All Chapters of ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า : Chapter 41 - Chapter 50

เฟิงอี้กางแผนที่อีกฉบับ“เกวียนออกจากโกดังเล็กทางตะวันตกเฉียงใต้ จากนั้นอ้อมออกนอกเส้นทางหลัก ก่อนแยกเป็นสองกลุ่ม”“ปลายทาง”“กลุ่มแรกไปยังพื้นที่ใกล้ประตูตะวันตก ส่วนอีกกลุ่มหายเข้าไปในย่านโกดังเก่าริมคลอง”“ของในเกวียน”“ข้าวกับอาหารแห้งพ่ะย่ะค่ะ”ฉินมู่หยวนมองแผนที่“แปลว่าพวกมันยังมีคลังเสบียงซ่อนอยู่อีก”“น่าจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“อย่าเพิ่งบุก”เฟิงอี้ชะงัก“ท่านอ๋อง”“เราพบเพียงจุดหนึ่ง ไม่รู้ว่ายังมีอีกกี่แห่ง” เขาชี้ลงบนแผนที่“หากรีบยึด พวกมันจะรู้ทันทีว่าเราตามเส้นทางเสบียงอยู่ แล้วจะเปลี่ยนทางทั้งหมด”“เช่นนั้นให้เฝ้าต่อหรือพ่ะย่ะค่ะ”“เฝ้า” ฉินมู่หยวนกล่าว“ข้าต้องการรู้ว่าของมาจากไหน ใครเป็นคนจัดหา และมีเกวียนกี่ขบวน”“รับพระบัญชา” นายทหารอีกคนรีบเข้ามา“ท่านอ๋อง มีรายงานจากตลาดตะวันออกพ่ะย่ะค่ะ”“อะไร”“ราคาข้าวเริ่มสูงขึ้น บางร้านปิดโกดังไม่ยอมขาย”ฉินมู่หยวนขมวดคิ้ว“เหตุใด”“พ่อค้ากลัวว่าการปะทะจะยืดเยื้อ จึงเก็บสินค้าไว้รอราคาเพิ่มพ่ะย่ะค่ะ”เฟิงอี้สบตาเจ้านาย ปัญหาที่ลี่หลินเคยเตือนกำลังเริ่มขึ้นแล้ว สงครามยังไม่ทันลุกลามทั่วเมือง แต่ความกลัวของผู้คนเริ่มทำให้สิน

“เจ้าเล่ห์”“กิน”“เพคะ”ลี่หลินยอมคีบอาหารเข้าปากบรรยากาศที่ตึงเครียดคลายลงเพียงชั่วครู่ แต่ไม่นานเสียงกลองเตือนภัยจากที่ไกล ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้งลี่หลินหยุดมือ ฉินมู่หยวนลุกขึ้นทันที“ท่านจะไปแล้วหรือ”“อืม...”“เพิ่งกินไปไม่กี่คำ”“เจ้าก็เหมือนกัน”ลี่หลินลุกตาม ฉินมู่หยวนหยุดตรงหน้านาง“คืนนี้อยู่ในตำหนัก”“หม่อมฉันไม่ได้คิดออกไปไหน”“ถ้ามีเรื่องผิดปกติ ให้คนมาหาข้าหรือเฟิงอี้”“เพคะ” เขากำลังจะหันหลัง ลี่หลินกลับจับชายแขนเสื้อไว้ฉินมู่หยวนมองมือนาง“อะไร”“ระวังตัวด้วยเพคะ”“อืม...”“อย่าลืมว่าท่านยังติดหนี้หม่อมฉันอยู่”“หนี้อะไร”“รับปากว่าจะกลับมา”ฉินมู่หยวนมองนาง ก่อนยื่นมือมากุมมือนั้นเบา ๆ“ข้าจำได้”ลี่หลินจึงยอมปล่อย ฉินมู่หยวนเดินออกจากเรือน คราวนี้นางไม่ได้ยืนมองอย่างหวาดกลัวเพียงอย่างเดียว เพราะบนโต๊ะด้านหลังยังมีแผนที่ตลาด รายชื่อร้านค้า และเส้นทางขนส่งรออยู่สงครามในเมืองหลวงกำลังดำเนินไปสองด้าน ด้านหนึ่ง ฉินมู่หยวนใช้กำลังทหารรักษาประตูเมือง เขตชั้นใน และพระราชวังอีกด้าน ลี่หลินช่วยประคองตลาดไม่ให้ความหวาดกลัวทำลายเสบียงของประชาชนเสียก่อนที่ฝ่ายก่อการจะทำได้ แต่ส

