Mafia's Fate พันธะรักมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

เวลาสามปีผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทว่าเต็มไปด้วยความอึมครึมและแรงกดดันมหาศาลภายในอาณาจักรโรมานอฟ อเล็กซานเดอร์ในวัยที่สุขุมและทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม ได้ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำสองสิ่งอย่างบ้าคลั่ง: สิ่งแรกคือการฟื้นฟูกายภาพบำบัดอย่างเข้มงวดจนกระทั่งขายาวคู่นั้นกลับมาแข็งแรงและเดินได้อย่างมั่นคงสง่างามดั่งเดิม และสิ่งทื่สอง... คือการตามล่าหาความจริงเกี่ยวกับชะตากรรมของเพียงฟ้าตลอดระยะเวลาสามปีเต็ม เบาะแสทั้งหมดเกี่ยวกับเพียงฟ้าราวกับเงาที่เลือนหายไปในสายหมอก ไม่มีร่างไร้วิญญาณ และไม่มีปาฏิหาริย์ของการพบเจอตัว มีเพียงรายงานการสืบสวนที่ชี้ว่าเธออาจจะร่วงหล่นลงสู่กระแสน้ำเชี่ยวกรากและถูกพัดหายไป ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ไฟโทสะและความเคียดแค้นชิงชังก็แผดเผาหัวใจของมาเฟียหนุ่มจนมืดบอดเขาไม่ได้แตะต้องความสัมพันธ์กับลลิลอีกเลย แม้ว่าคุณนายมาร์กาเร็ตจะพยายามทวงถามเรื่องงานแต่งงานอยู่บ่อยครั้ง ลลิลยังคงลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมชั้นสูงโดยไม่รู้ตัวเลยว่า เธอกำลังใช้ชีวิตอยู่บนปากเหวแห่งความตายที่อเล็กซ์ขุดล่อไว้รอวันสะสางภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม อเ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาใกล้กระท่อมไม้หลังเก่าไม่ได้ดึงดูดความสนใจของหญิงสาวผู้กำลังนั่งก้มหน้าถักผ้าอยู่เท่าใดนัก ทว่าบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปทำให้ เพียงฟ้าต้องเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ด้วยแววตาระแวดระวังตามสัญชาตญาณของคนแปลกถิ่นทว่า เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ร่างกายบอบบางก็พลันสะท้านเฮือก ความหวาดผวาแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง แม้ว่าเธอจะจำไม่ได้ว่าเขาคือใคร สมองส่วนความทรงจำที่ขาดหายไปไม่หลงเหลือภาพของอเล็กซานเดอร์ให้อารมณ์รับรู้ แต่สัญชาตญาณลึก ๆ ภายในวิญญาณกลับกรีดร้องเตือนภัยถึงเงาร่างอันคุ้นเคยนี้อเล็กซ์หยุดนิ่งราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน ดวงตาสีฟ้าคมกริบเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ภาพเบื้องหน้าทำลายล้างความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ทั้งหมดของเขาลงในเสี้ยววินาที ร่างกายของหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจบัดนี้ผอมโซจนน่าใจหาย ใบหน้าหวานมีรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ขมับ และที่สำคัญที่สุด... ขาข้างซ้ายของเธอกะโผลกกะเพละอย่างเห็นได้ชัดขณะพยายามพยุงตัวถอยหลังหนี"เพียงฟ้า..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากลำคอของมาเฟียหนุ่มอย่างยากเย็น มันสั่นเค

ท่ามกลางบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยความสำนึกผิดและเสียงสะอื้นไห้ของอเล็กซานเดอร์ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ พร้อมกับเสียงทุ้มกังวานด้วยความตกใจก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูเรือนไม้"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมแกมาร้องไห้อยู่ตรงนี้ แล้วเป็นใครเนี่ย!"ร่างโปร่งของชายหนุ่มรูปร่างกำยำในชุดเสื้อยืดลุยสวนและกางเกงยาวเซอร์ ๆ ก้าวพรวดพราดเข้ามาในกระท่อม มือข้างหนึ่งถือตะกร้าสมุนไพรพื้นบ้านสดใหม่ ดวงตาคมเข้มฉายแววตื่นตระหนกและไม่ไว้วางใจพุ่งตรงมายังมาเฟียหนุ่มแปลกหน้าทันทีเขาคือ "พฤกษ์" ชายหนุ่มจิตใจดีงามประจำหมู่บ้าน ผู้เป็นดั่งที่พึ่งพิงและคอยช่วยเหลือดูแล "ฟ้า" หรือเพียงฟ้ามาตลอดช่วงสามปีที่เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากที่นี่ ทั้งหาหยูกยา อาหารการกิน และคอยปกป้องคุ้มครองเธอจากคนแปลกหน้า พฤกษ์ไม่รู้ว่าอดีตของเธอคือใคร รู้เพียงแค่เธอเป็นผู้หญิงบอบช้ำที่สูญเสียความทรงจำและเดินกะโผลกกะเพละ ซึ่งเขาให้ความเอ็นดูและรักเธอด้วยความจริงใจมาโดยตลอดเมื่อพฤกษ์เห็นอเล็กซ์คุกเข่ากราบเท้าหญิงสาวพร้อมกับสภาพที่ร้องไห้ฟูมฟาย เขาก็รีบวางตะกร้าในมือลงแล้วพุ่งเข้าไปผลักไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่มให้ออกห่างจากเพียงฟ้าทันที"ถอยออกไป

