All Chapters of คุณหมอไร้รัก: Chapter 91 - Chapter 100

101 Chapters

บทที่ 91

"ขี้งกชิบเป๋ง!" หมอเต้โวยวาย แกล้งกลืนข้าวหลามคำโตลงคออย่างรวดเร็ว "เงินแค่นี้พี่ไม่มีโอนหรอก แต่ถ้าให้โอนหัวใจไปให้น้องปิงล่ะก็... พร้อมสแกนจ่ายทันทีเลยนะจ๊ะ!""กรี๊ดดด! มุกเสี่ยวแบบนี้ไปเล่นที่วอร์ดศัลย์นู่นเลยไป๊!" น้ำปิงหน้าแดงแป๊ดด้วยความเขินปนโมโห คว้าไม้กวาดทางมะพร้าวขึ้นมาทำท่าจะไล่ตี"เฮ้ยๆ! คุณนายหมอน้องแพร ช่วยพี่ด้วย! ลูกน้องน้องแพรจะเอากระดูกไม้กวาดฟาดหัวหมอแล้วเว้ย!" หมอเต้ร้องลั่น รีบวิ่งหนีอ้อมโต๊ะขนมมาหลบอยู่หลังร่างสูงใหญ่ของเมืองน่านทันที"ไอ้เต้... มึงโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว ยังจะไปแกล้งเด็กมันอีก" เมืองน่านส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความขบขัน"ไม่ได้แกล้งเว้ยไอ้เมือง กูจีบอยู่ มึงไม่เห็นหรือไง!" หมอเต้ชะโงกหน้าข้ามไหล่เพื่อนไปตะโกนใส่คนถือไม้กวาด"ใครอยากให้มึงจีบฮะไอ้หมอตะกละ!" น้ำปิงแหวใส่ทันควัน ทว่าใบหน้ากลมแป้นกลับแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูภาพความวุ่นวายปนเสียงหัวเราะของคู่กัดประจำอำเภอ ทำให้แขกเหรื่อทั้งงาน รวมถึงผ้าแพรและเขาตระหง่าน ต่างพากันหลุดหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานบรรยากาศในบ่ายวันนั
last updateLast Updated : 2026-10-24
Read more

บทที่ 92

ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากบันไดไม้ด้านหลังเมืองน่านหันกลับไปมองพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่เตรียมไว้ต้อนรับร่างสมส่วนของผ้าแพรในชุดเดรสผ้าฝ้ายทอมือตัวหลวมสีครีมกำลังก้าวลงบันไดมา เส้นผมดัดลอนยาวสีดำขลับถูกมัดรวบหลวมๆ ไว้ด้านหลัง ใบหน้านวลสะอาดปราศจากเครื่องสำอาง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวคิ้วของเมืองน่านขมวดมุ่นเข้าหากันทันที... คือสีหน้าของเธอผิวแก้มของผ้าแพรซีดเผือด ริมฝีปากกระจับที่เคยแดงระเรื่อแห้งผาก ดวงตาคู่สวยดูอิดโรยและพร่ามัว ท่วงท่าการเดินดูไร้เรี่ยวแรงจนมือบางต้องจับราวบันไดไม้ไว้แน่น"ตื่นแล้วเหรอครับคนดี กาแฟเสร็จพอ—"คำทักทายของเมืองน่านยังไม่ทันจบประโยคจังหวะที่ผ้าแพรก้าวพ้นธรณีประตูห้องครัวเข้ามา... ไอกรุ่นของควันกาแฟดริปและกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนก็ลอยเข้าปะทะประสาทรับกลิ่นของเธออย่างจังดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตระหนก ใบหน้านวลเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในเสี้ยววินาที"อุ๊บ!"ผ้าแพรยกสองมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ร่างบางโก่งตัวลง สำรอกลมหายใจออกมาอย่างทรมาน ก่อนที่เธอจะหมุ
last updateLast Updated : 2026-10-24
Read more

