Todos os capítulos de เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 10จงไฉ่และพวกยอมล่าถอยกลับไป ด้วยสภาพสะบักสะบอม ก่อนจากไปก็ยังไม่วายมองเหมยกุ้ยตาขวาง ถึงจะตัดความสัมพันธ์ไปแล้วอย่างไร แม่ก็เป็นเหมือนเจ้าชีวิต ตนอยากให้เป็นเช่นไรก็ต้องเป็นเช่นนั้น คอยดูเถอะหากขาดการสนับสนุนจากตน คนอย่างเหมยกุ้ยจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ได้อย่างไรผู้ใหญ่บ้านหวังได้แต่ส่ายหน้าด้วยความระอา เป็นคนมาหาเรื่องแท้ ๆ แต่กลับทำราวกับว่าตนคือผู้เสียหาย ดีแล้วที่คราวนี้เหมยกุ้ยไม่เข้าข้าง ปกป้องสิทธิของตนเต็มที่ ต่อจากนี้หวังว่าคนบ้านซ่งจะพ้นเคราะห์กรรม ได้ลืมตาอ้าปากกับเขาเสียที“เหมยกุ้ยเอ๊ย ต่อไปนี้ถ้าแม่เจ้ามาหาเรื่องอีก ก็มาบอกข้า ลุงจะช่วยเจ้าเต็มที่ถ้ายังตามรังควานไม่เลิก ข้านี่แหละจะจับไปที่ว่าการ ให้ขัดเกลานิสัยสักห้าวัน ดีขึ้นแล้วค่อยปล่อยตัวออกมา”“วันนี้รบกวนท่านลุงแล้ว ขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะเจ้าคะ”“ไม่เป็นไร มันเป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว พอดีเลย อวิ๋นเซียวเป็นเช่นไรบ้าง ข้าขอเข้าไปเยี่ยมเขาสักหน่อยนะ”“กระดูกเคลื่อนท่านหมอดามขาให้แล้วเจ้าค่ะ ตามร่างกายมีบาดแผลลึก แต่ก็ไม่ถึงแก่ชีวิต หากพ้นสองคืนนี้ไปได้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ว่าภายในหนึ่งเดือนห้ามใช้ขาหนักเ

บทที่ 11ทันทีที่เกวียนล่อวิ่งเข้าหมู่บ้าน ต่างก็มีเสียงกระซิบกระซาบ จากบ้านที่จนที่สุด บัดนี้กลับกลายเป็นว่าอู้ฟู่ที่สุด ข้าวของบนเกวียนรวมไปถึงเกวียนที่ซื้อมา หมูป่าที่ล่ามาได้ต้องขายได้เท่าไรกัน ถึงได้กล้าซื้อเยอะถึงเพียงนั้นเหมยกุ้ยเหยียดยิ้ม แค่ผ่านหน้าคนที่เคยว่ากล่าวดูถูก นางก็เชิดหน้าแล้วโปรยยิ้มใส่ ตบมือลงบนกองข้าวของเบา ๆ อย่างเป็นจังหวะ ราวกับจะบอกคนพวกนั้นว่า แหกตาดูข้าเสียสิ อิจฉาข้าหรือไม่เมื่อยามต้องเผชิญหน้ากับบ้านเดิมที่ไม่อาจเลี่ยงได้ อีกทั้งเพิ่งผ่านการมีเรื่องกันมาหยก ๆ เหมยกุ้ยจึงเลือกที่จะเมินหน้าหนี เพื่อไม่ให้ตนต้องมาเสียอารมณ์กับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ทว่านั่นเป็นเพียงแค่ความคิดของนางฝ่ายเดียว ใช้ไม่ได้กับคนบ้านจง“ถุย โอ้อวดไปเถอะ ซื้อของมากมายขนาดนั้น อีกไม่นานก็หมด ดีแต่ใช้ฟุ่มเฟือยไม่รู้จักประหยัด อย่าร้องไห้กลับมาก็แล้วกัน” เอ้อเหนียงยืนพิงเสาประตูหน้าบ้าน ก่อนจะถุยเปลือกเม็ดแตงใส่อย่างไม่สบอารมณ์“ก็ยังดีกว่าคนไร้ประโยชน์บางคน ขี้เกียจตัวเป็นขน เป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ก็ไม่ได้ ดูข้าสิ แต่งงานได้สองเดือนก็ตั้งท้องเสียแล้ว ลูกแท้ ๆ ก็ว่านอนสอนง่าย ไม่เคยเถียง

