All Chapters of คุณหมอไร้รัก: Chapter 81 - Chapter 90

101 Chapters

บทที่ 81

ร่างสูงใหญ่ของหมอเมืองน่านก้าวเข้ามาในห้องชายหนุ่มเพิ่งออกเวรผ่าตัดฉุกเฉินเคสสุดท้ายของโรงพยาบาล เขาไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาว แต่สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสนิทที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก กางเกงสแล็กสีเข้มขับเน้นช่วงขายาวและรูปร่างกำยำของบุรุษเพศ ใบหน้าคมคายมีร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าจางๆ ทว่าทันทีที่สายตาสีน้ำตาลเข้มของเขากวาดมองมาสบประสานเข้ากับร่างของเธอในชุดแต่งงานสีงาช้าง...ฝ่าเท้าของศัลยแพทย์หนุ่มก็ชะงักกึกราวกับถูกสาปลมหายใจของเมืองน่านสะดุดกึกในลำคอนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยมั่นคงดั่งหินผา บัดนี้เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจสายตาคมกริบของเขากวาดมองตั้งแต่ลำคอระหง ทรวดทรงองค์เอวคอดกิ่ว และสะโพกกลมกลึงที่ถูกโอบรัดด้วยผ้าไหมทอมือ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเลื่อนเลยไปจับจ้องที่เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่... เงาสะท้อนที่เปิดเผยแผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวผ่องของเธออย่างหมดเปลือกกล้ามเนื้อบริเวณแนวสันกรามของเมืองน่านขบแน่นจนนูนเป็นสัน ลมหายใจที่พ่นออกจากจมูกเริ่มร้อนผ่าวและหนักหน่วง แววตาสีน้ำตาลเข้มเปลี่ยนจากความตกตะ
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more

บทที่ 82

"มองสิครับแพร..." เมืองน่านกระซิบสั่งเสียงเข้ม แฝงความดิบเถื่อนที่สะกดไว้ไม่อยู่ "มองดูตัวเองในกระจก... ดูว่าเวลาที่แพรเป็นของพี่ แพรสวยและเซ็กซี่ขนาดไหน"มือหนาของเมืองน่านปลดหัวเข็มขัดหนังของตัวเองอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊ก เขารูดซิปกางเกงสแล็ก ปลดปล่อยแกนกายขนาดใหญ่โตที่แข็งขึงจนปวดร้าวและมีเส้นเลือดปูดโปนออกมาสู่ภายนอก ชายหนุ่มฉีกซองและสวมใส่เครื่องป้องกันด้วยความคล่องแคล่วเมืองน่านขยับกายเข้าไปยืนซ้อนชิดอยู่ด้านหลังเธอหน้าผากคมสันจรดแนบกับขมับของเธอ สองสายตาสบประสานกันผ่านเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เขาจ่อปลายหัวมนร้อนจัดเข้ากับปากทางรักที่เปียกชุ่มฉ่ำหวานจากการถูกกระตุ้นอารมณ์และในวินาทีต่อมา... เมืองน่านก็กดสะโพกสอบ สอดใส่ตัวตนอันใหญ่โตและร้อนลวกเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นของเธอจนมิดลำในจังหวะเดียว!สวบ!"อ๊าาาา! พี่เมือง!"ผ้าแพรกรีดร้องหวานสุดเสียง สองมือจิกขยำลงบนกรอบไม้สักของกระจกเงาแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน แผ่นหลังบางแอ่นโค้งรับความลึกซึ้งที่แทรกผ่านเข้ามาจนถึงจุดลึกสุด ท่วงท่าที่ยกขาพาดโซฟาทำให้ช่อ
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more

บทที่ 83

"แพรก็ขอบคุณพี่เมืองนะคะ..."เสียงหวานใสเอ่ยกระซิบก้องกังวานในความเงียบ"...ขอบคุณที่ทลายกำแพงลงมา และขอบคุณที่เป็น 'คุณหมอของแพร' ตลอดไปค่ะ"รอยยิ้มของคนทั้งสองสะท้อนอยู่ในบานกระจกเงาอย่างสว่างไสวความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มต้นจากความอ่อนแอ...ความสัมพันธ์ที่เคยถูกกักขังไว้ในความมืดด้วยคำว่า 'เราไม่ได้คบกัน'บัดนี้ ได้ผ่านการพังทลาย การเรียนรู้ และการประกอบสร้างใหม่ จนกลายเป็นความรักที่มั่นคง ชัดเจน และเป็นนิรันดร์ตลอดไป...ภายใต้ฟ้าเมืองน่านที่งดงามตราบนานเท่านาน.ตอนพิเศษ 4: คืนส่งตัวกับแหวนสองวงเสียงสะล้อซอซึงและดนตรีพื้นเมืองล้านนาที่บรรเลงขับกล่อมแขกเหรื่อมาตลอดทั้งวันค่อยๆ เงียบเสียงลงเวลาล่วงเลยผ่านพ้นห้าทุ่มไปแล้วโคมไฟกระดาษสาและโคมผัดสีส้มนวลที่แขวนประดับตามแนวกิ่งไม้ใหญ่รอบเรือนหอไม้สักทองร่วมสมัยในตัวเมืองน่านเริ่มทยอยดับลงทีละดวง ความคึกคักจอแจของแขกผู้มีเกียรติ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ญาติสนิท และชาวบ้านที่มาร่วมแสดงความยินดีในพิธีมงคลสมรสผูกข้อมือสู่ขวัญ (ฮ้องขวั
last updateLast Updated : 2026-10-22
Read more

