ลี่หลินนิ่งไปเล็กน้อย“ครู่เดียวที่ค่อนข้างนาน”“ไปพัก”“อีกแผ่นเดียว”“ไม่ได้”“ครึ่งแผ่น”“ลี่หลิน”นางถอนหายใจ“ท่านอ๋อง ท่านเริ่มจู้จี้ขึ้นทุกวันแล้วนะเพคะ”“เพราะภรรยาข้าเริ่มดื้อขึ้นทุกวัน”“หม่อมฉันไม่ได้ดื้อ”“เมื่อคืนใครอ่านเอกสารจนเลยยามไฮ่” ลี่หลินเงียบ“เมื่อวานเช้าใครไม่กินอาหารเพราะรีบไปพบพ่อค้าจากทางใต้” นางหลบตา“สามวันก่อนใครกลับจากหอการค้าแล้วยังไปหอชิมรสสำราญต่อ”“ท่านจำทำไมละเอียดขนาดนั้นเพคะ”“เพราะคนผู้นั้นเป็นภรรยาข้า”ลี่หลินหมดคำเถียง ฉินมู่หยวนวางพู่กันให้ห่างมือนาง ก่อนนั่งลงข้าง ๆ“พัก”“ก็ได้เพคะ” นางขยับตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างยอมจำนนฉินมู่หยวนพอใจขึ้นเล็กน้อย“หิวหรือไม่”“ไม่เพคะ”“อยากกินอะไร”“ไม่อยากเพคะ”เขาหันมามองทันทีลี่หลินไม่ทันสังเกตสีหน้าของสามี นางหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบฉินมู่หยวนถาม“มื้อกลางวันกินอะไร”“ข้าว...”นางชะงัก“กับอะไร”“จำไม่ได้เพคะ”คิ้วของเขาขมวดทันที“ลี่หลิน”“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิเพคะ หม่อมฉันแค่ไม่ค่อยหิว”“หลายวันแล้วหรือ”นางคิด“สองสามวันกระมัง”“แล้วเหตุใดไม่บอก”“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่เพคะ”ฉินมู่หยวนหันไปทางเถาเถา“ตามหม
Last Updated : 2026-09-25
LOGIN
