All Chapters of ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า : Chapter 21 - Chapter 30

“นางพูดอะไรบ้าง”“ยังไม่ยอมรับว่าใครส่งมาพ่ะย่ะค่ะ”เฟิงอี้ยื่นแผ่นโลหะให้“แต่ค้นพบสิ่งนี้ในตัวนาง”ฉินมู่หยวนรับไป ดวงตาคมกริบพิจารณารอยสลักอย่างละเอียด“รู้จักหรือไม่เพคะ”ลี่หลินถาม“ไม่”“เฟิงอี้คิดว่าอาจเป็นตราที่ใช้ในหมู่พ่อค้า”ฉินมู่หยวนพลิกดูอีกด้าน“เป็นไปได้”ลี่หลินจึงกล่าว “หม่อมฉันคิดถึงเรื่องเสบียงในตลาด แต่ยังไม่มีหลักฐานว่าทั้งสองเรื่องเกี่ยวกัน”ฉินมู่หยวนเงยหน้ามองนาง“ดี”“ดีอะไรเพคะ”“อย่างน้อยเจ้าก็ยังไม่เห็นตราชิ้นเดียวแล้วสรุปว่าพบตัวคนกว้านซื้อเสบียง”ลี่หลินยิ้ม“หม่อมฉันเป็นคนทำการค้า ไม่ใช่นักทำนายเพคะ”ฉินมู่หยวนส่งตราคืนให้เฟิงอี้“เก็บไว้”“พ่ะย่ะค่ะ”“ตรวจสอบอย่างเงียบ ๆ ว่าตรานี้เป็นของร้านค้า สมาคมพ่อค้า หรือกลุ่มใด แต่ห้ามให้ข่าวรั่ว”“พ่ะย่ะค่ะ”“ส่วนตัวนาง” เขามองชิงเอ๋อร์“คุมตัวไว้ แยกจากคนอื่น ตรวจประวัติย้อนหลังทั้งหมด ตั้งแต่ใครเป็นคนรับเข้าตำหนัก ใครรับรองตัว และก่อนหน้านี้นางเคยทำงานที่ใด”“พ่ะย่ะค่ะ”ชิงเอ๋อร์ถูกพาตัวออกไป เมื่อคนอื่นทยอยออกจากห้อง เหลือเพียงฉินมู่หยวน ลี่หลิน และเถาเถา ฉินมู่หยวนจึงหันมามองหีบเอกสาร“บัญชีจริงอยู่ที่ใด”ล

“เดือนนี้มีการเบิกข้าวออกจากคลังหลวงสามครั้งเพื่อส่งไปยังคลังพักเสบียงระหว่างทางฝั่งตะวันตก ใช่หรือไม่เพคะ” ฉินมู่หยวนตรวจดู“ใช่”“เหตุผลคือเติมเสบียงสำรอง”“ถูก”“แต่เดือนก่อนก็เติมไปแล้ว”“อาจใช้หมด”“ถ้าใช้หมด ต้องมีรายการจ่ายออกจากคลังพัก”ฉินมู่หยวนชะงัก ลี่หลินชี้ไปยังอีกม้วน“แต่จากสำเนาที่ท่านให้หม่อมฉันดู ยอดจ่ายออกในช่วงนั้นไม่ได้สูงขึ้นมากพอจะอธิบายการเติมเสบียงครั้งใหม่”เฟิงอี้เดินเข้ามาใกล้ขึ้น“หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”“หมายความว่า หากเอกสารทั้งหมดนี้ถูกต้อง คลังพักแห่งนั้นควรมีข้าวเหลือมากขึ้นเรื่อย ๆ”ลี่หลินตอบ“แต่รายงานยอดคงเหลือกลับแทบเท่าเดิม”ฉินมู่หยวนดึงเอกสารเข้ามาตรวจเอง“จริง”“ยังมีอีกเพคะ” ลี่หลินหยิบรายการอีกชุด“ถั่วแห้งกับเนื้อเค็มก็คล้ายกัน แม้จำนวนไม่มากเท่าข้าว แต่มีรูปแบบเดียวกัน”“ถูกส่งไปที่เดียวกัน”“ไม่ทั้งหมดเพคะ” นางส่ายหน้า“แต่กระจุกอยู่ตามคลังพักและจุดส่งมอบไม่กี่แห่งบนเส้นทางบางสาย” ฉินมู่หยวนมองกระดาษที่นางจัดใหม่จากเอกสารหลายม้วนที่ดูแยกจากกัน เมื่อถูกนำมาเรียงตามวันและปลายทาง กลับเริ่มเห็นรูปแบบบางอย่างชัดขึ้น“เจ้าคิดว่าของหายระ