บทที่ 84

"พี่ก็มีความสุขครับ... มีความสุขที่สุดในชีวิตเลย"เมืองน่านยื่นสองมือหนาที่อบอุ่นออกไป ปลายนิ้วสัมผัสลงบนมวยผมของเธออย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ ปลดดึงปิ่นเงินแท้ลายดอกไม้ไหวออกจากเรือนผมทีละเล่ม วางลงบนถาดกระเบื้องเคลือบบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ จากนั้นจึงค่อยๆ ดึงกิ๊บดำที่ยึดมวยผมออกทีละตัวเมื่อกิ๊บตัวสุดท้ายหลุดออก เส้นผมดัดลอนยาวสลวยสีดำขลับก็ทิ้งตัวสยายลงมาปรกแผ่นหลังและลาดไหล่เนียนของเธอทันที กลิ่นหอมของน้ำมันอบผมธรรมชาติแผ่กระจายเข้าสู่ประสาทรับกลิ่นเมืองน่านสอดนิ้วมือเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม สางเบาๆ เพื่อคลายความตึงเกร็งที่โคนผมให้เธอ ท่วงท่านุ่มนวลและใส่ใจดั่งประคองสิ่งล้ำค่าผ้าแพรหลับตาพริ้ม เอนศีรษะพิงกับท่อนแขนแข็งแรงของเขาเบาๆ ถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย "สบายจังเลยค่ะ มือพี่เมืองอุ่นเสมอเลย""ยังไม่หมดนะครับ เครื่องประดับเงินเต็มคอไปหมดเลย มานี่มา... พี่ช่วยถอด"เมืองน่านเลื่อนมือลงมาที่แผ่นหลังบาง ปลายนิ้วสัมผัสตะขอสร้อยสังวาลเงินแท้ ปลดตะขอออกช้าๆ เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊กเบาๆ เขายกสร้อยเงินเส้นยาวออกจากลำคอระหง ตามด้วยต่างหูเงินแท้ร
last updateLast Updated : 2026-10-22
Read more

บทที่ 85

เขาช้อนร่างของเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแข็งแรง ก้าวพาเธอไปยังเตียงไม้สักหลังใหญ่ ค่อยๆ วางร่างของเธอนอนลงบนฟูกหนานุ่มที่โรยด้วยกลีบดอกปีบและดอกมะลิอย่างทะนุถนอมเมืองน่านปลดเปลื้องเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็กของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรูปร่างกำยำสูงใหญ่ มัดกล้ามเนื้อแน่นตึงตามแบบฉบับบุรุษเพศ และแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจางๆ จากการทำงานหนักเขาขยับขึ้นมาบนเตียง แทรกตัวลงทาบทับร่างสมส่วนของเธอไว้หลวมๆ เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวกดทับเธอจนเกินไปผ้าแพรช้อนสายตาขึ้นมองเขา พวงแก้มแดงก่ำด้วยความขวยเขิน เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแผงอกแกร่งที่อุ่นจัด สัมผัสจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นกระหน่ำรัวเร็วไม่แพ้หัวใจของเธอ"พี่เมือง..." เสียงหวานเรียกชื่อเขาแผ่วพร่า"ครับ... ภรรยาของพี่"คำว่า 'ภรรยาของพี่' หลุดออกมาจากปากของเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น และเต็มภาคภูมิเมืองน่านก้มลง ซุกไซ้ปลายจมูกโด่งลงบนซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นกายเฉพาะตัวที่เขาคลั่งไคล้เข้าสู่ปอดอย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากอุ่นร้อนพรมจูบไปตามแนวกระดูกไหปลาร้า ลาดไหล่มน และเลื่อนต่ำลงมาที่เนิน
last updateLast Updated : 2026-10-22
Read more

