All Chapters of คุณหมอไร้รัก: Chapter 71 - Chapter 80

101 Chapters

บทที่ 71

หยาดน้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นทะลักออกมาอาบแก้มเนียนทั้งสองข้าง ริมฝีปากกระจับที่พยายามเม้มแน่น คลี่ออกเป็นรอยยิ้มหวานที่งดงามที่สุดในชีวิตผ้าแพรดึงมือข้างหนึ่งออกจากการเกาะกุม ยกขึ้นประคองใบหน้าคมสันของเขาไว้ ปลายนิ้วเรียวช่วยปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มของศัลยแพทย์หนุ่มอย่างแผ่วเบาสรรพนามเก่าที่เคยถูกกักขังไว้ในความทรงจำ... บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มภาคภูมิ"ค่ะ..."เสียงหวานใสตอบรับด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา"...แพรจะเป็นแฟนพี่เมืองค่ะ"สิ้นประโยคนั้น โลกทั้งใบของเมืองน่านพลันสว่างไสวราวกับรุ่งอรุณที่สดใสที่สุดประกายความดีใจระเบิดออกมาทางสีหน้า เมืองน่านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขารวบร่างสมส่วนของผ้าแพรเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกกว้างอย่างแนบแน่น กอดแน่นจนร่างของทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันชายหนุ่มซุกหน้าลงกับซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นหอมของเนื้อนวลด้วยความรักที่ล้นทะลัก แขนยาวรัดเอวเธอไว้แน่น ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นแห่งความโล่งอกและความสุข"ขอบคุณครับแพร..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าชิดริมใบหูเธอ "ขอบคุณที่ไม่ปล่อยมือ
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 72

เขาไม่ได้รีบร้อนกระชากเสื้อผ้าของเธอออกเหมือนในอดีตชายหนุ่มค่อยๆ โน้มตัวลงไป ปลายนิ้วหนาที่อบอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเนียนออก จากนั้น ริมฝีปากหยักของเขาก็เริ่มต้นจูบซับลงบนหน้าผาก เปลือกตา ปลายจมูกรั้น และพวงแก้มใสทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบาและตั้งใจเขาก้มลงจูบประทับลงบนริมฝีปากกระจับของเธอจูบในค่ำคืนนี้ ช่างเนิบช้า ลึกซึ้ง และอ่อนหวาน ปลายลิ้นร้อนชื้นค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างใจเย็น ไร้ความดุดันบีบบังคับ มีเพียงความรักที่พรั่งพรูออกมาผ่านทุกลำนำการเคลื่อนไหว ผ้าแพรตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวรัดตอบสนองเขาอย่างดูดดื่ม สองมือบางลูบไล้ไปตามแนวแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงของเขาเมืองน่านผละริมฝีปากออกช้าๆ เลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวระหง กลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นดอกปีบแผ่ซ่านเข้าสู่ประสาทรับรู้ ปลายจมูกโด่งคมสันสูดดมความหอมละมุนอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากอุ่นร้อนพรมจูบไปตามแนวกระดูกไหปลาร้าและลาดไหล่มน โดยปราศจากการขบกัดให้เกิดรอยช้ำเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อนเหมือนครั้งก่อนมีเพียงการสัมผัสเพื่อเ
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 73

มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าไปประสานนิ้วมือกับมือบางของผ้าแพรไว้แน่นบนหมอนหนุน ส่วนอีกข้างหนึ่งเลื่อนลงมาประคองสะโพกมนของเธอให้ยกขึ้นรับมุมองศาสายตาของทั้งคู่สบประสานกันในระยะประชิด หน้าผากของเขาจรดแนบกับหน้าผากของเธอเมืองน่านจ่อปลายหัวมนร้อนจัดเข้ากับปากทางรักที่เปียกชุ่มฉ่ำหวาน"พี่รักแพรนะครับ..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นระริกด้วยอารมณ์อันลึกซึ้ง"...รักมาตลอดสามปี และจะรักตลอดไปครับ"ผ้าแพรคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตาแห่งความสุข เธอยกมืออีกข้างขึ้นลูบแนวสันกรามคมของเขา"แพรก็รักพี่เมืองค่ะ... รักคนเดียวมาตลอด"สิ้นเสียงกระซิบอันแสนหวาน เมืองน่านก็ค่อยๆ กดสะโพกสอบ ดันตัวตนอันใหญ่โตและร้อนจัดเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นของเธออย่างเนิบช้าความอบอุ่นและคับแน่นที่โอบรัดลำกายหนา ทำให้เมืองน่านต้องหลับตาแน่น ขบกรามครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านเจียนคลั่ง ขณะที่ผ้าแพรแหงนหน้าขึ้น อ้าปากค้างรับความลึกซึ้งที่สอดแทรกเข้ามาจนมิดโคนไม่มีความเจ็บปวดมีเพียงความอิ่มเอมและความรู้สึกปลอดภัยที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเมืองน่
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 74

