Compartilhar

บทที่ 0006

Autor: หลีลี่
ด้านนอกงานมีสระน้ำพุขนาดใหญ่ ดอกเหมยรอบ ๆ กำลังบานสะพรั่งเต็มที่

ตอนที่ได้มองดอกไม้บานสะพรั่งอยู่บนกิ่งก้าน หัวใจอันอึดอัดหนักอึ้งของอิ่นลั่วเซิงก็ผ่อนคลายลงไปมาก

พอเดินจนเหนื่อยแล้ว เธอกำลังจะนั่งพัก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นอวี๋จื่ออิ๋งกำลังเดินตรงมาทางเธอ

คงเป็นเพราะเซอร์ไพรส์ที่เฮ่อชิงเหิงเตรียมไว้ให้เธอในครั้งนี้ทำให้อีกฝ่ายสติหลุดเต็มที่แล้ว จึงถอดหน้ากากเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา ไม่เสแสร้งแกล้งทำอีกต่อไป

"อิ่นลั่วเซิง ที่ฉันโทรไปหาพี่ครั้งก่อน พี่คงได้ยินแล้วสินะ

ในเมื่อได้ยินแล้ว ทำไมถึงไม่ซักไซ้ล่ะ ทำไมไม่เดินออกไป ยังจะเสนอหน้าอยู่ข้างกายพี่ชิงเหิงอีก? ใช่ ฉันยอมรับว่าเซอร์ไพรส์ที่พี่ชิงเหิงเตรียมให้พี่ในวันนี้มันยิ่งใหญ่มาก แต่นี่มันก็แค่ความรู้สึกผิดที่คอยกวนใจเขาเท่านั้นแหละ! ถ้าเขารักพี่หัวปักหัวปำจริง เขาไม่มีทางมองฉันแม้แต่แวบเดียวหรอก ฉันจะบอกพี่ให้นะ ฉันกับเขามีอะไรกันมาเป็นพันครั้งแล้ว รู้ไหมว่าตัวเลขนี้หมายความว่าไง มันหมายความว่าในเวลาที่พี่ไม่รู้ เขามาขลุกอยู่กับฉันตลอดเวลาไงล่ะ

"พี่ก็แค่เจอเขาก่อนไม่กี่ปีเท่านั้นแหละ มีอะไรน่าภูมิใจล่ะ

สักวันฉันจะพิสูจน์ให้พี่เห็น ว่าทั้งร่างกายและหัวใจของพี่ชิงเหิง จะต้องเป็นของฉันคนเดียว!"

อิ่นลั่วเซิงรับฟังอยู่เงียบ ๆ ใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก หันตัวทำท่าจะเดินจากไป

อวี๋จื่ออิ๋งกลับสติหลุดโดยสมบูรณ์ คว้าข้อมือเธอไว้ "อิ่นลั่วเซิง พวกเรามาเดิมพันกันหน่อยเป็นไง ดูสิว่าพี่ชิงเหิงจะแคร์ใครมากกว่ากัน พี่กล้าหรือเปล่าล่ะ"

พอพูดจบ อวี๋จื่ออิ๋งก็ราวกับคนคลั่ง ดึงเธอกระโดดลงไปในสระน้ำด้วยกัน

อุณหภูมิของน้ำในฤดูหนาวเกือบจะแตะศูนย์องศา ชุดราตรีของอิ่นลั่วเซิงซับซ้อนและหนาหนัก พอดื่มซับน้ำเข้าไปก็ถ่วงหนักราวกับตะกั่ว ดึงรั้งร่างของเธอให้จมดิ่งลงสู่เบื้องล่าง

เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่อาจต้านทานแรงถ่วงมหาศาลลงสู่เบื้องล่างได้ ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

ตอนที่ทั้งร่างกายกำลังจะหมดแรงเฮ่อชิงเหิงที่รีบร้อนวิ่งมาก็สังเกตเห็นความผิดปกติทางด้านนี้

เมื่อเห็นคนสองคนกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในสระน้ำ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง กระโจนลงไปในน้ำทันที

อวี๋จื่ออิ๋งเองก็หนาวสะท้านจนหมดแรงเช่นกัน มองดูคนที่กำลังว่ายเข้ามาหา พลางร้องไห้เรียกพี่ชิงเหิง

แต่เฮ่อชิงเหิงกลับไม่สนใจเลย ตะโกนก้องเรียกชื่ออิ่นลั่วเซิงอย่างบ้าคลั่ง โถมกายว่ายน้ำตรงไปยังร่างของเธอที่อยู่ไกลออกไปอย่างสุดชีวิต

"เซิงเอ๋อร์!"

