All Chapters of ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า : Chapter 31 - Chapter 40

“เพราะอะไร”“หากเขาไม่เกี่ยว การลงมือโดยไม่มีหลักฐานจะทำให้ท่านเสียเปรียบ” นางหยุดเล็กน้อย“แต่หากเขาเกี่ยวจริง การที่เราขยับเร็วเกินไปจะทำให้คนที่อยู่สูงกว่าพ่อค้าพวกนี้รู้ตัว”“ข้าคิดเช่นเดียวกัน”ลี่หลินมองเส้นบนกระดาษ“ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเงินส่วนหนึ่งไปซื้ออาวุธ และเสบียงส่วนหนึ่งไปยังกลุ่มคนติดอาวุธ”“อืม...”“ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเครือข่ายจริง ๆ” นางใช้นิ้วแตะจุดกึ่งกลางของแผนผัง“ต้องหาหลักฐานที่คนกลางปฏิเสธไม่ได้”ฉินมู่หยวนหรี่ตา“บัญชีลับ”“หรือรายชื่อคนที่รับคำสั่ง”“ตราประทับ”ลี่หลินเงยหน้ามองเขา“ใช่เพคะ”ฉินมู่หยวนพับแผนผังเก็บ“เรื่องนั้นข้าจะจัดการ”“ท่านกำลังคิดอะไร”“ยังไม่รู้”“สีหน้าท่านบอกว่ารู้แล้ว”“เจ้าก็อ่านข้าเก่งขึ้น”“อยู่ด้วยกันทุกวันนี่เพคะ” ประโยคนั้นหลุดออกไปตามธรรมชาติ ทั้งสองชะงักพร้อมกันลี่หลินรีบหลบสายตา“หม่อมฉันหมายถึง...”“ข้ารู้ว่าเจ้าหมายถึงอะไร”“เช่นนั้นก็ดีเพคะ”ฉินมู่หยวนมองใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีของนาง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย แต่คราวนี้เขาไม่แกล้งต่อ เพราะเรื่องตรงหน้าหนักหนากว่าความขบขันระหว่างสามีภรรยาสิ่งที่เริ่มต้นจากราคาข้าวแ

เขาหันมามองนางเพียงชั่วครู่“อย่าออกมา”จากนั้นกระโดดลงจากรถ ด้านนอก ชายชุดดำหลายคนพุ่งออกมาจากป่าทั้งสองฝั่งเฟิงอี้กับองครักษ์เข้ารับมือทันที ฉินมู่หยวนชักกระบี่ คมดาบสะท้อนแสงวาบ คนร้ายคนแรกพุ่งเข้ามาเขาเบี่ยงตัวหลบ ก่อนฟันสวนจนอีกฝ่ายเสียหลัก คนที่สองเข้าจากด้านข้างฉินมู่หยวนหมุนตัวรับคมดาบ แล้วเตะอีกฝ่ายกระเด็นออกไปลี่หลินมองผ่านช่องหน้าต่างด้วยหัวใจเต้นแรง นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาต่อสู้จริง ๆ ไม่มีท่วงท่าเกินจำเป็น ทุกการเคลื่อนไหวรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด สมกับชื่ออ๋องไร้พ่าย แต่คนร้ายมีมากกว่าที่คาด“คุ้มกันรถม้า”เฟิงอี้ตะโกน องครักษ์สองคนถอยมาประจำด้านข้างทันใดนั้นลูกธนูพุ่งออกมาจากป่าฉึก! ปักเข้ากับตัวรถ ลี่หลินสะดุ้ง“มีพลธนู”เฟิงอี้ตะโกน ฉินมู่หยวนหันขวับ“หาตำแหน่งมัน”องครักษ์สองคนพุ่งเข้าไปในป่า การต่อสู้เริ่มกระจายออก คนร้ายกลุ่มหนึ่งจงใจดึงฉินมู่หยวนออกจากรถม้า อีกกลุ่มพยายามเข้าหาลี่หลิน“พระชายา อย่าออกมาพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์หน้ารถตะโกน ลี่หลินก้มตัวลงทันที นางไม่คิดออกไปแสดงความกล้าหาญไร้เหตุผล ตอนนี้สิ่งที่ช่วยทุกคนได้ดีที่สุดคือไม่ทำตัวเป็นภาระ แต่แล้วม้