เขาพยักหน้า ก่อนเดินออกไป ทันทีที่ฉินมู่หยวนออกจากตำหนัก ลี่หลินก็เรียกหลิวซาน ผู้ดูแลเต๋อ และพ่อค้าที่นางไว้ใจเข้ามานางไม่ได้เรียกคนจำนวนมาก เพราะในเวลานี้ไม่รู้ว่าใครอาจเกี่ยวข้องกับฝ่ายซูพ่อค้าห้าคนนั่งอยู่ในห้องรับรองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หนึ่งในนั้นถาม“พระชายาเรียกพวกเรามาเพราะเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”ลี่หลินไม่อ้อมค้อม“ข้าต้องการความช่วยเหลือ”ทุกคนเงียบ“แต่ก่อนอื่น ข้าจะพูดให้ชัด” นางมองทีละคน“ข้าไม่ได้เรียกพวกท่านมาเพื่อบังคับบริจาคสินค้า และไม่ได้จะให้พวกท่านขายของขาดทุน”สีหน้าหลายคนผ่อนลง“สิ่งที่ข้าต้องการคือ หากมีคนมาซื้อข้าว อาหารสัตว์ ยา เนื้อแห้ง เกลือ หรือของจำเป็นจำนวนมากผิดปกติ โดยไม่ยอมบอกปลายทาง อย่าเพิ่งส่งของ”พ่อค้าคนหนึ่งถาม“แล้วถ้าเป็นลูกค้าปกติเล่าพ่ะย่ะค่ะ”“ขายตามปกติ”“ถ้าเป็นกองทหารหลวง”“ต้องมีเอกสารจากหน่วยที่รับผิดชอบ”“ถ้าคนเหล่านั้นข่มขู่”ลี่หลินตอบทันที“แจ้งเจ้าหน้าที่ ทางการจะจัดกำลังคุ้มกันร้านที่ร่วมมือ” พ่อค้าสูงวัยถอนหายใจ“พระชายา พวกเราก็อยากช่วย แต่ตอนนี้เส้นทางขนส่งอันตราย หากเกวียนออกไปแล้วถูกปล้น”“ข้าทราบ” ลี่หลินพยักหน้า“เพราะฉ

“พระชายาของข้าน่ากลัวจริง ๆ”“สายไปแล้วเพคะ”“อะไรสาย”“ท่านแต่งกับหม่อมฉันไปแล้ว”ฉินมู่หยวนหัวเราะเบา ๆ“ข้าไม่คิดคืน”ลี่หลินหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย“ไม่มีใครถามเสียหน่อย”“ข้าเพียงบอกไว้” เสียงหัวเราะแผ่วเบาเกิดขึ้นท่ามกลางคืนที่ยังเต็มไปด้วยเสียงกลองศึกด้านหนึ่งของเมือง ทหารหลวงกำลังตั้งแนวเตรียมตีคืนพื้นที่ที่เหลืออีกด้าน พ่อค้าและชาวเมืองช่วยกันรักษาเส้นทางอาหารไม่ให้ตกไปอยู่ในมือฝ่ายก่อการสิ่งที่เสนาบดีซูสร้างขึ้นหลายปีไม่ได้พังลงในวันเดียว แต่รอยร้าวกำลังขยายออกอย่างรวดเร็วเมื่อไม่มีเงิน คนที่ซื้อด้วยเงินก็เริ่มจากไปเมื่อไม่มีอาหาร กำลังพลก็เริ่มอ่อนแรงเมื่อเส้นทางขนส่งถูกจับตา คลังลับก็ไม่อาจส่งของได้ดังเดิม และเมื่อผู้ร่วมขบวนการเริ่มกลัวว่าฝ่ายตนกำลังแพ้ ความภักดีที่เกิดจากผลประโยชน์ก็เริ่มสั่นคลอนนี่ไม่ใช่ชัยชนะของดาบเพียงอย่างเดียว และไม่ใช่ชัยชนะของการค้าเพียงลำพัง มันคือสงครามสองด้านที่เดินไปพร้อมกันลี่หลินค่อย ๆ บีบให้ฝ่ายก่อการสูญเสียสิ่งที่จำเป็นต่อการยื้อศึกส่วนฉินมู่หยวนใช้ทุกช่องว่างที่นางสร้างขึ้น ตีคืนพื้นที่สำคัญทีละแห่งโดยลดการสูญเสียของทหารและราษฎรให้มา

ฉินมู่หยวนมองภรรยา แววตาเจือความพอใจ ฮ่องเต้ทรงหัวเราะเบา ๆ“ดี”พระองค์ตรัส“ถ้าเช่นนั้นให้ตั้งหอการค้าต้าเซียวขึ้นตามหลักที่เสนอ รายละเอียดให้กรมคลังและผู้เกี่ยวข้องหารือกับตัวแทนพ่อค้าอีกครั้ง”“พ่ะย่ะค่ะ”“ส่วนพระชายาฉินอ๋อง”ลี่หลินประสานมือ“เพคะ”“ให้เป็นที่ปรึกษาใหญ่ในระยะแรก ช่วยวางระเบียบและประสานกับพ่อค้า”“หม่อมฉันรับพระบัญชาเพคะ”“จำไว้”ฮ่องเต้ตรัส“หอการค้านี้ตั้งขึ้นเพื่อให้การค้าคล่องตัวและช่วยบ้านเมือง มิใช่สร้างผู้มีอำนาจกลุ่มใหม่”ลี่หลินก้มศีรษะ“หม่อมฉันจะจำไว้เพคะ”ข่าวการตั้งหอการค้าต้าเซียวแพร่ออกไปในเวลาไม่นาน พ่อค้าหลายฝ่ายให้ความสนใจบางคนเห็นด้วยบางคนยังระแวงบางคนกลัวว่าราชสำนักจะใช้เป็นข้ออ้างเข้าควบคุมกิจการ ลี่หลินจึงไม่ได้รีบประกาศกฎจำนวนมากนางเลือกเชิญตัวแทนพ่อค้าแต่ละประเภทมาพูดคุยก่อนทั้งพ่อค้าข้าว พ่อค้าผ้า ผู้ค้าสมุนไพร เจ้าของสำนักขนส่ง เจ้าของโรงเตี๊ยม รวมถึงพ่อค้ารายย่อยจากตลาด สิ่งแรกที่นางพูดกับทุกคนคือ“หอการค้าไม่ได้ตั้งขึ้นเพื่อแย่งร้านของพวกท่าน” เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ ลี่หลินยิ้ม“และข้าก็ไม่มีเวลาว่างพอจะไปนั่งนับเงินของทุกคนด้วย”