เขาช่วยชีวิตเธอขึ้นมาจากน้ำ กอดคนที่ร่างกายสูญเสียไออุ่นเอาไว้แน่นในอ้อมอก

"เซิงเอ๋อร์ ตื่นสิ เด็กดี อย่าทำฉันตกใจแบบนี้นะ…"

ท่าทางของเขาดูตกใจกลัวจริง ๆ ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ กอดเธอไว้แน่น แม้แต่น้ำเสียงก็ยังสั่นสะอื้น

จนกระทั่งเจ้าหน้าที่ที่ทราบข่าวส่งผ้าขนหนูแห้งมาให้เฮ่อชิงเหิงถึงได้คอยเช็ดหยดน้ำตามตัวให้เธอด้วยมือไม้ที่สั่นเทิ้ม พลางตะโกนบอกให้คนรีบโทรเรียกรถพยาบาล

อิ่นลั่วเซิงถูกความหนาวกัดผิวจนแดงปนคล้ำ สติเริ่มพร่าเลือนแล้ว

ก่อนจะหมดสติไป ภาพสุดท้ายที่เธอได้เห็นคืออวี๋จื่ออิ๋งที่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยช่วยขึ้นมา

ใบหน้าของเธอเขียวคล้ำสลับซีดขาว มีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

มองดูแล้ว ช่างดูตลกสิ้นดี

พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง อิ่นลั่วเซิงก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล

เมื่อพยาบาลเห็นเธอตื่นขึ้น ก็คอยวัดไข้ให้เธอ พลางพร่ำพูดไม่หยุดปาก

"คุณนายเฮ่อ ในที่สุดก็ฟื้นสักทีนะคะ ถ้ายังหลับอยู่อีกไม่กี่ชั่วโมง คุณเฮ่อคงได้ตามหมอทั้งเมืองมารวมตัวกันกลางดึกแน่ ๆ ค่ะ"

"นั่นสิคะ เราบอกว่าคุณแค่อ่อนเพลียเกินไป แต่คุณเฮ่อกันไม่ยอมเชื่อ จะให้พวกเราตรวจเช็กให้ละเอียดทั่วร่างกายให้ได้เลย"

อิ่นลั่วเซิงไม่ได้เก็บคำพูดของเหล่าพยาบาลมาใส่ใจ

เธอชันกายอันอ่อนแรง พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ

เฮ่อชิงเหิงเพิ่งเดินกลับเข้ามา พอเห็นเธอตื่นก็ดีใจจนแทบคลั่ง ดึงเธอเข้ามากอดไว้ทันที ซบหน้าลงกับลำคอของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่หาย

"เซิงเอ๋อร์ ในที่สุดเธอก็ตื่นสักที รู้ไหมว่าเธอทำฉันตกใจแทบตาย

ถ้าเธอยังไม่ฟื้นอีก ฉันเองก็คงไม่รอดเหมือนกัน"

อิ่นลั่วเซิงตัวแข็งเกร็งไปชั่วครู่ ไม่พูดไม่จาอะไร ยินยอมปล่อยให้เขาโอบกอดอยู่อย่างนั้น

จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของเฮ่อชิงเหิงดังขึ้น

เขาถึงได้คลายอ้อมกอดออกอย่างอาลัยอาวรณ์ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู แวบหนึ่ง แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปนิดหน่อย

หลังจากลังเลอยู่สองสามวินาที เขาถึงประทับจูบลงบนหน้าผากเธอ "เซิงเอ๋อร์ เธอพักผ่อนให้สบายก่อนนะ ฉันขอออกไปจัดการงานสักหน่อย"

เมื่อได้ยินเธอส่งเสียงตอบรับในคอเฮ่อชิงเหิงถึงสาวเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

อิ่นลั่วเซิงก้าวลงจากเตียงเงียบ ๆ แล้วเดินตามหลังไปโดยไม่ส่งเสียง

เธอเฝ้ามองดูเฮ่อชิงเหิงเดินขึ้นไปชั้นหก แล้วก้าวหายเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยข้างบันได

ผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท อิ่นลั่วเซิงมองเห็นอวี๋จื่ออิ๋ง

เธอส่งเสียงโวยวาย ขว้างปาแก้วน้ำและผลไม้เกลื่อนพื้น

พอเฮ่อชิงเหิงก้าวเข้าไปก็ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมอก น้ำเสียงฟังดูรำคาญใจเล็กน้อย

"เธอจะโวยวายอะไรอีก พี่บอกเธอไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่าไม่ได้รักเธอ ในใจพี่มีแค่เซิงเอ๋อร์คนเดียว พอเขาตกอยู่ในอันตราย พี่ก็ต้องช่วยเขาสิ"

