บททั้งหมดของ ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า : บทที่ 11 - บทที่ 20

การหมั้นหมายของทั้งสองเคยถูกผู้ใหญ่จัดไว้ตั้งแต่ก่อนมารดาของลี่หลินเสียชีวิต ทว่าหลังจากสถานะของนางในจวนตกต่ำลง อีกฝ่ายก็เป็นฝ่ายถอนหมั้นสำหรับเจ้าของร่างเดิม เรื่องนั้นเคยสร้างความเจ็บปวดไม่น้อยแต่สำหรับหลี่เซียวหยู ไม่มีความรู้สึกอะไรนอกจากรำคาญ“พี่รอง” เสียงหวานแหลมดังขึ้นพร้อมร่างของหญิงสาวอีกคนที่เดินขึ้นบันไดมานางคือไป๋ซูฮุ่ย น้องสาวต่างมารดาของลี่หลินนางแต่งกายงดงามตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เดินเคียงข้างอวี้เหวินเฉิงราวกับตั้งใจให้คนทั้งร้านเห็นว่าทั้งสองสนิทสนมกันเพียงใดลี่หลินปรายตามอง“วันนี้ลมอะไรหอบพวกเจ้ามาถึงร้านข้า”ไป๋ซูฮุ่ยหัวเราะเยาะ“ข้าเพียงอยากมาดูว่าร้านที่คนพูดถึงกันทั้งตลาดจะดีสักเพียงใด ที่แท้ก็แค่ร้านอาหาร”“ใช่ ร้านอาหาร” ลี่หลินพยักหน้า“แต่ดูเหมือนร้านอาหารของข้าจะน่าสนใจพอให้คุณหนูสามต้องมาดูด้วยตนเอง”สีหน้าของไป๋ซูฮุ่ยแข็งไปเล็กน้อย“ข้าไม่ได้อยากมา”“เช่นนั้นประตูอยู่ทางนั้น”“เจ้า!”อวี้เหวินเฉิงยกมือห้าม“ซูฮุ่ย อย่าทะเลาะกับนาง” น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนเป็นคนกลางผู้มีเหตุผล แต่เมื่อเขาหันมาหาลี่หลิน สายตากลับกวาดมองร้านรอบหนึ่งอย่างประเมินราคา“ล

“แต่หม่อมฉันรู้ว่าความอยากรู้กับการมีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเป็นคนละเรื่องกัน”คราวนี้มุมปากของฉินมู่หยวนยกขึ้นเล็กน้อย“อย่างน้อยเจ้าก็รู้จักประมาณตน”“หม่อมฉันถือว่าเป็นคำชม”“ข้ายังไม่ได้ชม”“ครั้งก่อนท่านอ๋องก็พูดเช่นนี้”ฉินมู่หยวนมองนางนิ่ง“เจ้าจำได้”“หม่อมฉันความจำดีเพคะ โดยเฉพาะเรื่องหนี้บุญคุณ”“ดี” เขายกถ้วยชาขึ้น“ข้ายังรอให้เจ้าใช้หนี้อยู่”“ท่านอ๋องไม่ต้องรีบเพคะ หม่อมฉันยังไม่หนีไปไหน”“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” สายตาของทั้งสองประสานกันชั่วครู่ หลี่หลินเป็นฝ่ายหลบก่อน หยิบกาน้ำชาขึ้นเติมให้เขา“วันนี้อาหารมื้อนี้หม่อมฉันเลี้ยง ถือว่าใช้หนี้ไปส่วนหนึ่ง”ฉินมู่หยวนมองถ้วยชา“ชีวิตเจ้ามีค่าเท่ากับอาหารหนึ่งมื้อ”“แน่นอนว่าไม่เพคะ”“เช่นนั้น”“มื้อนี้เป็นดอกเบี้ย”เฟิงอี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องก้มหน้าลงทันที ฉินมู่หยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“ไป๋ลี่หลิน เจ้าคิดบัญชีเก่งจริง ๆ”“หม่อมฉันค้าขายเพคะ” บรรยากาศที่เคร่งเครียดเมื่อครู่คลายลงเล็กน้อย แต่ภายในใจของฉินมู่หยวนกลับไม่ได้ผ่อนคลายตามเขาเหลือบมองรายชื่อสินค้าที่ลี่หลินจดไว้ ข้าว เกลือ ถั่วแห้ง เนื้อเค็ม หากมีคนซื้

