คนดีกะผีซิ

สองเท้าก้าวลงบันไดช้าๆ ถึงมันจะมีเพียงห้าขั้น สำหรับคนที่ขาเจ็บมันก็ลงลำบาก หญิงสาวใช้มือจับราวบันไดค่อยๆ ลง หลายครั้งที่ทรงตัวไม่อยู่เกือบล้มหลายครั้ง เธอหอบสังขารมาเรื่อยๆ จนถึงต้นไม้ที่ห่างจากบันไดไม่มาก หลังบอบบางแอบพิงแล้วถอนหายใจ

“จะกลับยังไงอายเอ๊ย…”  เธอได้แค่คิดแต่ยังคงไม่ลดละความพยายามที่จะไปให้ถึงรถที่จอดอยู่

ฟากฝั่งคนตัวโต หลังจากเขาเดินหนีหญิงสาว เขาอ้อมเข้าห้องทำงานที่อยู่ติดห้องรับแขก เขาแอบมองพฤติกรรมของหญิงสาวจนเธอไปถึงรถและเปิดประตูพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถได้

พ่อเลี้ยงดินคิดว่า ถ้าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนหวานถ่อมตนจะน่ารักมากกว่านี้ นี่ขนาดทำตัวเป็นผู้หญิงห้าวยังน่ามอง แต่นึกถึงความแสบแล้วถึงกับส่ายหัวทันที

“จะรอดไหมวะอาย” ขณะเสียบกุญแจสตาร์ตรถ

แม้จะเจ็บขาแต่หญิงสาวค่อยๆ หมุนพวงมาลัย เพื่อเลี้ยวรถขับออกจากไร่ โดยค่อยๆ ขับช้าๆ หัวเข่าที่ตึงทำให้เธอปวดระบม ไม่ใช่แค่เข่ากับมือแต่มันปวดร้าวทั้งตัว

เมื่อออกพ้นไร่เอี่ยมสกุลชัย เธอรีบขับตรงดิ่งกลับบ้านทันที ตอนแรกก็ว่าจะแวะหาน้ำแต่ไม่ไหวมันปวดเกินไป เธอจึงมุ่งหน้ากลับบ้านทันที

รีสอร์ตบ้านอาย อารดาเลี้ยวรถเข้ามาจอดในโรงรถของรีสอร์ต เธอเดินอย่างเชื่องช้าไปยังบ้านที่เชื่อมต่อกัน

“แม่คะ แม่อยู่ไหมคะ” เข้าบ้านได้ก็เรียกหาผู้เป็นแม่ทันที

“อ้าว อายไปกัดกับหมาที่ไหนมา”

สภาพลูกสาวดูไม่ได้ เธอเลอะเทอะมอมแมม แต่ที่หัวเข่ามียาแดงทาป้ายไว้ แล้วอดกลั้นขำไม่ได้

“กัดกับหมาพ่อเลี้ยงดินคนดีของแม่ไง” เธอทำหน้างอง้ำ

“ไปว่าพ่อเลี้ยงดินเขาทำไม หนูไปหาเรื่องอะไรเขาหรือเปล่า” คนเป็นแม่รู้นิสัยลูกสาวดี

“โอ๊ย! ช่างมันเถอะ อายขึ้นห้องก่อนนะแม่ หนูปวดแผลมาก” เธอค่อยๆ ขึ้นห้องนอนอย่างยากลำบาก

“เดี๋ยวแม่เอาข้าวกับยาขึ้นไปให้นะลูก”

“ขอบคุณค่ะแม่”

ภายในห้องนอน เมื่อถึงห้องนอน อารดาค่อยๆ เดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ อาบน้ำสระผมล้างคราบฝุ่น แผลที่โดนน้ำเริ่มแสบและเจ็บ เธอไม่สนใจความสวยความงามแล้วตอนนี้ เธอสวมใส่ชุดนอนที่เป็นกระโปรงสั้น เธอคงไม่ลงไปที่ไหนอีกแล้วคงจะนอนเลยสำหรับเย็นนี้

ก๊อก ก๊อก… เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนคนที่เคาะจะเปิดเข้าไป แม่ชบาวางถาดใส่อาหารพร้อมยาวางข้างๆ หัวเตียงนอน