"ถ้าพี่ไม่ได้รักฉัน แล้วพี่มานอนกับฉันบ่อยขนาดนี้ทำไม! ไม่ได้รักฉัน แต่พอรับสายฉันก็รีบถ่อมาหา!เฮ่อชิงเหิงฉันเกลียดพี่! ในเมื่อพี่ไม่ได้รักฉัน ได้เลย งั้นฉันก็จะไม่รักพี่เหมือนกัน ฉันจะไปหาคนอื่น"

เมื่อได้ยินดังนั้นเฮ่อชิงเหิงก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาคว้ามือเธอไว้ด้วยใบหน้ามืดมน "เธอกล้าเหรอ!"

อวี๋จื่ออิ๋งไม่ได้ตอบอะไร เอาแต่ปาดน้ำตา ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม

ตอนเห็นสภาพเธอร้องไห้น้ำตานองหน้าเฮ่อชิงเหิงก็ถอนหายใจออกมา สุดท้ายก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้อย่างยอมแพ้ "เอาล่ะ

เลิกร้องไห้ได้แล้ว ครั้งนี้พี่ผิดเอง เธอจะขออะไร พี่ยอมให้หมด โอเคไหม"
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0025

    เด็กเติบโตขึ้นวันแล้ววันเล่า คนตระกูลเฮ่อก็ค่อย ๆ สังเกตเห็นว่า เฮ่อเฉิงโจวดูเหมือนจะพูดช้ากว่าเด็กในวัยเดียวกัน แต่กลับมีกำลังวังชาล้นเหลือกว่ามากพวกเขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ คิดแค่ว่าเด็กพัฒนาการช้า จึงซื้ออาหารเสริมบำรุงร่างกายมาให้ทานมากมายจนกระทั่งเด็กอายุได้สี่ขวบ ก็ยังพูดได้แค่คำพยางค์เดียวง่าย ๆ แม้แต่ประโยคสั้น ๆ ก็ยังพูดไม่เป็นคำ ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบพาเด็กไปตรวจที่โรงพยาบาลพอตรวจดู ถึงได้พบว่ายาทำแท้งในตอนนั้น ได้สร้างความเสียหายรุนแรงแบบที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้ต่อสมองของเด็กสติปัญญาของเฮ่อเฉิงโจว จะหยุดไว้ในระดับที่เท่าเด็กอายุแปดเก้าขวบเท่านั้นหลังจากได้ยินข่าวนี้ อวี๋จื่ออิ๋งรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มเธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเด็กที่เธอลำบากลำบนแลกชีวิตปกป้องเอาไว้ จะกลายเป็นเด็กที่มีความบกพร่องทางปัญญาเธอเอาแต่กอดลูกร้องไห้ บ่นพร่ำรำพันไม่จบสิ้นอยู่ทุกวัน คนตระกูลอวี๋เองก็มาหาเรื่องถึงบ้านอยู่เป็นระยะแม่ของเฮ่อชิงเหิงที่มีความทุกข์สะสมอยู่แล้วทนรับเรื่องกระทบกระเทือนใจนี้ไม่ไหว ผ่านไปไม่ถึงสองเดือนก็ตรอมใจตายส่วนพ่อของเขาก็ความโมโห จึ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0024

    น้ำเสียงของเฮ่อชิงเหิงเรียบเฉยเหมือนน้ำนิ่งในบ่อแต่พอตกกระทบถึงข้างหูของอวี๋จื่ออิ๋ง มันกลับเหมือนเสียงฟ้าผ่าเธอประคองหน้าท้องถอยหลังหนีไปตามสัญชาตญาณ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน"พี่เหิง นี่เลือดเนื้อเชื้อไขแท้ ๆ ของพี่นะ พี่ทำลงไปได้ยังไง ถ้าคุณลุงคุณป้ารู้เข้า ต้องโกรธมากแน่ ๆ"เมื่อเห็นเธอมีท่าทางหวาดกลัวจนถอยหนีไปมุมห้อง เฮ่อชิงเหิงก็หัวเราะในลำคอเบา ๆวินาทีต่อมา แววตาอันเย็นชาคู่นั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "ฉันไม่ลงมือเองหรอก ยังไงซะฉันก็ผ่อนหนักผ่อนเบาไม่เป็น เกิดตายทั้งกลมขึ้นมา พี่ชายเธอคงจะมาฆ่าฉันแน่ คิดไปคิดมา ฉันเลยคิดว่ายาทำแท้งน่าจะปลอดภัยกว่า เธอคิดว่างั้นไหมล่ะ"พอได้ยินคำว่า 'ยาทำแท้ง' ใบหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ซีดเผือดลงทันทีเธอมองแก้วที่ว่างเปล่า ปฏิกิริยาแรกคือใช้นิ้วล้วงคอเพื่อให้อาเจียนเมื่อเห็นเธอฟุบอาเจียนกับพื้นจนหมดสภาพ เฮ่อชิงเหิงก็รู้สึกสะใจมากเขาลุกขึ้นยืนก้มมองเธอ เงาร่างสูงใหญ่ดั่งขุนเขาปกคลุมตัวเธอไว้"ฉันบอกเธอตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้รับผิดชอบผลที่ตามมาเอง ทำไมเธอถึงไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ทุกอย่างที่ฉันมอบให้อาเซิง ฉั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0023

