ไอ้โต้ง

ไร่เอี่ยมสกุลชัยมาจากนามสกุลของเจ้าของไร่รุ่นบุกเบิก จนกระทั่งเมื่อเกือบสิบปีก่อนที่ผ่านมา พ่อแม่ของชายหนุ่มเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตทั้งคู่ ทำให้พ่อเลี้ยงดินและภรรยาลงมาดูแลสานต่อไร่แห่งนี้

“ภรรยา… พ่อเลี้ยงดินเคยมีเมียมาก่อนเหรอแม่” ทำให้อารดาเบิกตากว้าง เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะเคยผ่านการมีครอบครัวมาก่อน

“ใช่ ภรรยาของพ่อเลี้ยงดินเป็นคนสวย เห็นว่าเป็นคนกรุงเทพฯ แต่ทั้งสองยังไม่มีลูกด้วยกัน”

“ดีแล้วที่ไม่มีลูก ไม่งั้นคงสงสารเด็กที่มีพ่อแบบนี้”

“ไปว่าเขาทำไม หนูไม่น่ารักเลย” เธอถูกดุ

“แล้วทำไมไม่เห็นเมียเขาเลยละแม่ อายไปสองวันติดก็ยังไม่เคยเจอสักครั้ง” เธอสงสัย

“หย่ากันแล้ว”

“หย่า… เพราะอะไรแม่ ทำไมถึงหย่า”

“แม่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเพราะอะไรแต่คนแถวนี้เล่าต่อๆ กันมาว่าเธอหนีตามผู้ชายที่กรุงเทพฯ” พลางถอนหายใจลากยาว อารดาต่อว่าชายหนุ่ม

“คงเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงหรือไม่ก็ลงไม้ลงมือตบตีเมียแน่ๆ เธอถึงหนีตามชายอื่นหรือไม่ก็ใช้งานจนเธอทนไม่ไหว สมน้ำหน้า”

“ผิดจ้ะ พ่อเลี้ยงดินไม่เคยตบตีหรือต้องให้เมียทำงานด้วยซ้ำ แต่เปิดร้านอาหารให้เมียตามที่เธอต้องการ” แม่ชบายิ้มให้ลูกสาว

“เขามีร้านอาหารด้วยเหรอแม่… อยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้ใครดูแลคะ” เธอทำตาโตไม่รู้ว่าคนอย่างพ่อเลี้ยงดินจะมีความสามารถในด้านการทำอาหาร

“ในตัวอำเภอจ้ะ”

“แม่… เขาไม่มีเมียใหม่เหรอคะ” ด้วยความอยากรู้

“ไม่เห็นมีนะ เห็นตัวคนเดียวทำแต่งาน แต่มีสาวๆ มากหน้าหลายตามาติดพัน ก็ยังไม่ตกลงปลงใจกับใครสักคน คงอยากใช้ชีวิตครองโสดมั้งแม่ว่า” แม่ชบาหัวเราะเบาๆ

“ปากร้ายขนาดนั้นใครจะเอาละแม่” หญิงสาวเบ้ปาก อารดานั่งฟังเรื่องราวของพ่อเลี้ยงดินอยู่นานสองนาน สำหรับมุมมองที่เธอได้เห็นช่วงที่ผ่านมา ชายหนุ่มยังร้ายอยู่ดี ชอบใช้อารมณ์ใช้กำลัง แต่หญิงสาวสะดุดกับคำพูดของแม่

“อีกหน่อยอายต้องเรียนรู้งานกับพ่อเลี้ยงดิน ลดความเอาแต่ใจลงบ้าง”

“เรียนรู้เรื่องอะไรแม่… ทำไมอายต้องเรียนรู้ด้วย”

“เดี๋ยวลูกก็รู้เอง อ้าว กินข้าวได้แล้วจะได้กินยานอนพัก ตัวรุมๆ” มือที่เริ่มเหี่ยวย่นแตะลงบนหน้าผากลูกสาวอย่างห่วงใย

เวลาพลบค่ำ… หลังจากหญิงสาวจอมป่วนกลับบ้าน จริงๆ เขาอดห่วงความปลอดภัยของเธอไม่ได้ แต่ความถือดีทำให้เขาต้องปล่อย ขนาดเจอกันแค่วันสองวันยังขนาดนี้