เปลือกตาสีมุกค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นช้าๆดวงตาคู่สวยกะพริบถี่เพื่อปรับรับแสงสว่างอันนุ่มนวล ทัศนียภาพแรกที่ปรากฏในคลองจักษุคือแนวแผ่นกระดานไม้สักทองสีน้ำตาลเข้มขัดเงาของผนังห้องนอนโบราณ และขอบเตียงไม้หลังใหญ่ที่เธอเคยนอนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเมื่อสามปีก่อนทว่าในเช้าวันนี้... ทุกสิ่งทุกอย่างกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงไม่มีความหนาวเหน็บที่เสียดแทงกระดูกไม่มีความอ้างว้างที่กัดกินหัวใจและไม่มีก้อนความว่างเปล่าที่คอยตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงไร้ตัวตนในเงามืดแผ่นหลังเนียนละเอียดของผ้าแพรแนบสนิทอยู่กับแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่าและอุ่นจัดของเมืองน่าน ท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงของศัลยแพทย์หนุ่มสอดรัดอยู่ใต้ลำคอระหงของเธอ ทำหน้าที่เป็นหมอนหนุนที่มั่นคงดั่งหินผา ขณะที่แขนยาวอีกข้างหนึ่งพาดโอบกระชับรอบเอวคอดกิ่ว ดึงรั้งสะโพกมนของเธอให้ถอยร่นเข้าไปแนบชิดกับหน้าขาแกร่งของเขาจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศแทรกผ่านลมหายใจเข้าออกที่หนักหน่วงและสม่ำเสมอของคนด้านหลัง เป่ารดอยู่ตรงบริเวณแอ่งชีพจรข้างซอกคอขาวระหง ปลายจมูกโด่งคมสันซุกไซ้อยู
last updateLast Updated : 2026-10-19
Read more

บทที่ 75

"พี่ขอนะครับแพร..."เสียงกระซิบแหบพร่าเว้าวอนอยู่ชิดริมใบหู พร้อมกับริมฝีปากหยักที่ขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆผ้าแพรไม่ได้ตอบเป็นคำพูด ทว่าร่างกายของเธอกลับทรยศต่อสมองอย่างสิ้นเชิง ช่องทางรักที่เคยหลับใหลเริ่มขับหยาดน้ำหวานใสเหนียวเหนอะออกมาหล่อลื่นจนเปียกชื้น เธอขยับบั้นท้ายแอ่นรับสัมผัส ดึงขาข้างหนึ่งขึ้นสูงเปิดทางให้อีกฝ่ายอย่างเต็มใจเมืองน่านใช้มือหนาประคองสะโพกมนของเธอไว้มั่นคง จ่อปลายหัวมนร้อนจัดเข้ากับปากทางรักที่เปียกชุ่มฉ่ำหวานจากนั้น เขาก็ค่อยๆ กดสะโพกสอบ ดันตัวตนอันใหญ่โตแทรกผ่านรอยแยกคับแน่นเข้าไปในกายเธออย่างเนิบช้าสวบ..."อ๊า... อึก... พี่เมือง..."ผ้าแพรแหงนหน้าขึ้น ครางหวานสะท้าน ลมหายใจสะดุดกึกในอกเมื่อความยาวใหญ่สอดแทรกเข้ามาจนมิดโคนจากทางด้านหลัง มุมองศาที่สอดใส่ในท่านอนตะแคงทำให้ลำกายหนาครูดผ่านผนังเนื้อเยื่อจุดไวสัมผัสด้านในอย่างแนบแน่นและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมความอุ่นจัดและคับแน่นบีบรัดตัวตนของเขาถี่หนึบ เมืองน่านกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านเจียนคลั่ง"แน่น
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more

