All Chapters of อายดินกลิ่นรัก ณ บ้านไร่: Chapter 11 - Chapter 20

สองเท้าก้าวลงบันไดช้าๆ ถึงมันจะมีเพียงห้าขั้น สำหรับคนที่ขาเจ็บมันก็ลงลำบาก หญิงสาวใช้มือจับราวบันไดค่อยๆ ลง หลายครั้งที่ทรงตัวไม่อยู่เกือบล้มหลายครั้ง เธอหอบสังขารมาเรื่อยๆ จนถึงต้นไม้ที่ห่างจากบันไดไม่มาก หลังบอบบางแอบพิงแล้วถอนหายใจ“จะกลับยังไงอายเอ๊ย…” เธอได้แค่คิดแต่ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะไปให้ถึงรถที่จอดอยู่ฟากฝั่งคนตัวโต หลังจากเขาเดินหนีหญิงสาว เขาอ้อมเข้าห้องทำงานที่อยู่ติดห้องรับแขก เขาแอบมองพฤติกรรมของหญิงสาวจนเธอไปถึงรถและเปิดประตูพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถได้พ่อเลี้ยงดินคิดว่า ถ้าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนหวานถ่อมตนจะน่ารักมากกว่านี้ นี่ขนาดทำตัวเป็นผู้หญิงห้าวยังน่ามอง แต่นึกถึงความแสบแล้วถึงกับส่ายหัวทันที“จะรอดไหมวะอาย” ขณะเสียบกุญแจสตาร์ตรถแม้จะเจ็บขาแต่หญิงสาวค่อยๆ หมุนพวงมาลัย เพื่อเลี้ยวรถขับออกจากไร่ โดยค่อยๆ ขับช้าๆ หัวเข่าที่ตึงทำให้เธอปวดระบม ไม่ใช่แค่เข่ากับมือแต่มันปวดร้าวทั้งตัวเมื่อออกพ้นไร่เอี่ยมสกุลชัย เธอรีบขับตรงดิ่งกลับบ้านทันที ตอนแรกก็ว่าจะแวะหาน้ำแต่ไม่ไหวมันปวดเกินไป เธอจึงมุ่งหน้ากลับบ้านทันทีรีสอร์ตบ้านอาย อารดาเลี้ยวรถเข้ามาจอดในโรงรถของรีสอร์ต

“ว้าว… หวานหมูไอ้โต้งอีกแล้ว จะได้ควงสาวๆ ฮ่าๆ” โต้งแกล้งแหย่ เขาไม่ค่อยเห็นพ่อเลี้ยงหงุดหงิดแบบนี้บ่อยนัก มันต้องมีอะไรในใจเขาแน่ๆ“เพราะคุณผู้หญิงคนเมื่อตอนบ่ายหรือเปล่านะทำให้พ่อเลี้ยงของโต้งหงุดหงิด”“ถ้าไม่อยากตกรถ ก็หุบปาก” เมื่อถูกจับได้พ่อเลี้ยงดินพูดขู่ลูกน้อง“พ่อเลี้ยงครับ เธอสวย ตัวเล็ก น่ารัก แถมดูติงต๊องนิดๆ ใครอยู่ด้วยไม่น่าเครียดนะครับ” โต้งยังไม่หยุด“โอ๊ย ใครว่าสวยก็สวยไปเถอะ สำหรับฉัน… เธอมันจอมป่วนวุ่นวาย สร้างเรื่องทุกที่ทุกเวลา น่ารำคาญชิป” สีหน้าชายหนุ่มจริงจัง“ผมถามพ่อเลี้ยงทีเถอะ พ่อเลี้ยงจะครองโสดไปอีกนานแค่ไหน ควรหาเมียคลายเหงาได้แล้วนะครับ เดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้” โต้งอยากให้พ่อเลี้ยงแต่งงาน มีครอบครัวอีกครั้งเพราะเขาครองตนอยู่คนเดียว“พ่อกูหรือไง ถึงมาสั่ง นั่งเงียบๆ กูหนวกหู”ตามที่ลูกน้องพูด มันก็มีบ้างที่เขาอยากมีครอบครัวอีกครั้ง แต่เขาก็ยังหาคนที่เข้ากับเขาไม่ได้สักคนผับเมฆินทร์ เวลา 20.45 น. ชายหนุ่มขับรถไปจอดยังที่จอด ก่อนโยนกุญแจให้โต้ง เขารับมันและหย่อนลงในกระเป๋ากางเกงยีน“ผมไปหาสาวๆ นะพ่อเลี้ยง”โต้งมีที่ประจำเวลามาเขาจะปลีกตัวไปอยู่กับสาวๆ ไม่ยุ่