นับตั้งแต่วันที่ถูกปฏิเสธและขับไล่ด้วยความหวาดกลัว อเล็กซานเดอร์ก็ไม่ได้ถอดใจหรือใช้อิทธิพลบังคับขู่เข็ญเหมือนในอดีตอีกต่อไป มาเฟียหนุ่มผู้เคยยิ่งใหญ่และหยิ่งทะนง ยอมละทิ้งความสะดวกสบายทั้งหมดในเมืองกรุงเพื่อปักหลักพักอาศัยชั่วคราว ณ กระท่อมปลายนาใกล้กับหมู่บ้านชนบทแห่งนั้นทุก ๆ วันอเล็กซ์จะมาปรากฏตัวบริเวณใกล้บ้านพักของเพียงฟ้าเสมอ แต่เขาเลือกที่จะยืนเว้นระยะห่างอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่เดินเข้าไปใกล้ชิดหรือเอ่ยปากบังคับให้เธอยอมรับ เขาเปลี่ยนบทบาทจากผู้ล่ามาเป็น "ผู้เยียวยา" คอยส่งความช่วยเหลือเงียบ ๆ ผ่านทางพฤกษ์และชาวบ้าน โดยไม่ต้องการคำขอบคุณเช้าตรู่ของทุกวัน มักจะมีตะกร้าสมุนไพรบำรุงร่างกาย ข้าวปลาอาหารพื้นบ้านและอุปกรณ์เครื่องใช้ที่จำเป็น ถูกนำมาวางไว้ที่หน้าประตูบ้านพักของเพียงฟ้าอย่างเงียบเชียบ โดยมีสายตาคมกริบของอเล็กซ์คอยเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ จากใต้ร่มไม้ใหญ่ เพื่อให้มั่นใจว่าเธอปลอดภัยและได้รับสิ่งที่จำเป็นแม้ในตอนแรกเพียงฟ้าจะยังคงหวาดระแวงและแอบอยู่หลังพฤกษ์ทุกครั้งที่เห็นเงาของเขา แต่ความอดทน ความสม่ำเสมอ และความอ่อนโยนที่ไร้พิษภัยของมาเฟียหนุ่ม ก็ค่อย ๆ บ่อนทำลายกำแพง

ค่ำคืนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึก แต่ไฟปรารถนาภายในห้องพักแคบ ๆ กลับยิ่งโหมกระหน่ำลุกโชนขึ้นราวกับไม่มีวันอดอิ่ม ความอัดอั้นตันใจตลอดระยะเวลาสามปีที่พลัดพรากจากกัน ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันเร่าร้อนและลึกซึ้งอเล็กซานเดอร์โอบประคองร่างบอบบางของ เพียงฟ้า ไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ทุกอณูผิวสัมผัสสะท้อนถึงความโหยหาและแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน ร่างกายที่เคยบอบช้ำและมีรอยแผลเป็นจากอดีต บัดนี้สั่นสะท้านไปตามจังหวะรักที่ชายหนุ่มมอบให้อย่างไม่ขาดสายเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางหวานหูที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง เมื่อแก่นกายแกร่งเคลื่อนตัวเข้าสู่ความอบอุ่นภายในอย่างช้า ๆ ก่อนจะเพิ่มจังหวะจะโคนให้หนักหน่วงและลึกล้ำยิ่งขึ้นปึก! ปึก! ปึก!เสียงเนื้อกระทบกันหนักหน่วงก้องกังวานไปทั่วห้องท่ามกลางความเงียบงัดของค่ำคืนชนบท แม้จะเป็นจังหวะรักที่เร่าร้อนและดุดันตามสัญชาตญาณดิบของมาเฟียหนุ่ม แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับแฝงไว้ด้วยความระมัดระวังและทะนุถนอมอย่างที่สุด เขากลัวเหลือเกินว่าน้ำหนักตัวหรือแรงกระแทกจะทำให้เธอเจ็บปวด จึงคอยก้มลงจูบซับหน้าผากและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของหญิงสาวอยู