แผนตื้น ๆ [2]

บทที่ 14

ด้านเหมยกุ้ยหลังจากเดินแยกตัวออกมา นางได้เดินหาเห็ดอยู่ครึ่งค่อนวัน จึงตัดสินใจชวนบุตรชายกลับบ้าน วันนี้ครึ่งวันนางสามารถหาเงินได้ถึงสิบหกตำลึงกับอีกหกร้อยอีแปะ โชคดีที่หลังแยกจากชุนหว่าน ก็มาเจอกับเห็ดชนิดอื่น จึงได้เงินเพิ่มมาถึงห้าตำลึง เมื่อรวมกับของเดิมก็ได้สิบหกตำลึง หกร้อยอีแปะ

ทว่าถึงจะหาเงินสิบหกตำลึงหกร้อยอีแปะมาได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกพอใจเลยสักนิด

ไหนเล่าเห็ดหลินจือที่วาดฝัน เดินจนปวดน่อง ไม่เห็นเจอสักดอก

คิดถึงตรงนี้จากที่เดินไหล่ตรงมาตั้งแต่เช้า กลับห่อเหี่ยวลงด้วยความผิดหวัง ความจริงกับนิยายมันก็แค่เรื่องเพ้อฝันสินะ ทว่าในตอนที่เดินมาถึงครึ่งทาง ก็มีเด็กสาวนางหนึ่งโผล่มาดักหน้า พลางตีหน้าเศร้ากล่าวทักทาย

“พี่ซือฮั่นเพิ่งกลับจากหาของป่าหรือเจ้าคะ”

“อืม”

เสียงใสกังวานที่ดังตามหลัง ทำเอาเหมยกุ้ยหันขวับ นางไม่เก็บอาการเลยสักนิด มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่ยากจะบรรยาย ที่แท้สตรีที่ปรากฏอยู่ในสายตาของเหมยกุ้ยก็คือ หย่าถิง หลานสาวของเอ้อเหนียงจากหมู่บ้านข้าง ๆ นี่เอง

ยังดีที่ซือฮั่นแม้จะดูซื่อ ๆ แต่ก็ไม่ได้หลงไปกับมารยาสตรี เด็กหนุ่มแสดงท่าทีเคร่งขรึมไม่เล่นด้วย แม้อีกฝ่ายจะชวนคุยแต่เขากลับตอบแค่คำว่า ‘อืม’ สมกับเป็นบุตรชายที่อวิ๋นเซียวเลี้ยงมากับมือ เลียนแบบท่าทางบิดาได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน

“คือว่าพี่ซือฮั่น ข้ามีเรื่องอยากขอให้ท่านช่วยเจ้าค่ะ เสบียงที่บ้านไม่เหลือแล้ว ท่านพอจะให้ข้ายืมเงินสักตำลึงได้หรือไม่เจ้าคะ หากข้าไม่ได้เสบียงกลับบ้าน คงถูกท่านพ่อตีแน่ ๆ เจ้าค่ะ”

“ข้าไม่มี”

“ข้าลำบากจริง ๆ นะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นคงไม่บากหน้ามาขอยืมเงินพี่”

“เจ้าไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเถอะ เรื่องนี้ช่วยไม่ได้จริง ๆ”

“ถ้าเช่นนั้น...” หย่าถิงทำหน้าสลด กำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น พลางมองไปที่กระบุงด้านหลังซือฮั่นตาเป็นประกาย

“ท่านแม่ข้าเป็นคนหามา ฉะนั้นข้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ” คราวนี้เด็กหนุ่มจนใจจะเอ่ยปฏิเสธ เขาจึงโยนปัญหานี้ไปให้มารดาจัดการเสีย ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือของที่หาได้ คนที่ตัดสินใจได้ก็มีแต่ท่านแม่เท่านั้น

“ท่านน้า เห็นแก่ที่เราเป็นเครือญาติกัน ข้าขอยืมของที่พวกท่านหาได้วันนี้ ไปขายเอาเงินซื้อเสบียงได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านน้าไม่ต้องห่วง หากท่านให้ข้ายืมวันนี้ รับรองว่าข้าจะชมท่านต่อหน้าอาเขยแน่นอน” เด็กสาวหันเป้าหมายมาที่น้องสะใภ้ของน้าสาว รู้ดีว่าเมื่อใดที่ยกอาเขยขึ้นมา สตรีตรงหน้าก็จะยอมทุกครั้ง นางรู้จุดอ่อนนี้ดี

“โอ้! มองเห็นข้าแล้วหรือ เจ้าพูดผิดแล้ว เราสองคนไม่ใช่เครือญาติกัน อีกอย่าง... เจ้ามายืมของบ้านข้าไปกี่ครั้งแล้วไม่เคยคืน นี่ไม่ใช่เข้าข่ายต้มตุ๋นหลอกลวงหรอกหรือ หากอยากยืม เจ้าก็ควรจะเอาส่วนที่ยืมไปแล้วมาคืนข้าก่อน”