    วันเวลาล่วงเลยไปทีละวัน ไม่นานก็ล่วงเข้าสู่เดือนเมษายนในคืนวันที่สิบหก ด้วยการเกลี้ยกล่อมไม่หยุดหย่อนของคุณนายเฮ่อ ในที่สุดเฮ่อชิงเหิงก็ยอมตกลงว่าจะไปจดทะเบียนสมรสในวันพรุ่งนี้หลังจากอวี๋จื่ออิ๋งได้รู้ข่าวนี้ ก็ดีใจจนนอนแทบไม่หลับตลอดทั้งคืนวันต่อมาหลังจากเธอตื่นขึ้นมา พอเห็นเฮ่อชิงเหิงสวมชุดสูทเรียบกริบ แต่งทรงผมอย่างพิถีพิถัน เธอก็ยิ่งเผยสีหน้าปลื้มออกมามากขึ้นเธอประคองหน้าท้องเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร จู่ ๆ ก็อยากดื่มน้ำส้ม จึงลองเรียงแม่บ้านอยู่สองสามคำแต่ก็ไม่มีใครขานรับเฮ่อชิงเหิงกวาดตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าครัวไปแค่ประเดี๋ยวเดียว เขาก็ถือแก้วน้ำส้มคั้นสด ๆ เดินออกมา วางลงตรงหน้าเธอเธออุ้มท้องมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อชิงเหิงทำสีหน้าดีด้วยอวี๋จื่ออิ๋งซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาตรงนั้น แล้วเริ่มออดอ้อนอีกครั้ง"พี่เหิง ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ปากแข็งใจอ่อน ในใจพี่ต้องมีฉันอยู่แน่ ๆ"เฮ่อชิงเหิง ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลย สายตาของเขาจ้องตรงไปที่น้ำส้มแก้วนั้นอวี๋จื่ออิ๋งนึกไปว่าเขาเร่งให้เธอรีบชิม จึงรีบยกแก้วขึ้นดื่มไปคำหนึ่งตอนที่เธอกำ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0022

    หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเฮ่อพร้อมเด็กในท้องอย่างชอบธรรม สีหน้าของอวี๋จื่ออิ๋งก็ค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้วแม้ตระกูลเฮ่อจะตกต่ำลงไปมาก แต่ตระกูลใหญ่ย่อมมีฐานแข็งแรง การดูแลเอาใจใส่คนท้องจึงยังคงถี่ถ้วนสมบูรณ์แบบอวี๋จื่ออิ๋งเดินขึ้นไปเยี่ยมเฮ่อชิงเหิงบนชั้นสองทุกวัน เธอนำขนมหวานและผลไม้ไปให้ พูดจาหวานซึ้ง หวังใช้ความรู้สึกในอดีตมาสั่นคลอนหัวใจเขาแต่นอกจากเขาจะไม่แยแสแล้ว ยังโยนของที่เธอนำมาทิ้งหมด ถึงขั้นวิ่งหนีออกจากห้องนอนที่ถูกลงกลอนอยู่หลายครั้ง อยากจะบังคับลากตัวเธอไปทำแท้งที่โรงพยาบาล อวี๋จื่ออิ๋งตกใจจนแข็งขาอ่อน พอเจอแบบนี้บ่อย ๆ เข้า เธอจึงไม่กล้าเอาเรื่องราวในอดีตมาสะกิดอารมณ์เขาอีกวันเวลาผ่านพ้นไปทีละวัน หน้าท้องของเธอเริ่มขยายใหญ่นูนขึ้นเรื่อย ๆทุกครั้งที่ไปตรวจครรภ์ หมอมักจะบอกว่าทารกสมบูรณ์แข็งแรงดี ทั้งสองครอบครัวมีความสุขมาก เฝ้ารอการมาถึงของเด็กคนนี้ยกเว้นเฮ่อชิงเหิงแค่คนเดียวเขาถูกขังอยู่ในห้องนอนนานถึงสองเดือน ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่พบเจอผู้คน อาศัยเหล้าย้อมใจ เมามายไม่ได้สติอยู่ทุกวันพ่อของเขาเห็นสภาพเขาตกต่ำแบบนี้ ก็โกรธจนโรคหัวใจแทบ