บทที่ 93

"ไม่ต้องลาเวรหรอกค่ะพี่เมือง" ผ้าแพรรีบดึงมือเขาไว้เบาๆ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว "พี่เมืองมีเคสผ่าตัดนิ่วในถุงน้ำดีตอนเก้าโมงเช้าไม่ใช่เหรอคะ แพรแค่นอนพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้วค่ะ อย่าทิ้งคนไข้เลยนะ""แต่คุณป่วย...""แพรไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ ค่ะ แค่วิงเวียนนิดหน่อย ไปทำงานเถอะนะคะ เดี๋ยวคนไข้จะรอ"คำอ้อนวอนที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจในหน้าที่ของเธอ ทำให้เมืองน่านต้องจำยอมพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนักเขาลุกขึ้นไปจัดเตรียมน้ำเกลือแร่จางๆ อุ่นๆ วางไว้ข้างเตียง นั่งเฝ้าจนกระทั่งเห็นเปลือกตาสีมุกของเธอปิดพริ้มลงและเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความอ่อนเพลีย เมืองน่านจึงก้มลง จูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างเนิ่นนาน ก่อนจะตัดใจก้าวออกจากห้องนอนเพื่อไปปฏิบัติหน้าที่แพทย์ทว่าตลอดการทำงานในโรงพยาบาลอำเภอช่วงเช้า...จิตใจของ นพ. เมืองน่าน กลับไม่เคยสงบนิ่งได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวสายตาสีน้ำตาลเข้มคอยเหลือบมองนาฬิกาข้อมือสายหนังทุกๆ สิบนาที การตรวจคนไข้ที่แผนกผู้ป่วยนอกดำเนินไปด้วยความเรียบร้อยตามมาตรฐาน ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับแผ่รังสีแ
last updateLast Updated : 2026-10-24
Read more

บทที่ 94

"นิดหน่อยได้ยังไงครับ!" เมืองน่านดุเสียงเข้ม แววตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใยเจียนบ้า "ทั้งคลื่นไส้ ทั้งอาเจียน ทั้งหน้ามืดจนวูบ อาการทางคลินิกมันชัดเจนขนาดนี้ แพรยังจะดื้อขับรถไปร้านอีก ถ้าเกิดวูบตอนกำลังขับรถอยู่บนถนนจะทำยังไง! ถ้าเกิดหัวฟาดพื้น เลือดออกในสมอง ขึ้นมา... แพรคิดว่าพี่จะทนรับไหวเหรอครับ!"คำพูดที่เต็มไปด้วยความกลัวที่จะสูญเสีย ทำให้ผ้าแพรสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านในน้ำเสียงของศัลยแพทย์หนุ่มผู้ชายคนนี้... คนที่เคยเยือกเย็นดั่งหินผา คนที่ไม่เคยมือสั่นเวลาจับมีดผ่าตัดช่วยชีวิตคนไข้นับพันราย บัดนี้กลับกำลังนั่งมือสั่น ตัวสั่น เพียงเพราะเห็นเธอหน้ามืดผ้าแพรสบประสานสายตาเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่กำลังไหวระริกคู่นั้น ความอบอุ่นและความรักอันมหาศาลตีตื้นขึ้นมาจนแน่นหน้าอกเธอยกยิ้มบางๆ แววตาคู่สวยทอประกายฉ่ำหวานและลึกซึ้ง"พี่เมืองคะ..." เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา"ครับ... เดี๋ยวพี่จะพาแพรไปโรงพยาบาลนะ ไปเจาะเลือดตรวจค่าตับ ค่าไต ตรวจสารเกลือแร่ แล้วก็ทำซีทีสแกนสมองให้ละเอียด""พี่เมือง ฟังแพรก่อนสิคะ" ผ้าแพรเอ่ยขัดขึ้นมาอ
last updateLast Updated : 2026-10-24
Read more

บทที่ 95

"ฮัลโหลครับอาจารย์หมอวิภา ผมเมืองน่านนะครับ... ครับ พอดีภรรยาผมตรวจพบปัสสาวะขึ้นสองขีดครับ อายุครรภ์น่าจะประมาณห้าสัปดาห์... ครับ มีอาการแพ้ท้องรุนแรง วิงเวียน และมีอาการหน้ามืดเป็นลม ร่วมด้วยครับ... ครับ ผมต้องการนัดตรวจคลื่นเสียงความถี่สูง เพื่อดูถุงการตั้งครรภ์และคัดกรองภาวะตั้งครรภ์นอกมดลูก ด่วนที่สุดครับ... พรุ่งนี้เช้าแปดโมงตรงนะครับอาจารย์ ขอบคุณมากครับ!"ผ้าแพรที่นั่งมองอยู่บนเตียงถึงกับอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ "พี่เมืองคะ... เพิ่งตรวจเจอเมื่อกี้เองนะคะ จะรีบไปอัลตราซาวด์พรุ่งนี้เลยเหรอคะ"เมืองน่านไม่ฟังคำทัดทาน เขาวางสายแล้วหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเฉียบขาด สวมบทอาจารย์แพทย์เฉพาะกิจทันที"ต้องตรวจครับแพร ไตรมาสแรก คือช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดของการสร้างอวัยวะ เราต้องระวังทุกวินาที"ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินฉับๆ ไปรอบห้องนอน ชายหนุ่มเริ่มออกคำสั่งและจัดระเบียบชีวิตใหม่ให้ภรรยาด้วยน้ำเสียงที่รัวเร็วและจริงจังดั่งอยู่ในห้องฉุกเฉิน"ข้อหนึ่ง นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป แพรห้ามยกของหนักเกินหนึ่งกิโลกรัมเด็ดขาด ม้วนผ้าไหม ม้วนผ้าฝ้ายในร้าน ห้ามแตะต้อ
last updateLast Updated : 2026-10-25
Read more