“ท่านน้า พูดอะไรเจ้าคะ เป็นท่านที่ยินดีให้ข้าเอง ข้าไม่เคยหลอกลวงท่านเลย”

“นังหนู ยืมก็คือยืม บิดามารดาเจ้าสอนมาหรือว่าการที่คนอื่นให้ยืม นั่นคือความเต็มใจ ยืมแล้วไม่ต้องคืนน่ะ” หน็อยแน่ ฉลาดนักนะเอ้อเหนียง คิดจะยัดเยียดหลานสาวตัวเองเข้าบ้านข้า เพื่อจะคอยเอาเสบียงจากบ้านข้าไปใช้อย่างสบายน่ะ ฝันไปเถอะ ซือฮั่นของข้า แม้เขาจะดูซื่อ ๆ แต่เจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้โง่นะ

“น้าเหมยกุ้ยพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นนะเจ้าคะ หากไม่อยากช่วยก็ไม่เห็นต้องใส่ร้ายกันเช่นนี้เลย” เมื่อถูกด่าด้วยคำแฝงว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน น้ำตาก็ร่วงเผาะราวกับสั่งได้ โกรธก็โกรธ กระนั้นก็จำต้องสงวนท่าทีเอาไว้

หย่าถิงขยับเข้าใกล้ซือฮั่น หวังใช้ความน่าสงสารให้อีกฝ่ายออกโรงปกป้อง ยอมขัดคำสั่งมารดา อนึ่งหวังเสบียง สองเพื่อสร้างความแตกแยก

 ทว่าหย่าถิงประเมินอีกฝ่ายต่ำไป เสน่ห์ของนางไม่สามารถเอาชนะเหมยกุ้ยได้ ซือฮั่นที่กลัวมารดาขึ้นสมองอยู่แล้ว แค่นางชักสีหน้าเด็กหนุ่มก็ตัวสั่น เป็นไปไม่ได้ที่จะกล้าขัดคำสั่ง แค่เด็กสาวคนนั้นขยับเข้าหา เขาก็ก้าวถอยไปหลบหลังมารดาอย่างว่องไว ทำเอาหย่าถิงได้แต่อ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง

“ซือฮั่นเจ้าอยากให้แม่ช่วยนางหรือไม่” เหมยกุ้ยคาดคั้นบุตรชายด้วยสายตา กดดันให้ตอบตกลงไปเสีย

“ขะ... ขอรับ ให้ช่วยขอรับ” เด็กหนุ่มรับรู้ได้ถึงแรงกดดัน ปากตอบตกลง ทว่ากลับไม่กล้าสบสายตา

“เอาละ ข้าเห็นแก่เขาหรอกนะ จะแบ่งให้เจ้าเล็กน้อย”

หย่าถิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้าง คนที่เอาแต่จะดิ้นรนกลับบ้านเดิม ยอมทำทุกอย่างแม้ถูกเอาเปรียบ จะกล้าปฏิเสธคำขอได้อย่างไร นางก็เป็นเช่นนี้มานานแล้ว ที่ทำเป็นเก่งเมื่อครู่ก็คงจะให้ตัวเองดูมีศักดิ์ศรีขึ้นมาหน่อยก็เท่านั้น

เหมยกุ้ยหยิบถุงผ้าออกจากกระบุง แล้วโยนให้หย่าถิง นางแสร้งทำหน้าตึงไม่เต็มใจจะให้ แต่ก็ต้องตัดใจให้อีกฝ่ายไป ก่อนจะดึงมือเด็กหนุ่มข้างกายรีบเดินทางกลับบ้าน

ซือฮั่นมองมารดาอย่างไม่อยากจะเชื่อ กระนั้นเขาก็ไม่กล้าถาม เหตุใดถึงได้ยกเสบียงให้หย่าถิงง่ายดายถึงเพียงนั้น ทั้งที่ก็ไม่ได้อยากจะให้ตั้งแต่แรก แล้วมือที่จูงตนอีก ท่านแม่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน อย่างไรก็ดูไม่น่าไว้ใจ

พลันลางสังหรณ์ที่รู้สึกได้ก็เป็นจริง เมื่อเดินห่างออกมาได้สักพัก เสียงกรีดร้องของหย่าถิงก็ดังขึ้น

กรี๊ด!

“ไม่ต้องหันไปมอง รีบกลับบ้านเร็วเข้า”

“ขอรับ”

ระหว่างที่สาวเท้าวิ่งกลับบ้าน เหมยกุ้ยเอาแต่ปิดปากหัวเราะคิกคัก มีระบบร้านค้ามันดีต่อชีวิตเช่นนี้เอง

หากอยากได้เสบียงก็เอาไป ถ้าเจ้ากินได้ละนะ ข้าใส่งู คางคก กบปลอมไปเต็มถุงเชียวละ กินได้ชาตินี้ยันชาติหน้าก็ย่อยสลายไม่หมด