Todos os capítulos de เปลี่ยนชะตาย้อนเวลามาพร้อมระบบพิเศษ: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 6หลังจากพักฟื้นจนร่างกายดีขึ้น นับวันที่ซ่งอวิ๋นเซียวจะกลับจากการล่าสัตว์ ก็เหลืออีกสามวัน เหมยกุ้ยไม่อาจนอนรออยู่บ้านเฉย ๆ ได้อีกต่อไป นางจึงสะพายกระบุงไว้ด้านหลัง ด้านในมีเคียวด้ามไม้หนึ่งอัน คิดจะออกไปหาของป่า หรืออะไรก็ได้เพื่อขายให้ระบบหญิงสาวตั้งปณิธานกับตนเอง ก่อนอื่นนางต้องหาเงินให้ได้อย่างน้อยยี่สิบอีแปะ เพื่อที่จะซื้อผงซักฟอกหรือไม่ก็สบู่สักก้อนให้จงได้ กลิ่นผ้าห่มพันปียังคงค้างไม่จางหาย หากไม่เพราะว่ากลางคืนที่นี่มันหนาวเกินไป และร่างกายอ่อนแอละก็ นางจะไม่มีวันเอามันมาห่มอีกเป็นอันขาดเงินสองตำลึงที่ให้ม่านถงไปจัดซื้อของจำเป็นเข้าบ้าน นางก็ไม่คิดว่าเด็กคนนั้นจะซื่อขนาดนี้ แทนที่จะซื้อข้าวสารดี ๆ มาไว้กินและของใช้อย่างอื่น แต่กลับซื้อพวกแป้งคุณภาพต่ำ ข้าวฟ่าง โดยรวมแล้วซื้อแต่ของกินเป็นหลัก แต่กลับไม่มีของใช้อย่างอื่นเลย รู้อย่างนี้ ตอนนั้นน่าจะบอกให้ซื้อผ้าห่มใหม่มาด้วยเสียก็ดีทว่าท่าทีฮึกเหิมของมารดา ทำให้เด็กทั้งสามไม่มั่นใจเลยสักนิด ท่านแม่ไม่เคยทำงานหนัก งานไร่งานสวนไม่เคยจับ แต่วันนี้กลับบอกว่าจะไปช่วยทำไร่ ไม่กล้าพูดตรง ๆ ได้แต่คิดอยู่ในใจ ท่านแม่จะไหวจริง ๆ

บทที่ 7คำถามที่ไม่ได้เตรียมคำตอบมาแต่แรก ทำเอาเหมยกุ้ยหาเหตุผลมาตอบไม่ได้เลย นางจึงพูดแก้ตัวไปเช่นนั้น แล้วใช้วิธีขึ้นเสียงเร่งให้เด็ก ๆ ทำงาน และมันก็ได้ผล พวกเขาไม่ถามอีกเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาซักผ้าให้เสร็จทว่าเอ้อเหนียงที่ถูกเมิน คิดอยากจะได้ผงซักฟอกของเหมยกุ้ย เจ้าตัวทำตาล่อกแล่ก ในหัวก็เอาแต่คิดหาวิธีจะทำอย่างไรถึงจะแย่งผงซักฟอกมาได้ หากตนเข้าไปขอโต้ง ๆ เหมือนเมื่อก่อน เหมยกุ้ยไม่มีทางยอมแน่เมื่อกลับถึงบ้าน เหมยกุ้ยจึงรีบซื้อผงซักฟอกกับสบู่ทันที กระนั้นเงินที่อุตส่าห์หามาได้ ก็เหลืออยู่เพียงน้อยนิด แต่ของสองสิ่งนี้จำเป็นต่อการใช้ชีวิตพอ ๆ กับอาหาร นางจึงกัดฟันซื้อมาด้วยความจำใจแต่เรื่องอาหารก็น่าเป็นห่วงเช่นกัน หญิงสาวมองหมั่นโถวแป้งหยาบในมือ พลางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เคี้ยวก็ติดเหงือก พอกลืนก็ติดคอ น้ำแกงไข่ก็เหมือนมีแค่เศษเสี้ยววิญญาณไข่ แต่เด็กพวกนั้นยังกินราวกับเป็นอาหารเลิศรส ต่างกับตนโดยสิ้นเชิง มันกินไม่ลงจริง ๆระหว่างพยายามกลืนหมั่นโถวให้ได้ หญิงสาวก็คิดอย่างหมายมาด เอาไว้คราวหน้า นางจะขอตามซ่งอวิ๋นเซียวเข้าป่าให้ได้เลยคอยดู เมื่อถึงตอนนั้นก็จะมีเงินมากมายไว้ซื้

