ได้เกิดขึ้นในใจของมาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ็บปวดร้าวรานที่เห็นผู้หญิงที่เขารักที่สุดต้องมานั่งโทษตัวเองและจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกด้อยค่าเช่นนี้อเล็กซ์ค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกช้า ๆ มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างจริงจังและมั่นคง"ฟังฉันนะ... ฟ้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำหนักที่หนักแน่นและจริงใจที่สุดในชีวิต "อย่าพูดจาทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกเด็ดขาด... และอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนทั้งนั้น""แต่ว่าฟ้า..." เพียงฟ้าพยายามจะแย้งด้วยเสียงสะอื้น"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น" อเล็กซ์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว "เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าสิ่งที่ฉันต้องการคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบตามค่านิยมของสังคมพวกนั้น? ถ้าฉันต้องการผู้หญิงเพียบพร้อมแบบ
วันเวลาผันผ่านล่วงเลยเข้าสู่หลายเดือนหลังจากพิธีวิวาห์อันเรียบง่ายแต่อบอุ่น คฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟได้รับการดูแลจัดการอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อความสะดวกสบายของเพียงฟ้า ทุกพื้นที่ถูกเนรมิตให้เป็นดั่งวิมานที่ปลอดภัย ทว่า แม้ภายนอกชีวิตแต่งงานของเธอจะดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และอเล็กซานเดอร์จะคอยปรนนิบัติพัดพวี มอบความรักความอบอุ่นให้เธออย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่ลึกลงไปในมุมมืดของจิตใจที่บอบช้ำมานาน กำแพงความกังวลและความรู้สึกด้อยค่าก็ยังคงกัดกินความมั่นใจของหญิงสาวอยู่เนือง ๆโดยเฉพาะในยามที่คฤหาสน์หลังใหญ่ถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์หรือต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง บรรดาเพื่อนฝูงนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและภรรยาไฮโซผู้เพียบพร้อม มักจะเดินทางมาร่วมวงพูดคุยกันอย่างครึกครื้นเมื่อเพียงฟ้าต้องนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์หรือเดินกะโผลกกะเพละด้วยขาข้างที่พิการ ท่ามกลางภรรยาของเพื่อนสนิทอเล็กซ์ที่งดงาม สมส่วน และมีลูกน้อยหน้าตาน่ารักคอยวิ่งหยอกล้อ ภาพเหล่านั้นก็มักจะสะเทือนใจและจุดประกายความหวาดกลัวขึ้นมาในอกของเธอเงียบ ๆเธอกลายเป็นปมด้อย... เป็นจุดด่างพร้อยที่คอยถ่วงหน้าถ่วงตาสามีผู้เพียบพร้อมอย่างอเล็กซ์ห
แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟหลังใหญ่โต ทว่าในวันนี้ บรรยากาศรอบคฤหาสน์ไม่ได้เยียบเย็นหรือเต็มไปด้วยอำนาจมืดเช่นในอดีต หากแต่ถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก ความอบอุ่น และรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขพิธีวิวาห์เรียบง่ายแต่อบอุ่นถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ท่ามกลางสักขีพยานคนสนิท อเล็กซานเดอร์ในชุดสูทสีเข้มสง่างามกำลังประคองร่างของเพียงฟ้า เจ้าสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา ก้าวเดินช้า ๆ สู่แท่นพิธี แม้ว่าเพียงฟ้าจะยังคงมีความพิการที่เรียวขาและต้องเดินกะโผลกกะเพละหรือนั่งบนรถเข็นวีลแชร์ที่มีมาเฟียหนุ่มคอยกุมมือเข็นให้อย่างทะนุถนอมในบางเวลา แต่แววตาสีฟ้าคมกริบของอเล็กซ์กลับฉายชัดถึงความรัก ความเทิดทูน และความภาคภูมิใจอย่างที่สุดเขาไม่เคยรังเกียจหรือมองว่าร่องรอยบาดแผลและความพิการของเธอเป็นจุดด่างพร้อย ตรงกันข้าม... อเล็กซ์กลับมองว่านั่นคือเครื่องเตือนใจว่าพวกเขาก้าวผ่านนรกโลกันตร์มาด้วยกัน และเขาพร้อมที่จะสวมบทบาทเป็น "ผู้ดูแล" ที่คอยพยุง ปกป้อง และดูแลเธอด้วยชีวิต เหมือนดั่งที่เพียงฟ้าเคยให้ความรักและความอบอุ่นแก่เขาในยามที่เขาตกต่ำที่สุดในอดี