บทที่ 96

ผ้าแพรขอบตาร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งใจและสงสารคนตรงหน้าจนสุดหัวใจเธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง สองมือบางเอื้อมลงไป ประคองใบหน้าคมสันของสามีให้เงยขึ้นมาสบตากับเธอในความมืดสลัวดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเมืองน่านแดงก่ำและเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา แววตาของเขาในยามนี้ไม่ใช่ท่านอาจารย์หมอศัลย์ผู้ยิ่งใหญ่ ทว่ามันคือเด็กชายตัวน้อยที่กำลังต้องการความรักและการยืนยันผ้าแพรใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้าง ค่อยๆ เกลี่ยปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มตอบของเขาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุดเธอโน้มใบหน้าลงไป จูบซับลงบนเปลือกตาทั้งสองข้าง สันจมูกโด่ง และริมฝีปากหยักของเขาอย่างอ่อนหวานก่อนที่เธอจะสบตากับเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่มั่นคงดั่งขุนเขา"ฟังแพรนะคะ พี่เมือง..."น้ำเสียงหวานใสของเธอนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและก้องกังวานเข้าไปในขั้วหัวใจของเขา"...พี่เมืองไม่ใช่พ่อของพี่ และพี่เมืองไม่มีวันเป็นผู้ชายแบบนั้นแน่นอนค่ะ""แพร...""ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พี่เมืองพิสูจน์ให้แพรเห็นทุกวัน ว่าพี่เมืองเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ซื่อสัตย์ และกล้าหาญขนาดไหน พี่เมืองย
last updateLast Updated : 2026-10-25
Read more

บทที่ 97

"ปากมดลูกเปิดหมดสิบเซนติเมตรแล้วค่ะอาจารย์หมอ!" เสียงพยาบาลห้องคลอดรายงานอย่างกระฉับกระเฉงพญ. วิภา สูตินรีแพทย์อาวุโสผู้เป็นเจ้าของไข้ก้าวเข้ามาประจำตำแหน่งที่ปลายเตียงคลอด ทีมพยาบาลเตรียมอุปกรณ์ช่วยคลอดสแตนเลสปลอดเชื้ออย่างพร้อมเพรียง"น้องแพรคะ ฟังหมอนะคะ จังหวะที่ท้องแข็งตึงรอบหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มหน้าคางชิดอก แล้วออกแรงเบ่งลงก้นยาวๆ เหมือนเบ่งอุจจาระนะคะ อย่าส่งเสียงกรี๊ดนะลูก ลมจะออกปากหมด... อาจารย์หมอเมืองช่วยประคองหลังน้องแพรขึ้นมาหน่อยค่ะ""ครับอาจารย์"เมืองน่านรับคำสั่งทันที สัญชาตญาณความร่วมมือทำงานอย่างรวดเร็วชายหนุ่มสอดแขนยาวเข้าไปช้อนประคองแผ่นหลังบางของผ้าแพรให้ยกตัวขึ้นในมุมสี่สิบห้าองศา หน้าผากคมสันจรดแนบกับขมับที่เปียกชุ่มเหงื่อของภรรยา"มดลูกเริ่มแข็งตัวแล้วค่ะ... น้องแพร เบ่งเลยค่ะ!""อื้ออออออ!"ผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน สองมือออกแรงดึงราวจับข้างเตียงและมือหนาของเมืองน่านสุดแรงเกิด ออกแรงเบ่งลงสู่ช่องเชิงกรานตามจังหวะ"ดีมากครับแพร... เบ่งยาวๆ อีกนิดครับคนเก่
last updateLast Updated : 2026-10-25
Read more