บทที่ 76

เก้าโมงเช้า แสงแดดอบอุ่นสาดส่องทั่วลานดินกว้างของบ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์ม่านหมอกสีขาวบนยอดดอยเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นทิวเขาสลับซับซ้อนเขียวชอุ่มและไร่กาแฟอาราบิกาที่ออกผลสีแดงก่ำส่งกลิ่นหอมฝาดในอากาศ เสียงสายน้ำจากลำธารหลังบ้านไหลกระทบโขดหินดังกึกก้องผสานกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วผ้าแพรสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายทอมือสีครามธรรมชาติกับกางเกงลินินสีขาวขายาว เส้นผมดัดลอนยาวถูกรวบครึ่งศีรษะอย่างเรียบร้อย ใบหน้าเนียนละเอียดสดใสปราศจากร่องรอยของความตึงเครียดเธอเดินเคียงคู่ลงมาจากบันไดไม้พร้อมกับเมืองน่านมือหนาของศัลยแพทย์หนุ่มสอดประสานนิ้วมือทั้งห้าเข้ากับนิ้วมือของเธอ กอบกุมฝ่ามือนุ่มของเธอไว้แนบแน่นอย่างเปิดเผย ท่วงท่าของเขามั่นคง สง่างาม และไร้ซึ่งความลังเลที่โต๊ะไม้สักตัวยาวริมระเบียงชั้นล่าง ควันสีขาวลอยกรุ่นออกมาจากหม้อดินเผาใบใหญ่ ส่งกลิ่นหอมของข้าวต้มหมูสับเห็ดหอมและขิงซอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณป้าจันทร์ หญิงชราวัยหกสิบห้าปีที่สะโพกหายดีจนเดินเหินได้คล่องแคล่ว กำลังง่วนอยู่กับการจัดวางถ้วยกระเบื้องเคลือบและจานผักเครื่องเคียงลงบนโต๊ะเมื่อ
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more

บทที่ 77

"มีความสุขไหมครับ" เสียงทุ้มถามขึ้นแผ่วเบาข้างขมับ"มีความสุขมากค่ะ..." ผ้าแพรตอบรับจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอยกมือขึ้นกุมมือหนาของเขาที่วางอยู่บนตัก "ขอบคุณนะคะพี่เมือง... ขอบคุณที่กล้าหาญเพื่อแพร"เมืองน่านกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงจูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของเธออย่างเนิ่นนาน"พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณแพร..." น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและมั่นคงดั่งขุนเขา "...ขอบคุณที่ยังรอผู้ชายโง่ๆ คนนี้ และนับจากนี้ไป ทุกลมหายใจของพี่ จะมีไว้เพื่อทำให้แพรมีความสุขที่สุดในโลกครับ"ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นของรุ่งอรุณบนดอยเมืองน่านความสัมพันธ์ที่เคยไม่มีชื่อเรียก...บัดนี้ ได้ผลิดอกออกผลเป็นความรักที่ชัดเจน มั่นคง และงดงามที่สุดเหนือกาลเวลาตอนพิเศษ 2: ไมเกรนกับคนดูแลแสงไฟสปอตไลต์สว่างจ้าบนเวทีหอประชุมใหญ่ของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองเชียงใหม่ สาดกระทบหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์ที่กำลังแสดงภาพถ่ายทางรังสีวิทยาและคลิปวิดีโอการผ่าตัดส่องกล้องตัดเนื้องอกในตับอ่อนเสียงบรรยายภาษาอังกฤษเชิงวิชาการของวิทยากรผู้เช
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more

บทที่ 78

"ไม่ได้ครับ..." เมืองน่านตอบสั้นๆ รอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นผุดขึ้นที่มุมปาก "...เคสนี้ มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่รักษาได้ครับ ขอตัวครับอาจารย์"สิ้นคำพูดนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลก็หมุนตัว ก้าวยาวๆ เดินออกจากห้องประชุมใหญ่ไปทันที โดยไม่หันหลังกลับมามองสายตาสงสัยของเพื่อนร่วมวิชาชีพแม้แต่คนเดียวบ่ายสองโมงสามสิบนาที บนถนนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 สายเชียงใหม่  น่านเสียงเครื่องยนต์ของรถเอสยูวีสีดำคันใหญ่คำรามกึกก้อง ขณะพุ่งทะยานไต่ระดับความเร็วไปตามแนวทางโค้งคดเคี้ยวของเทือกเขาขุนตาลและดอยพญาฝ่อเมืองน่านกุมพวงมาลัยด้วยสองมือแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน แววตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่ถนนลาดยางเบื้องหน้าอย่างมีสมาธิขั้นสูงสุด เขากดปุ่มโทรศัพท์เชื่อมต่อบลูทูธเข้ากับระบบเครื่องเสียงของรถยนต์ โทรออกหาน้ำปิงทันทีตื้ด... ตื้ด... คลิก."ฮัลโหลค่ะคุณหมอ!" เสียงน้ำปิงรับสายด้วยความร้อนรน"ปิง ฟังพี่นะ" น้ำเสียงของเมืองน่านทุ้มนุ่ม ทว่าเฉียบขาดและเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ "ขึ้นไปดูแพรอีกรอบ หาน้ำอุ่นผสมเกลือแร่จางๆ ให้เธอจิบลดอากา
last updateLast Updated : 2026-10-20
Read more