“อาย… ลูกลุกมากินข้าวกินยาแล้วค่อยนอนต่อลูก”

อารดาลืมตามองคนเรียก สองมือค้ำยันตัวเองให้ลุกนั่งโดยมีแม่ชบาคอยพยุงตัวไว้

“ตัวร้อนๆ นะอาย แผลคงระบม”

“อาย… ปวดหัวด้วยแม่”

“ไปทำอีท่าไหนถึงได้แผลขนาดนี้ ลูกไปกวนอะไรพ่อเลี้ยงดินหรือเปล่าลูก” แม่ชบาพูดพลางมองหน้าลูกสาว

ด้านลูกสาวก้มหน้าหลบแววตาของแม่ เพื่อไม่ให้ถูกจับผิด

“หนูไม่ทันระวังเดินตกหลุมในแปลงองุ่นของเขาเฉยๆ แม่”

“แน่ใจว่าจริงที่พูด”

“แน่ใจสิแม่ อายลูกแม่นะไม่ใช่ไอ้… พ่อเลี้ยงดิน”

“อาย… ลูกแม่ แต่พ่อเลี้ยงดินเป็นคนดีเป็นกันเอง ชอบช่วยเหลือคนที่เดือดร้อน เขาเป็นคนดีจิตใจดี…” คนในพื้นที่รู้กันดี

“แหวะ… คนดี ดีกับผีละสิ” อารดาย้อนกลับ

หญิงสาวมองหน้ามารดายามที่พูดถึงชายหนุ่ม ไม่รู้มีดีอะไรแม่ถึงยกย่องเชยชมเขายิ่งนัก

“หนูเป็นผู้หญิงจะพูดจะจาให้มันสำรวม แม่บอกหลายรอบแล้วนะ อีกอย่างอย่าเข้าไปวุ่นวายกับไร่ของพ่อเลี้ยงมาก ช่วงนี้งานเขาเยอะ เป็นช่วงส่งผลผลิต พ่อเลี้ยงดินคงเหนื่อย อายก็อย่าเข้าไปยุ่งเลย”

“ค่ะอายจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับคนดีของแม่” หญิงสาวถูกตำหนิ อารดาประชด

“แม่ชบา” เธอเรียกชื่อเต็ม

“หือ…” เจ้าของชื่อมองหน้าลูก

“แม่… เล่าประวัติของพ่อเลี้ยงดินให้อายฟังบ้างสิคะ” อารดาอยากรู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหนถึงมีอาณาจักรไร่เป็นร้อยๆ ไร่

ไหนๆ แล้วแม่ชบาเลยเล่าเรื่องพ่อเลี้ยงดินให้ลูกสาวฟัง ตอนนั้นหญิงสาวยังเรียนอยู่ชั้น ม.สี่ แต่เธอไปเรียนที่กรุงเทพฯโรงเรียนประจำจึงไม่ค่อยได้เห็นชายหนุ่มจนเธอเรียนจบ ป.ตรี และทำงานที่กรุงเทพฯ จะกลับบ้านนานๆ ที จึงไม่ค่อยรู้จักชายหนุ่มมากนัก

ก่อนมาเป็นไร่เอี่ยมสกุลชัยนั้น ครอบครัวชายหนุ่มมากว้านซื้อที่ดินแถวนี้เพราะคนแถวนี้ต้องการขายและย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่อื่น ประกอบกับสมัยก่อนมันยังไม่ค่อยเจริญ พ่อแม่ชายหนุ่มทำสวนผลไม้ต่างๆ โดยจ้างคนในหมู่บ้านไปทำงานให้ แรกๆ ก็ไม่ค่อยดีเพราะพ่อแม่ชายหนุ่มไม่ค่อยมีความรู้เท่าไร แต่ยังได้ขายได้ส่งอยู่บ้าง

แม่ชบาเล่าต่อโดยลูกสาวนั่งฟังเรื่องราวอย่างตั้งใจ เธออยากรู้ว่าพ่อเลี้ยงดินทำไมถึงได้มาดูแลสานต่อ มันเพราะเหตุใด