บทที่ 86

"ขอบคุณครับแพร..." น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือ "...ขอบคุณที่มอบชีวิต มอบอนาคต และมอบทุกอย่างให้พี่ครับ"เมืองน่านขยับตัวขึ้นมาทาบทับร่างของเธออีกครั้งเขาใช้มือหนาข้างหนึ่งสอดประสานนิ้วมือทั้งห้าเข้ากับนิ้วมือของเธอไว้แน่นบนหมอนหนุน แหวนแต่งงานทองคำขาวของคนทั้งสองกระทบกันเบาๆ เกิดเสียงดังกริ๊กแผ่วเบาในความเงียบส่วนมืออีกข้างหนึ่งเลื่อนลงมาประคองสะโพกมนของเธอให้ยกขึ้นรับมุมองศาหน้าผากคมสันจรดแนบกับหน้าผากเนียน สองสายตาสบประสานกันในระยะประชิดเมืองน่านจ่อปลายหัวมนร้อนจัดเข้ากับปากทางรักที่เปียกชุ่มฉ่ำหวานจากการถูกกระตุ้นอารมณ์และในวินาทีต่อมา... เขาก็ค่อยๆ กดสะโพกสอบ ดันตัวตนอันใหญ่โต ร้อนลวก และเปลือยเปล่า แทรกผ่านรอยแยกคับแน่นเข้าไปในกายเธออย่างเนิบช้าสวบ..."อ๊า... อึก... พี่เมือง..."ผ้าแพรแหงนหน้าขึ้น ครางหวานสะท้าน ลมหายใจสะดุดกึกในอกเมื่อความยาวใหญ่สอดแทรกเข้ามาจนมิดโคนโดยปราศจากสิ่งกีดขวางใดๆ กั้นกลางความอบอุ่น เนื้อแนบเนื้อ ผิวสัมผัสที่เสียดสีกันโดยตรง ทำให้ความรู้สึกลึกซึ้งและแนบแน่นยิ่งกว
last updateLast Updated : 2026-10-22
Read more

บทที่ 87

"แพรก็ขอบคุณพี่เมืองนะคะ... ขอบคุณที่รักแพรค่ะ"เปลือกตาสีมุกของเธอค่อยๆ ปิดพริ้มลง และผล็อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบสุขในอ้อมกอดของสามีเมืองน่านทอดสายตามองดูใบหน้านวลที่กำลังหลับใหลอย่างสงบความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มต้นอย่างไร้ชื่อเรียก...ความสัมพันธ์ที่เคยถูกพันธนาการไว้ด้วยความขี้ขลาดและคำว่า 'เราไม่ได้คบกัน'บัดนี้ ได้ผ่านการพังทลาย การเรียนรู้ และการประกอบสร้างใหม่ จนกลายเป็น 'ชีวิตคู่' ที่ถูกต้อง มั่นคง และงดงามที่สุดเหนือกาลเวลา...ภายใต้ฟ้าเมืองน่าน... ตราบนานเท่านาน.ตอนพิเศษ 5: เสื้อกาวน์ลายทอฝันกับคนอวดเมียแสงแดดยามสายของฤดูหนาวสาดส่องตัดผ่านม่านหมอกบางเบา ลอดผ่านช่องหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของสตูดิโอทอฝันโฉมใหม่เสียงกี่ทอผ้าไม้สักกระทบกันเป็นจังหวะสม่ำเสมอแกร๊ก... ทึก... แกร๊ก... ทึก...ผ้าแพรนั่งอยู่หลังกี่ทอผ้าโบราณ สองมือบางขยับกระสวยไม้พุ่งสลับไปมาอย่างคล่องแคล่ว ปลายเท้าเหยียบไม้คานสลับเส้นยืนอย่างแม่นยำ เส้นด้ายไหมยกดอกและเส้นฝ้ายย้อมสีธรรมชาติจ
last updateLast Updated : 2026-10-23
Read more

บทที่ 88

"เชิญครับ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังตอบรับออกมาจากด้านในผ้าแพรผลักประตูเปิดออกช้าๆ และก้าวเดินเข้าไปด้านในภายในห้องพักแพทย์ที่ติดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ เมืองน่านกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเหล็ก ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อน พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก บนโต๊ะมีแฟ้มเวชระเบียนและเอกสารวิชาการวางซ้อนกันเป็นระเบียบ ใบหน้าคมคายดูเคร่งขรึมและจริงจังตามแบบฉบับอาจารย์แพทย์ทว่าทันทีที่สายตาสีน้ำตาลเข้มของเขาเงยขึ้นสบประสานเข้ากับใบหน้านวลของเธอ...ประกายความเคร่งขรึมบนใบหน้าคมสันก็มลายหายไปในเสี้ยววินาทีริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและฉ่ำวาวไปด้วยความสุขที่ปิดไม่มิด"แพร..." เมืองน่านวางปากกาลงบนโต๊ะทันที ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวขายาวๆ เดินอ้อมโต๊ะตรงเข้ามาหาเธอ "มาเร็วกว่าที่คิดนะ พี่นึกว่าจะมาเที่ยงครึ่งเสียอีก""กลัวพี่เมืองจะหิวน่ะค่ะ เลยรีบเอาข้าวกล่องมาส่ง" ผ้าแพรชูถุงผ้าในมือขึ้น "แล้วก็... มีของขวัญมาให้ด้วยค่ะ""ของขวัญ?" เมืองน่านเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ สายตามองกล่องกร
last updateLast Updated : 2026-10-23
Read more