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบเรือนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันสนิท ภายในห้องพักกว้างขวางของบ้านพักตากอากาศริมทะเลถูกโอบล้อมไว้ด้วยบรรยากาศอันอบอุ่นและเร่าร้อน อเล็กซานเดอร์และ เพียงฟ้ากำลังร่วมบรรเลงบทเพลงรักครั้งสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความหมาย เพื่อประกาศก้าวข้ามผ่านทุกรอยแผลและอดีตอันมืดมิดอย่างแท้จริงร่างบอบบางนอนหงายอยู่บนฟูกนุ่ม โดยมีมาเฟียหนุ่มทาบทับอยู่เบื้องบน นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววความรักและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความโหยหาและแรงปรารถนาที่พร้อมจะหลอมรวมวิญญาณของทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว"ฉันรักเธอ... ฟ้า รักเธอคนเดียวตลอดไป" เสียงกระซิบพร่าสั่นหวานล้ำดังชิดริมหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะประกบจูบกลีบนุ่มหยุ่นอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนและสะโพกผาย ปลุกเร้าอารมณ์ซาบซ่านให้พวยพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อแก่นกายแกร่งเคลื่อนตัวรุกรานเข้าสู่ความอบอุ่นภายในอย่างลึกล้ำ แรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้ก็ระเบิดออกเป็นจังหวะรักที่เร่าร้อนและดุเดือด ทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความทะนุถนอม
แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาภายในห้องนอนริมทะเล ลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงคลื่นกระทบฝั่งเบา ๆ ขับกล่อมให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบสุขที่ เพียงฟ้า ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับสามปีเธอนอนตะแคงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของ อเล็กซานเดอร์ มือหนายังคงโอบกอดเอวบางไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะเลือนหายไปในอากาศ ดวงตากลมโตทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางทบทวนภาพความทรงจำที่ค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับสายน้ำภาพวันเก่า ๆ ทั้งความสุข ความหวาดกลัว คราบน้ำตา และความเจ็บปวดจากการสูญเสีย... แม้ว่าร่องรอยแผลเป็นในอดีตจะยังคงหลงเหลืออยู่บนร่างกายและจิตใจ แต่ในวินาทีนี้ เมื่อเธอหันมามองชายหนุ่มผู้ยอมคุกเข่าไถ่บาป ยอมทิ้งความหยิ่งทะนง และใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยาเธอ ความรู้สึกขุ่นเคืองหรือความแค้นเคืองใด ๆ ก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นอเล็กซ์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการตื่นของคนในอ้อมแขน นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบก้มลงมองเธอด้วยความห่วงใยทันที "ตื่นแล้วเหรอ... ฟ้า เป็นยังไงบ้าง? ปวดหัวตรงไหนหรือเปล่า?"เพียงฟ้าส่ายหน้าช้า ๆ เธอยกมือเรียวขึ้นสัมผัสแก้มสากของมาเฟียหนุ่มแผ่วเบา
แสงจันทร์นวลส่องกระทบผืนผิวน้ำทะเลระยิบระยับลอดผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของบ้านพักตากอากาศริมหาด บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าอุณหภูมิภายในห้องกลับอบอุ่นและกรุ่นไปด้วยไอปรารถนาอันรุ่มร้อนอเล็กโอบประคองร่างบอบบางของเพียงฟ้าไว้แนบอก ภายหลังจากความทรงจำที่เริ่มกลับคืนมา ทำให้แววตาของหญิงสาวในยามนี้เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ความหวาดระแวงในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความไว้วางใจและหัวใจที่มอบให้ชายหนุ่มผู้ยอมแปรเปลี่ยนความผิดบาปให้กลายเป็นความรักอันมั่นคงริมฝีปากร้อนผ่าวของมาเฟียหนุ่มพรมจูบซับหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มใสอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเคลื่อนลงมาประทับจูบกลีบนุ่มหยุ่นอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการย้ำเตือนว่าเธอคือหนึ่งเดียวในดวงใจ และเขาจะไม่ยอมให้ใครพรากเธอไปจากอ้อมกอดนี้อีกตลอดกาล"ฟ้า... ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะ" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นกระซิบแผ่วเบาริมใบหู ก่อนที่สัมผัสจะเริ่มเข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหยหาเพียงฟ้าเผยอยิ้มรับ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านยามเมื่อมือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าความซา







![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)