บทที่ 8เข้าวันที่แปดของการย้อนเวลา เหมยกุ้ยใช้ชีวิตอยู่กับลูก ๆ โดยไร้เงาสามี ซ่งอวิ๋นเซียวก็ยังไม่กลับบ้านเสียที ที่ผ่านมาเขาจะกลับบ้านตรงเวลาตลอด ทว่าครั้งนี้เลยวันที่บอกไว้ถึงสองวัน ไร้ข่าวคราวของเจ้าตัว ทำให้เหมยกุ้ยเริ่มอยู่ไม่สุขสิ่งที่นางกลัวก็คือ กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน เช่นนั้นการเปลี่ยนชะตาของนางก็ล้มเหลวน่ะสิ ยุคสมัยนี้การจะหาสามีที่รักมั่นคงและอดทนเช่นซ่งอวิ๋นเซียวหาได้ง่ายเสียที่ไหนขนาดบิดาจน ๆ มีดีแค่หน้าของนางที่ล่วงลับไปแล้ว ยังหนีตามภรรยาน้อยได้เลย ก็เพราะว่ามีใบหน้าที่เหมือนกับบิดามากนั่นแหละ จึงทำให้จงไฉ่เกลียดลูกตัวเองเข้าไส้ ยิ่งทารุณกายและใจบุตรสาวได้มากเท่าไร จงไฉ่ก็ยิ่งรู้สึกสะใจมากเท่านั้นคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็ยิ่งโมโห แม่แบบนี้ตนในอดีตก็ยังอยากจะกลับไปหาอีกหรือ ไม่คิดบ้างหรือว่า การได้แยกบ้านออกมาถือว่ามีบุญวาสนามากแค่ไหนแล้ว เพราะฉะนั้นนางจะต้องเกาะซ่งอวิ๋นเซียวให้ดี อย่าได้ปล่อยคนดี ๆ เช่นนี้หลุดมือเป็นอันขาดเมื่อรอแล้วรอเล่าสามีก็ไม่กลับบ้านเสียที เหมยกุ้ยจึงให้บุตรชายคนโตไปที่บ้านตู้เย่ สหายร่วมทางและเป็นสหายสนิทของสามี เผื่อว่าทางนั้นจะรู้ข่าวอะไร

บทที่ 8หมอชรารับไม้ผ่าซีกที่ให้ตู้เย่ไปหามาให้ แล้วใช้ดามขาคนเจ็บไว้ เพื่อไม่เกิดการกระทบกระเทือนระหว่างพักรักษาตัว จัดการกับบาดแผลที่มีอยู่ทั่วตัว แล้วเขียนใบสั่งยาให้หนึ่งฉบับ“ขอบคุณเจ้าค่ะ มีข้อควรระวังอย่างอื่นหรือไม่เจ้าคะ”“เรื่องแผลก็สำคัญ อย่างไรก็ต้องหมั่นล้างแผลให้ดี พิษบาดแผลจะทำให้สองสามวันนี้มีไข้ขึ้นสูง หากผ่านไปได้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วแหละ”“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เหมยกุ้ยจ่ายค่ารักษาไปหนึ่งตำลึง เป็นเงินก้อนสุดท้ายที่เก็บหอมรอมริบจากการขายของให้ระบบ เงินแค่นี้ไม่มีก็หาใหม่ได้ แต่ชีวิตสามีนางมีคนเดียว ตายไปแล้วจะเอาคืนมาได้อย่างไรหลังจากซ่งอวิ๋นเซียวได้รับการรักษา พ้นขีดอันตรายแล้ว ตู้เย่กับเหล่าสหายจึงขอตัวไปเอาหมูป่ามาส่ง ก่อนไปก็ไม่ลืมบอกให้เหมยกุ้ยเตรียมที่ไว้รอ เพราะหมูป่านั่นตัวใหญ่ไม่น้อยดังนั้นหน้าที่เตรียมสถานที่สำหรับชำแหละหมู ก็คือเด็กน้อยทั้งสาม พวกเขาต่างพร้อมใจกันเสนอตัวทำงานนี้ ด้วยอยากให้ท่านแม่เป็นคนดูแลท่านพ่อมากกว่าจะเป็นพวกเขาเมื่อทุกคนออกไปกันหมดแล้ว เหมยกุ้ยก็เอาแต่เพ่งมองใบหน้าคมคายนั้นด้วยความรู้สึกใจสั่น ชายผู้นี้อายุยี่สิบสามแน่หรือ เห

บทที่ 9ม่านถงที่เพิ่งเข้ามาเห็นเหตุการณ์ คิดจะเข้าไปช่วยท่านอาตู้ แต่ด้วยตนเป็นแค่สตรีตัวแห้งแรงน้อย แค่ป้าสะใภ้ผลักนางก็ล้มลงไปกองกับพื้นเสียแล้ว ด้วยสถานการณ์คับขัน ไม่อยากจะขัดเวลาหวานชื่น แต่มันช่วยไม่ได้จริง ๆ นางจึงร้องขอความช่วยเหลือ“ท่านแม่ ท่านยายจะเอาหมูไปแล้วเจ้าค่ะ”ผ่านไปชั่วอึดใจ ประตูบ้านถูกเปิดออก ความวุ่นวายไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ก็ต้องหยุดลงด้วยน้ำกะละมังเดียวซ่าสถานการณ์อีนุงตุงนังเมื่อครู่พลันหยุดชะงัก เอ้อเหนียงได้สติก่อนใครเพื่อน รีบมองหาต้นทางของน้ำทันที ได้แต่คิดว่าจะเป็นใครก็ช่างหัวมัน นางจะด่าให้กระเจิงเลยเชียว อยู่ตั้งหลายคน แต่โดนหนักอยู่คนเดียว“แก...สาดมาได้ไม่เห็นหรืออย่างไรตรงนี้มีคนน่ะ”“คนที่ไหน ข้าเห็นแต่ฝูงแร้ง นึกว่ามันจะโฉบมาเก็บเศษเนื้อเน่าทำให้ลานบ้านข้าสกปรก ก็เลยสาดน้ำไล่ ต้องขออภัยจริง ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นเจ้า”“เจ้า ๆ” เอ้อเหนียงพูดไม่ออกสักคำ มือที่ชี้หน้าอีกฝ่ายสั่นระริกด้วยความโกรธ นอกจากถูกสาดน้ำคราวนี้แล้ว ยังมีข้อสงสัยอีกอย่าง คราวที่แล้วต้องเป็นฝีมือเหมยกุ้ยแน่ ๆ ที่ดักตีตน น่าเสียดายที่ไม่มีหลักฐานเลยเอาผิดไม่ได้“เหมยกุ้ย แม่เจ้าจะมาแ