“ตกลง” คำตอบเร็วเสียจนนางเลิกคิ้ว“ไม่คิดก่อนหรือเพคะ”“ทรัพย์สินของเจ้า เหตุใดข้าต้องเอา”ลี่หลินพยักหน้าอย่างพอใจ“ข้อสอง หม่อมฉันไม่ยอมให้ท่านใช้อำนาจของสามีมาบังคับเรื่องส่วนตัวโดยไร้เหตุผล หากเรามีเรื่องไม่เห็นด้วย ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง”ฉินมู่หยวนพยักหน้า“ได้”“ง่ายอีกแล้ว”“ยังมีข้อสามไม่ใช่หรือ”ลี่หลินยิ้มกว้างขึ้น“ข้อสาม” นางมองเขาตรง ๆ“หม่อมฉันแต่งเข้าไปเป็นพระชายา ไม่ใช่บ่าวรับใช้ของท่าน ดังนั้นท่านให้เกียรติหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะให้เกียรติท่าน หากท่านปกป้องหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะไม่หักหลังท่าน”ฉินมู่หยวนสบตานางนิ่ง ครั้งนี้เขาไม่ได้ตอบทันที“แค่นั้นหรือ”ลี่หลินชะงัก“แค่นั้น”“ข้านึกว่าเจ้าจะเรียกร้องมากกว่านี้”“ท่านอ๋องอยากให้หม่อมฉันเพิ่มหรือเพคะ”“ไม่ต้อง”“เช่นนั้นตกลงหรือไม่”ฉินมู่หยวนพยักหน้า“ตกลง” ลี่หลินยังไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ“พูดแล้วห้ามคืนคำนะเพคะ”“เปิ่นหวังไม่คืนคำ”“หากคืนคำเล่า”“เจ้าจะทำอะไร”ลี่หลินยิ้มหวาน“หม่อมฉันยังคิดไม่ออก แต่รับรองว่าท่านอ๋องต้องปวดหัวแน่นอน”มุมปากของฉินมู่หยวนยกขึ้น“ข้าจะรอ”“ท่านดูไม่กลัวเลย”“เพราะข้าไม่คิดจะผิดคำพูด” ประโย

เสียงตอบดังมาจากด้านนอกทันที“พ่ะย่ะค่ะ”“ให้ครัวเตรียมอาหารอ่อน ๆ มาสองสามอย่าง”ลี่หลินรีบหันกลับมา“ไม่ต้องก็ได้เพคะ”“เจ้าหิวไม่ใช่หรือ”“แต่วันนี้เป็นคืนแต่งงาน”“แล้วคืนแต่งงานห้ามกินข้าวหรือ”นางนิ่งไป “ไม่ห้ามเพคะ”“เช่นนั้นก็กิน”ลี่หลินมองเขาอย่างประหลาดใจ นางนึกว่าเขาจะเคร่งครัดกับพิธีการมากกว่านี้เสียอีกไม่นาน อาหารร้อน ๆ ก็ถูกยกเข้ามา ฉินมู่หยวนไม่ได้เร่งให้นางทำพิธีใดต่อ เพียงนั่งรออยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสงบลี่หลินกินไปได้ครึ่งถ้วยจึงรู้สึกว่าร่างกายกลับมามีเรี่ยวแรง“ดีขึ้นหรือยัง”“มากเพคะ”“เช่นนั้นค่อยพูดเรื่องที่เจ้าคงเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนเข้าตำหนัก” ตะเกียบในมือลี่หลินหยุด“ท่านรู้ได้อย่างไร”“สีหน้าเจ้าเหมือนคนกำลังจะเปิดโต๊ะเจรจา”ลี่หลินหลุดหัวเราะ“ท่านอ๋องเริ่มอ่านหม่อมฉันออกแล้วจริง ๆ”“เจ้าก็ไม่ได้อ่านยากเพียงนั้น”“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเพคะ จะได้ไม่เสียเวลา” นางวางตะเกียบลง ก่อนนั่งหลังตรงอย่างจริงจังฉินมู่หยวนมองท่าทางนั้นแล้วรู้ทันที พระชายาของเขากำลังจะเริ่มแล้ว“ตอนก่อนแต่งงาน เราตกลงกันไว้สามเรื่อง”“ข้าจำได้”“แต่ตอนนั้นเป็นเพียงข้อตกลงกว้าง ๆ” ลี่หลินยกนิ้

“นอนเถอะ” นางเม้มริมฝีปาก ก่อนเอนตัวลงอีกครั้งผ่านไปครู่หนึ่ง ลี่หลินจึงพูดเบา ๆ“ขอบพระทัยเพคะ”อีกฝ่ายเงียบไปเล็กน้อย“เรื่องใด”“ทุกเรื่องวันนี้” ฉินมู่หยวนมองเงาร่างบนเตียงผ่านความมืด“ข้าเพียงทำตามที่รับปากไว้”“นั่นแหละเพคะ” ลี่หลินหลับตาลง“คนที่พูดแล้วทำได้จริง หาไม่ได้ง่ายนัก”ห้องกลับเข้าสู่ความเงียบ แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัดฉินมู่หยวนไม่ได้ตอบอะไรอีก ทว่ามุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อยส่วนลี่หลิน แม้จะพยายามบอกตนเองว่าการแต่งงานครั้งนี้เริ่มต้นจากผลประโยชน์และความปลอดภัย แต่นางก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ความรู้สึกที่มีต่อบุรุษคนนี้กำลังเปลี่ยนไปทีละน้อยไม่ใช่เพราะเขาเป็นอ๋องไม่ใช่เพราะเขามีอำนาจปกป้องนางแต่เป็นเพราะเมื่อเขารับปากว่าจะให้เกียรตินาง เขาก็ทำเช่นนั้นจริง ๆและสำหรับลี่หลินแล้ว การให้เกียรติ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกบางอย่างที่มีค่ากว่าคำหวานเสียอีกหลังพิธีอภิเษกผ่านพ้นไปหลายวัน ชีวิตของไป๋ลี่หลินในตำหนักฉินอ๋องก็เริ่มเข้าที่เข้าทางเร็วกว่าที่คิดนางไม่ได้เข้าไปเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในตำหนักตามใจตนเองเรื่ององครักษ์ การรักษาความปลอดภัย งานราชการ และบัญ