บทที่ 98

"เด็กหญิง 'น่านฟ้า ภักดีวิวัฒน์'..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมืองน่านดังก้องสะท้อนในความเงียบสงบ"...ยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้ครับลูกสาวของพ่อ พ่อกับแม่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะครับ"สองสัปดาห์ต่อมา แสงแดดอบอุ่นยามสายของฤดูหนาวสาดส่องตัดผ่านม่านหมอกสีขาวบนยอดดอยสูงบรรยากาศที่บ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์อบอวลไปด้วยความสุขและความสดชื่น ไร่กาแฟอาราบิกาที่ปลูกเรียงรายตามแนวลาดไหล่เขากำลังผลิดอกกาแฟสีขาวบริสุทธิ์บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกมะลิลอยคลุ้งในอากาศ เสียงสายน้ำจากลำธารหลังบ้านไหลกระทบโขดหินดังกึกก้องผสานกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบสนิทที่ลานดินหน้าเรือนไม้สักทองโบราณป้าจันทร์ หญิงชราวัยหกสิบหกปีรีบเดินกะเผลกออกมายืนรอรับที่ชานระเบียง ใบหน้าเหี่ยวย่นประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอเบ้าเมืองน่านดับเครื่องยนต์ เขารีบก้าวลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ช่วยประคองผ้าแพรที่สวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหนาและกางเกงขายาวอย่างใส่ใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมตัวเข้าไปในเบาะหลัง ประคองอุ้
last updateLast Updated : 2026-10-25
Read more

บทที่ 99

"นับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะกางปีกปกป้องผ้าแพร และปกป้องลูกสาวคนนี้ ด้วยชีวิตและทุกลมหายใจที่ผมมีครับแม่"สิ้นคำประกาศิตของลูกผู้ชาย ลมหนาววูบใหญ่ก็พัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาทว่าสายลมในค่ำคืนนี้... กลับไม่ได้นำพาเอาความเหน็บหนาวอันยะเยือกมาเหมือนวันวานกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกกาแฟป่าสีขาวที่บานสะพรั่งทั่วหุบเขา พัดโชยเข้ามาอบอวลไปทั่วห้องนอนโบราณ ราวกับเป็นสัมผัสแห่งการให้อภัย การอวยพร และการปลดปล่อยจากมารดาบนสรวงสวรรค์ผ้าแพรคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นแตะแก้มสากของสามีเบาๆ"แม่รับรู้แล้วค่ะพี่เมือง... แม่กำลังยิ้มและอวยพรให้เราอยู่นะคะ"เมืองน่านหันกลับมาสบตากับภรรยา รอยยิ้มที่สว่างไสว ปราศจากพันธนาการใดๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันของเขาเขาโน้มตัวลง จูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของผ้าแพร และจูบซับลงบนแก้มยุ้ยของลูกสาวตัวน้อยพร้อมกันโซ่ตรวนแห่งความกลัวในอดีต... บัดนี้ได้ถูกทำลายลงอย่างถาวรและถูกแทนที่ด้วยสายใยแห่งความรัก ความรับผิดชอบ และคำว่า 'ครอบครัว' ที่มั่นคงดั่งหินผา...ภายใต้ฟ้าเมืองน่าน... ตราบนานเท่านา
last updateLast Updated : 2026-10-26
Read more

บทที่ 100

แสงแดดยามเย็นทอดเงาร่างสูงใหญ่ของเขาให้ทาบทับลงมาบนร่างของเธอเมืองน่านก้าวขึ้นบันไดไม้มาหยุดยืนซ้อนชิดอยู่ทางด้านหลัง แขนยาวข้างหนึ่งวาดเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้หลวมๆ ดึงแผ่นหลังของเธอให้เอนพิงกับแผงอกกว้างที่อุ่นจัด ปลายคางเกยลงบนกระหม่อมนุ่มอย่างคุ้นเคย"เหนื่อยไหมครับ ยืนดูลูกตั้งนานแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและอ่อนหวานชิดริมใบหู"ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ เห็นพี่เมืองเล่นกับลูกแล้วแพรมีความสุขจนลืมเหนื่อยไปหมดเลยค่ะ" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน เอียงศีรษะซบกับไหล่กว้างของเขา "พี่เมืองนั่นแหละค่ะ วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวเลย เล่นสมบทบาทจนลูกเชื่อสนิทใจเลยนะคะ""กับลูกสาว... ยอมแพ้ได้ทั้งชีวิตแหละครับ" เขาตอบหน้าตาย แววตาพราวระยับ "แต่กับคุณแม่เนี่ยสิ... ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เลยนะครับ"คำหยอกเย้าที่แฝงความนัยลึกซึ้ง ทำให้พวงแก้มใสของผ้าแพรขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที เธอยกศอกกระทุ้งสีข้างเขาเบาๆ แก้เขิน "อายุจะสี่สิบแล้วนะคะคุณหมอ เลิกพูดจาเจ้าชู้ได้แล้วค่ะ"เมืองน่านคลี่ยิ้มกว้าง เขาไม่สะทกสะท้าน ทว่ากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงหอ
last updateLast Updated : 2026-10-26
Read more
PREV
1
...
67891011
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status