ตอนที่ 36 รื้อฟื้นความทรงจำ

หลังจากเคลียร์ทุกปัญหาและสะสางบัญชีแค้นในโลกเบื้องหลังจนหมดสิ้น อเล็กซานเดอร์ก็พร้อมแล้วที่จะพาเพียงฟ้าก้าวเข้าสู่บทตอนใหม่ของชีวิต แม้ความทรงจำในอดีตของเธอจะยังคงเลือนรางและเต็มไปด้วยหมอกควันสีเทา แต่มาเฟียหนุ่มเชื่อมั่นว่า ด้วยความรัก ความอดทน และสถานที่แห่งความผูกพัน จะสามารถช่วยเยียวยาและปลุกความทรงจำที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาได้ทีละน้อย

วันหนึ่ง อเล็กซ์ขออนุญาตพาร่างบอบบางที่เดินกะโผลกกะเพละเล็กน้อยเดินทางออกจากกระท่อมปลายนา มุ่งหน้ากลับไปยัง "บ้านพักตากอากาศริมทะเล" สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของรอยแผลและเรื่องราวทั้งหมดในอดีต

แม้ในตอนแรกเพียงฟ้าจะมีความรู้สึกหวาดระแวงและลังเลที่จะกลับไปยังสถานที่ซึ่งเคยสร้างบาดแผลในใจ แต่ด้วยสัมผัสที่อบอุ่นและอ้อมกอดอันมั่นคงของอเล็กซ์ที่คอยกุมมือเธอไว้ตลอดเวลา ความกลัวเหล่านั้นก็ค่อย ๆ มลายหายไป

เมื่อรถยนต์หรูเคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าหน้าบ้านพักตากอากาศสีขาวสะอาดตาที่ตั้งอยู่ติดริมชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งและสายลมทะเลที่พัดโชยกลิ่นไอเค็มจาง ๆ เข้ามาปะทะนาสิก ทำให้เพียงฟ้าสะดุ้งเฮือก ร่างกายบอบบางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสมองส่วนลึกเกิดปฏิกิริยาตอบสนองต่อบรรยากาศคุ้นเคย

"ไม่ต้องกลัวนะ... ฟ้า" อเล็กซ์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู พร้อมกับโอบประคองไหล่บางไว้แน่นอย่างทะนุถนอม "ที่นี่เคยมีเรื่องราวที่เจ็บปวด... แต่ต่อจากนี้ไป ที่นี่จะมีแต่ความทรงจำที่งดงามของเราสองคน"

ชายหนุ่มพาเธอก้าวเดินไปตามระเบียงไม้ที่ทอดยาวรับลมทะเล เขายังคงเล่าเรื่องราวในอดีตด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่เร่งรัดหรือบีบคั้นให้เธอนึกให้ออกในทันที เขานำเธอไปยังมุมสวนดอกไม้ริมระเบียง จุดที่เธอเคยชอบมานั่งมองพระอาทิตย์ตกดิน จุดที่พวกเขาเคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกันก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย

ในจังหวะที่สายลมพัดผ่านเส้นผมสลวย ดวงตากลมโตของเพียงฟ้าก็เหม่อมองออกไปไกลยังเส้นขอบฟ้าสีคราม ภาพเหตุการณ์ราง ๆ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะและอ้อมกอดในอดีต ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวสมองทีละฉากราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกกรอเทปกลับมาฉายซ้ำ

"อ๊ะ..." เพียงฟ้าหลุดอุทานเบา ๆ ยกมือขึ้นกุมขมับเมื่ออาการปวดศีรษะแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมา แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากความหวาดกลัว หากแต่เป็นภาพความทรงจำที่กำลังต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันทีละชิ้น

อเล็กซ์เห็นอาการนั้นก็รีบดึงเธอมือกอดแนบอกด้วยความตื่นเต้นระคนเป็นห่วง "ฟ้า เป็นยังไงบ้าง? เจ็บมากไหม ถ้าไม่ไหวเราพอแค่นี้ก่อนก็ได้"

เพียงฟ้าส่ายหน้าช้า ๆ ในอ้อมอกกว้าง หยาดน้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ทว่ารอยยิ้มบาง ๆ กลับปรากฏขึ้นบนเรียวปากซีดเซียว เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับมาเฟียหนุ่ม นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"ฉัน... ฉันเริ่มจำได้แล้วค่ะอเล็กซ์..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "จำเรื่องของเรา... จำได้แล้ว..."

คำพูดเพียงไม่กี่คำเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชะโลมหัวใจที่แห้งผากของมาเฟียหนุ่มให้อิ่มเอมจนบรรยายไม่ถูก อเล็กซ์โอบกอดร่างบางไว้แน่นด้วยความปีติยินดี หยาดน้ำตาแห่งความสุขไหลรินลงมาจากนัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้น

การเดินทางกลับมาในวันนี้ไม่เพียงแต่ช่วยรื้อฟื้นความทรงจำ แต่เป็นการประกาศว่าความมืดมิดทั้งหมดได้ผ่านพ้นไปแล้ว และความรักที่ผ่านบททดสอบอันโหดร้าย ได้หลอมรวมหัวใจของพวกเขากลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบอีกครั้ง