บทที่ 12ยามเช้าในวันที่สามหลังจากซ่งอวิ๋นเซียวพ้นขีดอันตราย ตัวเขาที่ยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ วันทั้งวันจึงได้แต่นอนพักอยู่บนเตียง กระนั้นบาดแผลขนาดใหญ่ที่คิดว่าจะดีขึ้นได้ยาก มันกลับดีขึ้นเร็วอย่างคาดไม่ถึง แผลลึกตรงหัวไหล่และสีข้างก็กำลังสมานตัว ส่วนอื่น ๆ เป็นแผลเล็กน้อย เริ่มแห้งตกสะเก็ดแล้วที่บาดแผลดีขึ้นได้ขนาดนี้ในระยะเวลาอันสั้น ต้องยกให้กับยาที่เหมยกุ้ยสรรหามารักษา นางเฝ้าดูแลล้างแผลให้ด้วยตัวเองทุกวัน ซ่งอวิ๋นเซียวที่ทุกคนคิดว่าอีกไม่นานคงต้องตายแน่ ๆ แต่ตอนนี้เขากลับดีวันดีคืน สีหน้าแช่มชื่นดูไม่ออกเลยว่าเพิ่งผ่านความเป็นความตายมาชายหนุ่มพิงหัวเตียงกึ่งนั่งกึ่งนอน มองทุกคนนั่งล้อมวงกินข้าวอยู่มุมหนึ่งของห้อง เหมยกุ้ยปล่อยให้เด็ก ๆ กินไปก่อน ส่วนนางนั้นยังต้องทำหน้าที่ภรรยาที่ดี ป้อนข้าวให้สามีก่อนค่อยกลับไปกินหญิงสาวยกถ้วยโจ๊กหมูสับ ที่นางลงครัวทำให้เองกับมือตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อกลิ่นหอมของอาหารโชยปะทะจมูก ทำเอาซ่งอวิ๋นเซียวที่แสร้งทำหน้าขรึมลอบกลืนน้ำลาย หลายวันมานี้เขาได้กินแต่ข้าวต้มหรือไม่ก็โจ๊กเปล่า ๆ วันนี้เป็นวันแรกที่มีเนื้อในอาหารของตน มันช่างชวนเรียกน้ำย

บทที่ 13“ขาย”สิ้นคำหญิงสาวจึงพอให้หายใจอย่างโล่งอก เมื่อปฏิบัติภารกิจผ่านเส้นยาแดงผ่าแปด ดีที่ซือฮั่นเรียกไว้ก่อน มิเช่นนั้นคงได้วิ่งลงทุ่งแทนที่จะขึ้นเขา แล้วถูกระบบลงโทษเป็นแน่ซือฮั่นที่กำลังขุดหน่อไม้ไม่ไกลนักถึงกับกลั้นขำ แต่ก็อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ เมื่อกองหน่อไม้ที่เขาขุดไว้กองหนึ่งหายวับไปกับตา เห็นก็หลายครั้งแล้ว กระนั้นมันก็ยังไม่ชินสักทีเพื่อไม่ให้ท่านแม่ลำบากใจและเป็นกังวล เด็กหนุ่มจึงแสร้งทำเป็นไม่เห็นแล้วหันหลังให้เสียเลย เห็นว่าท่านแม่ชอบ เช่นนั้นเขาจะตั้งใจขุดหน่อไม้ให้มากหน่อยเหมยกุ้ยแอบขายหน่อไม้กองแล้วกองเล่า พลางมองบุตรชายคนโตอย่างชื่นชม ช่างเป็นเด็กที่ขยันขันแข็งนัก เช่นนั้นค่าตอบแทนก็ควรจะมีของเจ้าเด็กคนนี้บ้างหญิงสาวมองกองหน่อไม้อย่างคิดหนัก ตอนนี้เงินไม่ใช่ปัญหาแล้ว แต่เป็นการขายต่างหากที่มีปัญหา พอจะมีเหตุผลอะไร ที่สามารถยกขึ้นมาอ้างอย่างสมเหตุสมผลหรือไม่นะ โดยที่ไม่มีผู้ใดถามถึงที่มาที่ไป และไม่สงสัยว่านางขายของได้อย่างไร“ระบบข้ามีเรื่องจะขอให้ช่วย”ติ๊ง![โฮสต์อยากให้ช่วยเหลืออะไรบอกมาได้เลย ขอเพียงไม่ผิดกฎซื้อขาย ระบบสามารถช่วยท่านได้ค่ะ]“นอกจากซื้อขายโด

บทที่ 14“เดี๋ยวก่อนชุนหว่าน” เดิมทีคิดว่าเอาไว้ค่อยปรับความเข้าใจใหม่ภายหลัง ทว่าเมื่อเห็นสภาพของสหายรักตอนนี้แล้ว ก็ไม่อาจปล่อยผ่าน โดยที่ไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออะไรเลย“มีธุระอะไรกับข้าอีก จะพูดก็รีบพูดมาเถอะ ข้ารีบ ไม่มีเวลามาทะเลาะกับเจ้าหรอกนะ” ชุนหว่านหยุดชะงักไป ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก“วันก่อนสามีเจ้าช่วยข้าไว้ ยังไม่ได้ตอบแทนน้ำใจเลย ไหน ๆ ก็เจอเจ้าแล้ว ฝากของแทนคำขอบคุณไปให้พี่ตู้เลยก็แล้วกัน”เหมยกุ้ยเลิกเสแสร้ง นางทำทีเป็นควานหาของในกระบุง ทว่าแท้จริงแล้วกำลังซื้อของในระบบ สหายรักก็มีชีวิตคู่ที่ไม่ค่อยดีนัก เจอเรื่องหนัก ๆ ยิ่งกว่านางเสียอีกก่อนหน้าที่จะเกิดความวุ่นวาย ครอบครัวของชุนหว่านได้หมั้นหมายนางให้กับบุรุษเสเพล บุตรชายเจ้าของเขียงหมูในเมือง ด้วยคิดว่าสู้ให้แต่งไปกับคนมีอันจะกิน ดีกว่าคนไม่มีอะไรเลย ทว่ายังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้านเถ้าแก่เขียงหมู ก็เกิดเรื่องชู้สาวระหว่างชุนหว่านกับตู้เย่เสียก่อนส่วนตู้เย่ก็มิได้มีใจปฏิพัทธ์ต่อชุนหว่าน เขาก็แค่ถูกดึงเข้ามาเกี่ยวกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ด้วยเป็นบุรุษมีความรับผิดชอบสูง จึงไม่อาจทำให้สตรีคนหน