นานวันไปเขาจะยิ่งขนาดไหน ผู้หญิงจอมจุ้นวุ่นวายขี้เหวี่ยงขี้วีนเอาแต่ใจ หากไม่เพราะในเอกสารที่แนบท้ายมาด้วย เขาคงหักคอเจ้าหล่อนตายไปวันละหลายๆ รอบ แต่เมื่อนึกถึงความหวานจากปากคนตัวเล็ก มันตรึงตราจนเขายิ้มกรุ้มกริ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

คู่ขาที่ว่าเด็ดยังสู้หญิงสาวไม่ได้ ยามที่ได้ลิ้มลองกลับทำให้เขาไม่อยากปล่อยให้เธอหลุดมือ แต่เธอคือหญิงต้องห้ามสำหรับเขา เขาไม่ชอบเด็กแก่แดดไม่มีมารยาท แม้ใจบอกไม่แต่ในหัวกลับตรงข้าม

เขาสัมผัสเรือนร่างอันแสนนุ่มนิ่มไม่หยาบกร้าน ผิวขาวอมชมพูกลิ่นกายหอมยั่วยวนยิ่งอกอิ่มที่เขาได้สัมผัสมันนุ่มมือเสียเหลือเกิน ริมฝีปากเย้ายวนชวนหลงใหล แต่พอคำพูดคำจาทำเอาเขาต้องสะบัดศีรษะไล่ความคิดเหล่านั้น เขาขบกรามแน่นเมื่อเจอวีรกรรมแสบๆ ของเธอถึงกับสบถ

“เด็กแสบ… จะหลอกหลอนฉันไปถึงไหนกัน” แก่ขนาดนี้พึ่งเจอเด็กแก่แดดทำให้จิตใจเขาปั่นป่วนหาเวลาคลายเครียด

“ไอ้โต้ง… ไอ้โต้ง โว้ย!” เสียงตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิท พ่อเลี้ยงดินขับรถไปหาที่โกดังเก็บผักด้วยอารมณ์หงุดหงิดในใจไม่หายต้องหาอะไรช่วยให้มันผ่อนคลายสักหน่อย โต้งเองไม่ได้ยินเสียงเรียกแต่มีคนงานวิ่งตาตั้งมาบอก

“พี่โต้งๆ พ่อเลี้ยงเรียกหาท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยดี” ชายหนุ่มทำหน้าสงสัยทำไมพ่อเลี้ยงถึงอารมณ์ไม่ดี เขารีบละมือจากการตรวจผักใส่ลังแล้วให้อีกคนทำแทน

“พ่อเลี้ยงมีอะไรใช้ผมครับ?” โต้งยิ้มกว้างส่งให้คนที่นั่งอยู่บนรถ

“ขึ้นรถ” คนฟังไม่รอให้พูดซ้ำสอง เขารีบวิ่งอ้อมเปิดประตูอีกฝั่งขึ้นนั่ง

ไม่ทันได้ปิดประตูรถกระบะก็แล่นออกไปยังทางออกนอกไร่ด้วยความเร็ว ลูกน้องอย่างโต้งชินกับพฤติกรรมของเจ้านาย ตั้งแต่อยู่มาเขารู้จักเจ้านายที่สุด จึงเป็นที่ไว้ใจและฝากฝังให้ช่วยเป็นหูเป็นตา โต้งเองยังเป็นผู้คุมคนงานที่นี่ด้วย 

“พ่อเลี้ยงรีบไปตามควายเหรอครับ”

เมื่อรถเลี้ยวขึ้นสู่ถนนใหญ่มุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ

“ตามควาย… พ่อมึงสิ” มือหนาจับพวงมาลัยเหยียบคันเร่งไม่มีแผ่วเบา กลางคืนถนนโล่ง ต่างจังหวัดก็จะมีรถวิ่งน้อย ยิ่งเกินสองทุ่มก็ไม่ค่อยมีรถวิ่งเข้าออก

“ไม่ตามควาย จะพาผมไปไหนครับ”

“ไปผับไอ้คิน” เขาตอบเสียงอ่อนลง