ลี่หลินหยิบสมุดบัญชีขึ้นมา“พิสูจน์เพียงว่าข่าวที่เขาพูดไม่จริงก็พอ”สายวันนั้น โต๊ะยาวถูกตั้งขึ้นบริเวณหน้าหอชิมรสสำราญ แต่สิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ใช่สมุดบัญชีทั้งหมดของกิจการ เป็นเพียงสำเนารายการจัดซื้อวัตถุดิบในช่วงตั้งแต่ร้านเปิดกิจการจนถึงปัจจุบัน รวมถึงเอกสารรับของจากร้านค้าประจำส่วนด้านข้าง หลิวซานให้คนเปิดพื้นที่ครัวและห้องเก็บวัตถุดิบให้ผู้แทนจากลูกค้าและพ่อค้าที่น่าเชื่อถือเข้าไปดูได้ทีละกลุ่มผู้คนเริ่มมารวมตัวกันมากขึ้นลี่หลินเดินออกมาจากร้านเสียงพูดคุยค่อย ๆ เบาลงนางไม่ได้ตะโกนกล่าวถ้อยคำใหญ่โต เพียงพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจนพอให้คนใกล้เคียงได้ยิน“ข้าได้ยินว่าช่วงนี้มีคนสงสัยวัตถุดิบของหอชิมรสสำราญ” ฝูงชนเงียบลง“บางคนบอกว่าร้านข้ากว้านซื้อข้าวกักตุนเอาไว้ บางคนบอกว่าข้าซื้อของเก่าเก็บราคาถูกมาปรุงอาหาร” นางผายมือไปยังโต๊ะ“รายการจัดซื้อวัตถุดิบที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหาอยู่ตรงนี้”ชายคนหนึ่งในฝูงชนถามขึ้น“พระชายาจะให้พวกเราดูจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ดูได้” ลี่หลินตอบ“แต่ไม่ใช่บัญชีทั้งหมดของร้าน เพราะข้ายังไม่ใจกว้างถึงขั้นเอาความลับทางการค้าแจกคู่แข่ง”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั

ลี่หลินหยิบกระดาษขึ้นมาดูใกล้ ๆ เครื่องหมายสามแฉกภายในวงกลมเหมือนกันจริง“อยู่บนเอกสารของร้านใด”“ร้านที่สาม”“เอกสารอะไร”“ใบส่งสินค้า”“ส่งไปไหน”“จุดพักสินค้านอกเส้นทางหลัก”ลี่หลินเงยหน้าขึ้น“ปลายทางสุดท้ายเล่า”“ไม่ระบุ” ทั้งสองเงียบไปพร้อมกันหลังจากผ่านมาหลายวัน ในที่สุดเส้นสองเส้นก็มาบรรจบกัน แต่ยังไม่มีใครรู้ว่าจุดบรรจบนั้นหมายความว่าอะไร ลี่หลินวางกระดาษลง“ยังสรุปไม่ได้ว่าสายลับกับเรื่องเสบียงมีนายคนเดียวกัน”“ข้ารู้”“แต่ตรานี้ต้องมีความหมาย”“แน่นอน”ฉินมู่หยวนตอบ“และครั้งนี้เรามีสถานที่ให้ตามแล้ว”ลี่หลินมองเขา“ท่านจะส่งคนไป”“อย่างลับ ๆ ก่อน”“เฟิงอี้”“อืม...”ลี่หลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง“อย่าเพิ่งแตะสถานที่นั้นนะเพคะ”“เหตุใด”“หากมันเป็นเพียงจุดพักสินค้า เราจับคนที่นั่นได้ก็อาจได้เพียงคนขนของ” นางใช้นิ้วแตะรอยตราบนกระดาษ“แต่ถ้าเราดูว่าใครส่งของมา ใครมารับ และของถูกส่งต่อไปที่ไหน...”ฉินมู่หยวนต่อประโยค“เราอาจเห็นทั้งเส้นทาง”ลี่หลินยิ้ม“เพคะ”ฉินมู่หยวนหันไปทางประตู“เฟิงอี้”องครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านนอกก้าวเข้ามาทันที“พ่ะย่ะค่ะ”“ตั้งแต่คืนนี้ จับตาจุดส่งสินค้านี้”

“คนของเสนาบดีซู”“ยังพิสูจน์ไม่ได้”ลี่หลินเงยหน้ามองเขา ก่อนยิ้มเล็กน้อย“ดีเพคะ”“อะไรดี”“ท่านไม่รีบสรุป”“เจ้าสอนข้าเองไม่ใช่หรือว่าอย่าบังคับให้เส้นสองเส้นมาบรรจบกันก่อนที่มันจะมาบรรจบเอง”“จำได้ด้วยหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้ความจำแย่” ลี่หลินหัวเราะเบา ๆ“พ่อค้าคนนี้เพียงเคยเข้าออกจวนเสนาบดีซูหลายครั้ง”ฉินมู่หยวนกล่าว“และกิจการบางแห่งในเส้นทางเงินเคยได้รับเงินทุนจากคนที่เกี่ยวข้องกับจวนซู”ลี่หลินวางพู่กัน“เท่ากับตอนนี้เรามีเพียงรอยเชื่อมไปถึงเครือข่ายรอบตระกูลซู”“ใช่”“แต่ยังไม่มีหลักฐานว่าเสนาบดีซูเป็นคนสั่ง”“ถูก”ลี่หลินพยักหน้า“เช่นนั้นก็ยังจับหัวไม่ได้”“แต่จับหางได้แล้ว”“หางยาวเสียด้วย”ทั้งสองมองแผนผังตรงหน้า ทันใดนั้นลี่หลินก็เห็นรายการหนึ่ง“นี่คืออะไรเพคะ”ฉินมู่หยวนมองตาม“เงินที่ออกจากห้างค้าของแห้ง”“ไปไหน”“ร้านตีเหล็กสามแห่งนอกเมือง”ลี่หลินชะงัก“ซื้ออะไร”“ในบัญชีเขียนว่าเครื่องมือเกษตร”“จำนวนมากหรือไม่”“มาก”“มากแค่ไหน”ฉินมู่หยวนส่งสำเนาอีกแผ่นให้นาง ลี่หลินไล่ดูตัวเลข“ถ้าเป็นจอบ เสียม มีดตัดหญ้าจำนวนเท่านี้ ต้องใช้กับที่ดินกี่แห่งกัน”“ข้าก็สงสัย”“ตรวจร้