เฟิงอี้ตอบแทน“กิจการหลายแห่งเริ่มลดการเคลื่อนไหวพ่ะย่ะค่ะ เงินก้อนใหญ่แทบไม่ผ่านร้านเดิมแล้ว”“แสดงว่าคนข้างบนรู้ตัว”ลี่หลินกล่าวฉินมู่หยวนพยักหน้า“แต่ยังไม่รู้ว่ารู้มากเพียงใด”“ถ้าพวกเขารู้เพียงว่าราชสำนักกำลังตรวจสอบ ก็ยังพอเข้าใจได้”นางนั่งลง“แต่ถ้ารู้แม้กระทั่งว่าเราตามเส้นทางใดอยู่...”เฟิงอี้ขมวดคิ้ว“อาจมีคนส่งข่าวจากฝ่ายเรา”ภายในห้องเงียบลงทันที เรื่องนี้ฉินมู่หยวนเองก็คิดอยู่แล้วเอกสารบางส่วนที่เขาใช้ตรวจสอบต้องผ่านกรมคลัง คำสั่งบางอย่างจำเป็นต้องส่งผ่านเจ้าหน้าที่ราชสำนักหากมีคนอยู่ในตำแหน่งเหมาะสม การรู้ความเคลื่อนไหวของเขาไม่ใช่เรื่องยาก“ตอนนี้อย่าเพิ่งสงสัยใครออกหน้า”ฉินมู่หยวนสั่ง“พ่ะย่ะค่ะ”“เฟิงอี้ ตรวจเฉพาะคนที่เข้าถึงเอกสารและคำสั่งของเราในช่วงก่อนถูกลอบโจมตี”“รับพระบัญชา”ลี่หลินมองแผนผังบนโต๊ะ“ปัญหาใหญ่กว่าคนส่งข่าวอีกเพคะ”“อะไร”“เราไม่มีหลักฐานถึงคนบงการ”นางชี้รายชื่อ“มีพ่อค้าบังหน้า มีคนกลาง มีร้านตีเหล็ก มีเสบียง มีคนติดอาวุธ และมีคนที่เกี่ยวข้องกับจวนเสนาบดีซู”“แต่ไม่มีสิ่งใดมัดตัวเสนาบดีซูโดยตรง”“เพคะ”หากจับคนชั้นล่างทั้งหมดตอนนี้ คนที่อย

เสียงเฟิงอี้ดังขึ้น หน่วยลับพุ่งออกมาจากแนวกำแพงชายชุดดำหันไปตั้งรับ การต่อสู้เกิดขึ้นทันที ลี่หลินรีบถอยเข้าหามุมกำแพงตามที่เคยตกลงกัน เฟิงอี้เข้าถึงตัวนาง“พระชายา บาดเจ็บหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ คุณกร...”นางหยุดทันที เกือบเรียกชื่อผิดเพราะความตกใจ“คุณเฟิงอี้ พวกเขารู้แผน”“กระหม่อมทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ คนของเราถูกล่อ แต่ท่านอ๋องส่งกำลังสำรองไว้อีกชั้น”เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นจากด้านนอก กำลังของฉินมู่หยวนมาถึง คนร้ายเห็นว่าเสียเปรียบจึงเริ่มถอยชายตรงกลางหันกลับไปยังเรือน ลี่หลินเห็นเขาคว้าสมุดบนโต๊ะ“สมุดเล่มนั้น”เฟิงอี้หันไป ชายผู้นั้นกำลังจะโยนมันเข้ากองไฟเฟิงอี้พุ่งเข้าไปทันที กระบี่ฟันเชิงเทียนจนล้มออกจากทาง ก่อนเตะชายคนนั้นกระเด็นสมุดหล่นลงพื้น องครักษ์รีบเก็บขึ้นมาขณะเดียวกัน ชายอีกคนพยายามหนีทางหน้าต่างพร้อมห่อผ้าชิ้นหนึ่งถูกจับได้ก่อนออกจากเรือน เมื่อเปิดห่อออก ภายในมีตราประทับโลหะขนาดเล็ก ลายสามแฉกอยู่ภายในวงกลม เหมือนกับตราที่พวกเขาตามหามาตลอด“ท่านอ๋อง” เสียงองครักษ์ดังขึ้นฉินมู่หยวนก้าวเข้ามาในเรือนลี่หลินหันไปเห็นเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับน่ากลั

นั่นคือสิ่งที่นางกังวล ร้านอยู่ในเขตการค้า หากเมืองวุ่นวาย พนักงานและลูกค้าย่อมเสี่ยง“ส่งคนไปบอกหลิวซาน” นางสั่ง“วันนี้ปิดร้านทันที ไม่ต้องห่วงรายได้”“เพคะ”“ให้คนงานกลับบ้านเฉพาะผู้ที่เดินทางได้อย่างปลอดภัย ส่วนคนที่บ้านอยู่ใกล้พื้นที่ปะทะให้อยู่ในร้านก่อน”“เพคะ”“ข้าวกับอาหารในร้านห้ามขายโก่งราคา”ผู้ดูแลชะงัก“แต่หากเกิดศึก ราคาของอาจ...”“ยิ่งเกิดความวุ่นวายยิ่งห้ามฉวยโอกาส” ลี่หลินตอบทันที“เรายังไม่รู้ว่าสถานการณ์จะยาวนานเพียงใด เก็บวัตถุดิบเท่าที่จำเป็น อย่ากว้านซื้อเพิ่มจนชาวบ้านไม่มีของกิน”“รับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อทุกคนแยกย้าย ลี่หลินเดินกลับเข้าห้องหนังสือ นางหยิบแผนที่เมืองหลวงออกมากางประตูตะวันตก ประตูใต้ ตลาด คลังหลวง เส้นทางค้าขาย สิ่งที่นางเคยมองเป็นเส้นทางขนสินค้า บัดนี้กำลังกลายเป็นเส้นทางของสงครามเถาเถายืนอยู่ด้านหลัง“พระชายา ท่านอ๋องจะเป็นอะไรหรือไม่เพคะ” มือของลี่หลินหยุด“ไม่” นางตอบเร็วเกินไปเถาเถามองอย่างรู้ทัน ลี่หลินจึงถอนหายใจ“เขาเก่งกว่าคนทั่วไปมาก”“แต่พระชายาก็ยังเป็นห่วง”“ใครบอก”“สีหน้าพระชายาเพคะ”ลี่หลินหันมอง“พักนี้ทุกคนอ่านสีหน้าข้าเก่งก