บทที่ 79

"พี่... เมือง...""ครับคนดี... พี่อยู่นี่แล้วครับ"น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะเปล่งออกมาได้ผ้าแพรพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่อาการปวดตุบๆ ที่แล่นริ้วจากเบ้าตาขวาขึ้นสู่กระหม่อมทำให้เธอต้องนิ่วหน้าครางด้วยความเจ็บปวด "อึก... พี่เมืองกลับมาได้ยังไงคะ... ไหนว่ามีประชุมที่เชียงใหม่ถึงวันพรุ่งนี้...""ประชุมไม่สำคัญเท่าแพรหรอกครับ" เมืองน่านเอ่ยตัดบทอย่างนุ่มนวล เขายื่นมือออกไป ประคองศีรษะของเธอให้หนุนลงบนหมอนตามเดิมอย่างระมัดระวังดั่งประคองเครื่องแก้วล้ำค่า "นอนนิ่งๆ นะครับ อย่าเพิ่งขยับตัว อย่าเพิ่งพูดเยอะ... ให้พี่ดูแลแพรนะ"หยดน้ำตาใสหยดหนึ่งร่วงหล่นลงจากหางตาของผ้าแพร ซึมลงสู่หมอนหนุนมันไม่ใช่น้ำตาแห่งความทรมานจากโรคภัย แต่เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจที่หัวใจของเธอได้รับการโอบกอดอย่างแท้จริงผู้ชายคนนี้... ผู้ชายที่เคยรักงานยิ่งกว่าสิ่งใด ผู้ชายที่ไม่เคยยอมทิ้งเวรผ่าตัดเพื่อใคร บัดนี้กลับยอมทิ้งงานประชุมระดับภูมิภาค ขับรถข้ามจังหวัดหลายร้อยกิโลเมตร เพียงเพื่อจะมานั่งคุกเข่าเฝ้าไข้เธอข้างเตียง
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more

บทที่ 80

"พี่เมืองไม่ได้นอนเลยใช่ไหมคะ..." น้ำเสียงของเธอหวานใสและเต็มไปด้วยความห่วงใย "แพรหายปวดหัวแล้วค่ะ หายสนิทเลย... พี่เมืองนอนพักเถอะนะ ขับรถมาเหนื่อยๆ"เมืองน่านจับมือบางของเธอที่แตะอยู่บนแก้ม เลื่อนลงมาประทับจุมพิตลงบนฝ่ามือนุ่มเบาๆ"เห็นแพรหายปวดหัว พี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ"ผ้าแพรเม้มริมฝีปากแน่น แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไป"งานประชุมวิชาการที่เชียงใหม่... สำคัญกับหน้าที่การงานของพี่เมืองมากไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงยอมทิ้งงานมาหาแพรแบบนี้ ถ้าอาจารย์ผู้ใหญ่เขาตำหนิจะทำยังไงคะ"คำถามที่เต็มไปด้วยความเกรงใจของเธอ ทำให้เมืองน่านคลี่ยิ้มกว้างออกมา รอยยิ้มที่สว่างไสวและปราศจากความลังเลแม้แต่น้อยชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดจนหน้าผากของทั้งคู่จรดกันเขาสบประสานสายตากับเธออย่างลึกซึ้ง และเอ่ยประโยคที่สลักลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของผ้าแพรไปตลอดกาล"งานประชุมวิชาการน่ะ... มีจัดทุกปีครับแพร พลาดปีนี้ ปีหน้าพี่ก็ไปใหม่ได้..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาหนักแน่น มั่นคง และก้องกั
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more
PREV
1
...
67891011
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status