“ตอนนี้หรือขอรับ”“ตอนนี้”หลิวซานมองท้องฟ้าที่เริ่มมืด“ให้ข้าไปซื้อคนเดียวก็ได้ขอรับ คุณหนูเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”“ข้าอยากเห็นราคาด้วยตาตัวเอง”หลิวซานไม่เถียงอีก ทั้งสองจึงออกจากร้าน มุ่งหน้าไปยังย่านค้าธัญพืชซึ่งยังมีร้านค้าขนาดใหญ่เปิดอยู่ลี่หลินไม่ได้แต่งกายเป็นบุรุษเช่นคราวที่ลอบออกจากจวน เพียงสวมเสื้อคลุมเรียบง่ายและใช้ผ้าบางคลุมศีรษะเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ เมื่อมาถึงร้านขายข้าวแห่งหนึ่ง หลิวซานสอบถามราคาเพียงไม่กี่คำก็ขมวดคิ้ว“เท่านี้เลยหรือ”เถ้าแก่ร้านข้าวถอนหายใจ“ข้าก็ไม่อยากขายแพง แต่ของเหลือน้อย”ลี่หลินเดินเข้าไป“ข้าวชนิดนี้ เมื่อเดือนก่อนราคาเท่าใด”เถ้าแก่บอกราคา นางคำนวณในใจทันที“ขึ้นมากเกือบเท่าตัว”“ใช่ขอรับ”“เพราะผลผลิตเสียหายหรือ”“ไม่ใช่”“เส้นทางขนส่งมีปัญหา”“ก็ไม่เชิง”“เช่นนั้นเหตุใดของถึงขาด”เถ้าแก่ถอนหายใจยาว“ช่วงนี้มีคนกว้านซื้อหนักขอรับ”ลี่หลินชะงัก“ผู้ใด”“ข้าไม่รู้แน่ชัด พวกที่มาซื้อใช้ชื่อร้านค้าหลายแห่ง บางรายไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่ซื้อคราวหนึ่งมากเสียจนพ่อค้าทั่วไปสู้ราคาไม่ไหว”“ซื้อเท่าไร”“บางครั้งเอาเกือบหมดโกดัง”แววตาของลี่หลินเปลี่ยนไ
Last Updated : 2026-09-25 Read more