บทที่ 89

"มึงตาไม่ถึงไอ้เต้" เมืองน่านตอบกลับเสียงเรียบ ทุ้มนุ่ม ทว่าชัดถ้อยชัดคำ "นี่คือหมวกผ่าตัดผ้าฝ้ายทอมือย้อมครามธรรมชาติ ลาย 'น่านฟ้า' แบรนด์ทอฝัน มีชิ้นเดียวในโลก"เขาเว้นจังหวะ ยกมือซ้ายขึ้นลูบขอบหมวกผ่าตัดเบาๆ เพื่ออวดแหวนแต่งงานบนนิ้วนางไปด้วยในตัว"...ภรรยาผมทอให้ด้วยมือตัวเองครับ และเสื้อกาวน์ตัวนี้ ภรรยาผมก็ออกแบบและสั่งตัดให้พิเศษ มีชิ้นเดียวในโรงพยาบาลนี้ มึงไม่มีเมียคอยดูแล มึงไม่มีวันเข้าใจหรอก"ความเงียบสงัดเข้ายึดครองห้องพักแพทย์ในพริบตาหมอเต้ยืนกะพริบตาปริบๆ อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าของเพื่อนสนิทเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับแดงด้วยความหมั่นไส้อย่างรุนแรง"โอ้โห..." หมอเต้ยกมือขึ้นกุมขมับ ส่ายหน้าอย่างระอาใจ "กูอยากจะอ้วกเป็นเลือด! ตั้งแต่แต่งงานมาเนี่ย มึงกลายร่างเป็นคนอวดเมียแบบหน้าตายตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะไอ้เมือง! วันก่อนก็อวดกระติกน้ำเก็บความเย็น วันนี้อวดหมวกผ่าตัด พรุ่งนี้มึงจะไม่นุ่งผ้าซิ่นเข้าห้องผ่าตัดเลยหรือไงวะ!""ถ้าน้องแพรทอให้ กูก็นุ่งได้" เมืองน่านตอบหน้าตายอย่างไร้ความลังเล"กรี๊ดดด! ไอ้หมอบ้า!" หมอเต้โวยวา
last updateLast Updated : 2026-10-23
Read more

บทที่ 90

"สวัสดีค่ะพี่ขุน! เดินทางมาจากเชียงใหม่เหนื่อยไหมคะ"เขาตระหง่านหยุดยืน ส่งยิ้มกว้างจนตาหยีหลังกรอบแว่น ชายหนุ่มยื่นกระถางต้นไม้มงคลส่งมาตรงหน้าเธออย่างนุ่มนวล"สวัสดีครับน้องแพร ไม่เหนื่อยเลยครับ เพื่อสตูดิโอทอฝันของน้องสาวคนเก่ง ไกลแค่ไหนพี่ก็ต้องมาให้ได้ครับ" น้ำเสียงทุ้มของเขานุ่มนวล จริงใจ และเต็มไปด้วยความปรารถนาดีที่บริสุทธิ์ "ยินดีด้วยกับความสำเร็จอีกขั้นนะครับแพร สตูดิโอจริงพอเอาผ้าเข้ามาแขวนแล้ว สวยกว่าในพิมพ์เขียวที่พี่เขียนไว้เป็นสิบเท่าเลย""ถ้าไม่ได้พี่ขุนช่วยออกแบบและคุมโครงสร้างให้ตั้งแต่แรก สตูดิโอหลังนี้คงไม่มีวันออกมาสมบูรณ์แบบขนาดนี้หรอกค่ะ" ผ้าแพรรับกระถางต้นไม้มาถือไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบคุณมากนะคะพี่ขุน สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ ค่ะ""ด้วยความยินดีที่สุดครับน้องแพร" เขาตระหง่านพยักหน้ารับอย่างอบอุ่นจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังร่างสูงใหญ่ของหมอเมืองน่านก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างผ้าแพรวันนี้ศัลยแพทย์หนุ่มไม่ได้สวมเสื้อกาวน์แพทย์ เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตาที่
last updateLast Updated : 2026-10-23
Read more
PREV
1
...
67891011
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status