“ไม่เป็นไรอาย เงินแค่นี้เอง” เธอพูดให้กำลังใจตัวเองอารดาไล่ลำดับเหตุการณ์ตั้งแต่วันที่มาถึง แม่ก็ใช้ให้เอาของไปให้พ่อเลี้ยงดินที่ไร่ ต้องเป็นเอกสารสำคัญแน่ๆ แม่กำชับให้ส่งถึงมือพ่อเลี้ยงดิน คิดแล้วมันเจ็บใจจริงๆ“ซองเอกสารวันนั้นเป็นโฉนดที่ดินบ้านเราใช่ไหมคะแม่”“อื้อ… ใช่จ้ะ แม่อยากให้พ่อเลี้ยงสบายใจเลยยอมเอาไปไว้กับเขาก่อน ใช้หนี้หมดค่อยเอาคืน ปกติมันก็อยู่กับเรานี่แหละลูก” สำหรับแม่ชบามีแค่สัญญากู้ แต่เมื่อผลัดการส่งเกินสามปีจะต้องถูกยึดแต่แม่ชบาเป็นกรณีพิเศษ“อื้อ แม่อย่าคิดมาก เดี๋ยวอายจัดการเองค่ะ” แม่ลูกสวมกอดกันก่อนที่อารดาจะขอตัว ขืนอยู่นานคงได้ตาแฉะแน่ๆเส้นทางที่จะกลับกรุงเทพฯ จะต้องผ่านอาณาจักรไร่เอี่ยมสกุลชัยไร่ของคนที่เป็นเจ้าหนี้ครอบครัวเธอ หญิงสาวเกลียดขี้หน้าสุดๆเธอขับรถผ่านโดยไม่สังเกตรถกระบะโฟร์วิล จอดรอเลี้ยวไปทางที่รถของหญิงสาวขับผ่าน มันช่างประจวบเหมาะยิ่งนักภายในรถอารดาเปิดเพลงฟังคลอเบาๆ เพื่อเป็นเพื่อนร่วมทาง อยู่ๆ กระบะโฟร์วิลขับประกบคู่กับรถหญิงสาว ด้วยความกลัวว่าจะมีรถขับสวนมาหญิงสาวจึงตีไฟขับหลบข้างทางเพื่อให้รถคันนั้นแซงผ่านไป เหตุคาดไม่ถึงเมื่อกระบะแซง

เช้าวันจันทร์ที่น่าเบื่อของหลายๆ คนโรงแรมเอเชียเซาท์บีชอารดาในชุดไทยสีฟ้าครามซึ่งเป็นชุดของพนักงานต้อนรับในโรงแรม ใบหน้าสดใสแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางอ่อน ริมฝีปากสีชมพู ผมเกล้าเป็นมวยยกสูงเสริมด้วยกิ๊บหนีบผมที่เป็นสีเดียวกันกับชุดร่างอรชรอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอมเดินปะปนกับคนทั่วไปทำให้เธอเป็นจุดเด่น หญิงสาวเดินมาหยุดที่เคาน์เตอร์แผนกต้อนรับ เธอเก็บกระเป๋าสะพายในลิ้นชักและทำการตรวจตราแฟ้มงาน“อาย… อาย” เสียงเรียกมาแต่ไกลทำให้คนที่ก้มต้องรีบเงยหน้าหันมองต้นตอของเสียง เธอเห็นแก้วตากำลังเดินมาทางเธอ ในมือถือของกินมาด้วย“อ้าว แก้ว”“เป็นไงแก… กลับบ้านสนุกไหม” แก้วตาถาม“สนุกบ้าอะไร มีแต่เรื่องแต่ราว ฉันปวดหัวจะตาย” อารดามีสีหน้าเซ็งๆ“ขนาดนั้นเลยหรือแก”“อื้อ… ว่าแต่แกมาคนเดียวเหรอ คุณอเนกไม่มาพร้อมแกหรือแก้ว” ปกติเห็นสองคนนี้ตัวติดกันตลอด แน่ละก็พวกเขาเป็นแฟนกัน“ไม่รู้สิ… ยังไม่เห็นหัวเลย” แก้วตาตอบเหมือนไม่ค่อยอยากพูดถึง“เป็นไรแก้ว ทะเลาะกันเหรอ”“นิดหน่อย หลังจากกลับจากอุทัย”คราวนี้อารดาทำหน้าสงสัย แก้วตาไปอุทัยทำไมไม่เห็นบอกว่าจะไป“อุทัย… ไปทำไร”“พี่อเนกไปติดต่องาน ทางเจ้าของโรงแรมเ

เข้างานช่วงบ่ายโมงเวลาเหลืออีกสิบห้านาที อารดาแยกกับแก้วตา เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ ที่เป็นของพนักงาน ซึ่งมันเป็นของผู้หญิง หญิงสาวเดินไปเหมือนกับทุกวัน ที่มาทำธุระส่วนตัวหญิงสาวผลักประตู เข้าไปทำธุระ ก่อนเปิดประตูออกมา ขณะก้มหน้า สำรวจความเรียบร้อย ของชุดไปด้วย มือใครบางคนปิดปากหญิงสาว และดันเธอเข้าห้องน้ำเช่นเดิม หญิงสาวทุบตีแขน และพยายามดิ้นให้หลุดแต่ไม่สามารถทำให้ตัวเองหลุดพ้นได้“หยุดดิ้นอาย” เสียงคุ้นๆก่อนที่ร่างบางจะถูกดันให้หลังพิงกำแพง มือหนายังคงปิดปากอยู่ แค่เห็นหน้าชายหนุ่ม ดวงตากลมโตเบิกกว้าง“จะทำอะไร นายเข้ามาได้ไงมันห้องน้ำผู้หญิงนะ” ทันทีที่ปากเป็นอิสระ“เดินเข้ามา” สายตาไม่น่าไว้ใจมองไล่ตั้งแต่ล่างยันบน เขาจ้องริมฝีปากอวบอิ่มน่าบดขยี้“ตลกละ” ทั้งสองใกล้ชิดกัน หญิงสาวจะขยับหนีก็ไม่ได้“ทำไมถึงร้องไห้” เขาถาม มีเพียงความเงียบงันไร้คำตอบ เธอไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินเสียงคนเดินอยู่ข้างนอก พ่อเลี้ยงดินใช้มือลาก ไปตามเรือนร่า