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0021

    "เฮ่อชิงเหิง ในเมื่อแกกับอิ่นลั่วเซิงแต่งงานกันมาสี่ปียังไม่มีลูกด้วยกัน แถมตอนนี้เธอยังหนีหายไปไม่บอกกล่าว งั้นก็ไปหย่ากันซะ! เรื่องวุ่นวายที่แกก่อไว้ฉันไม่อยากจะยุ่ง แต่เด็กคนนี้...ต้องเก็บไว้!"เมื่อได้ยินคำพูดที่เด็ดขาดไม่ยอมให้โต้แย้งแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที"ผมไม่หย่ากับอาเซิงเด็ดขาด! เธอแค่กำลังโกรธ พอเธอหายโกรธเมื่อไร เธอก็จะกลับมา..."แม่ของเฮ่อชิงเหิงคิดไม่ถึงเลยว่า ทั้งที่อิ่นลั่วเซิงทำร้ายตระกูลเฮ่อจนตกต่ำขนาดนี้ ลูกชายยังคิดถึงเธออยู่อีก จึงอดเอ่ยปากขัดไม่ได้"กลับมาเหรอ กลับมาแล้วยังไง! เธอทำร้ายแกยังไม่พออีกหรือไง เธอนิสัยเหมือนแม่เธอไม่มีผิด หนีไปแบบนี้แล้วจะกลับมาได้ยังไง! หรือแกอยากจะเป็นเหมือนพ่อเธอ กลายเป็นคนบ้าอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไปตลอดชีวิตน่ะ"พอได้ยินคนที่ใกล้ชิดที่สุดพูดจาแบบนี้ เฮ่อชิงเหิงรู้สึกเหมือนมีมีดมาทิ่มแทงใจเขากำหมัดแน่น ใบหน้าซีดไปหมด แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมรับความจริง ยังดันทุรังแก้ตัวต่อ"เธอต้องกลับมาแน่ ๆ พวกเราคบกันมาตั้งหลายปี เธอจะทิ้งผมไปได้ยังไง!""พี่เหิง ดึงสติหน่อยเถอะ เธอถอนชื่อออกจากทะเบียนราษฏร์ไปแล้ว จะเป็นไปได้ยั

  • พันครั้งที่ตามหาเธอ   บทที่ 0020

    ภายในห้องอันมืดสลัว ทั้งสองครอบครัวนั่งเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครสีหน้าดีสักคนบรรยากาศในห้องรับแขกตึงเครียดถึงขีดสุด ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่มีใครพูดอะไรสุดท้ายยังคงเป็นอวี๋จื่ออิ๋งที่รวบรวมความกล้า ประกาศข่าวสารนั้นออกมา"ฉัน... ฉันท้องค่ะ!"ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ทำลายความเงียบสงบปานน้ำนิ่งนี้ลงโดยสิ้นเชิงพ่อและแม่ของเฮ่อชิงเหิงเผยสีหน้าตกใจสุดขีด พวกเขามองมาที่เธอพร้อมกันเฮ่อชิงเหิงก็ยิ่งถูกข่าวนี้ทำให้ตกใจจนลุกพรวดในดวงตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดคู่นั้น มีแต่ความรู้สึกเหลือเชื่อ"เป็นไปไม่ได้!"พอได้ยินเขาปฏิเสธเสียงแข็ง อวี๋จื่อเยี่ยก็นั่งไม่ติดเช่นกัน กำหมัดแน่นแล้วเปิดฉากปะทะกับเขาทันที"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! น้องสาวฉันมีแกเป็นแฟนคนเดียว เด็กก็เป็นลูกมแก อายุครรภ์ตั้งสองเดือนแล้ว แกยังคิดจะปฏิเสธอีกเหรอ!"สมองอันทื่อมึนของเฮ่อชิงเหิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ย้อนคำนวณเวลาถอยหลังไปสองเดือนเหรอ นั่นมันเป็นเรื่องช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนแบบนั้นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่!เดือนนั้นเขาใช้ถุงยางอนามัยตลอด จะท้องได้ยังไง!หลังจากคำนวณและพิสูจน์แล้ว เฮ่อชิงเหิงก็มั่นใจว่าพวกเขากำ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status