جميع فصول : الفصل -الفصل 60

101 فصول

บทที่ 51

"แม่งเอ๊ย..."เขาสบถออกมาคนเดียวในความเงียบ ยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับจับไข้หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วราวกับกลองศึก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ปลายนิ้วมือทั้งสองข้างสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้พูดออกไปแล้วเขาพูดคำว่า 'จะเริ่มจีบใหม่' กลางตลาดสด ต่อหน้าแม่ค้า ต่อหน้าชาวบ้าน และต่อหน้าไอ้สถาปนิกนั่นความรู้สึกอับอายและประหม่าถาโถมเข้าใส่จนหน้าชาดั่งถูกแดดเผา หมอใหญ่หัวหน้าแผนกศัลยกรรมผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้ต้องมาทำตัวเป็นวัยรุ่นริรัก ประกาศตามจีบผู้หญิงกลางที่สาธารณะมันน่าอายสิ้นดีทว่า... ท่ามกลางความขวยเขินที่กำลังแผดเผาอยู่นั้น ลึกๆ ลงไปในใจ เมืองน่านกลับรู้สึกถึงความโล่งอกอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตก้อนหินหนักอึ้งที่เคยกดทับอยู่กลางอกมาตลอดสามปี... พลันมลายหายไปในพริบตาไม่มีการหลบซ่อนไม่มีการกลัวเสียชื่อเสียงและไม่มีคำว่า 'เราไม่ได้คบกัน' คอยตามหลอกหลอนอีกต่อไปเมืองน่านลดมือลง เขามองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกมองหลัง ริมฝีปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้าง
last updateآخر تحديث : 2026-10-14
اقرأ المزيد

บทที่ 52

"ไปเปิดประตูให้เขาเข้ามาสิปิง ดูซิว่ามีธุระอะไร""จ้ะๆ" น้ำปิงรีบสาวเท้าก้าวไปเลื่อนประตูกระจกเปิดออก ส่งเสียงทักทายด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก "เชิญค่ะคุณหมอ ร้านยังไม่เปิดเป็นทางการนะคะ ฝุ่นยังมีอยู่""ขอบคุณครับ"เมืองน่านเอ่ยคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มและสุภาพ เขาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในร้าน กลิ่นกายสะอาดที่มีทั้งกลิ่นสบู่เด็กและกลิ่นเมนทอลจางๆ จากโรงพยาบาลแผ่ซ่านเข้ามาในโถงร้านทันทีทว่าท่วงท่าของเขาในวันนี้ กลับดูแปลกตาไปอย่างสิ้นเชิงศัลยแพทย์หนุ่มผู้เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับดูกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด ไหล่กว้างเหยียดตรงแต่กล้ามเนื้อช่วงคอดูเกร็ง แนวกรามขบแน่นเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาในอกในมือขวาของเขา มีแก้วกระดาษเก็บความร้อนสีขาวที่มีปลอกกระดาษสีน้ำตาลสวมอยู่เมืองน่านก้าวเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ทว่าเมื่อถึงระยะห่างประมาณสองเมตรจากหน้าเคาน์เตอร์ เขาก็หยุดฝ่าเท้าลงอย่างแม่นยำเขาไม่เดินเข้ามาประชิดตัวเหมือนทุกครั้งเขาเว้นระยะห่างไว้อย่างให้เกียรติ
last updateآخر تحديث : 2026-10-14
اقرأ المزيد

บทที่ 53

"เขาตายไปแล้วครับ"น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาหนักแน่นและกังวานในความเงียบผ้าแพรชะงักไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย"ผู้ชายสารเลวคนนั้น... มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณผลักผมออกในห้องเก็บผ้าแล้วครับ ผ้าแพร"เมืองน่านก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ทว่ายังคงรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยไว้ แววตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้านวลของเธออย่างไม่ละสายตา"วันที่คุณบอกผม... ว่าร่างกายของคุณไม่ได้มีไว้ให้คนที่ให้สถานะคุณไม่ได้ฟรีๆ อีกต่อไป... วันนั้น มันทำลายผู้ชายขี้ขลาดคนเดิมจนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี""...""ตลอดเวลาที่ผมหนีไปอยู่บนดอย ผมได้คิดทบทวนทุกอย่าง... ผมรู้แล้วว่าความเงียบของผม การไม่ให้สถานะของผม มันไม่ได้เป็นการปกป้องตัวเองเลย แต่มันคือความเห็นแก่ตัวที่ทำร้ายคนที่ผมแคร์ที่สุดจนพังยับเยิน" เมืองน่านเค้นเสียงพูด ลำคอแห้งผาก แต่อารมณ์ที่ถ่ายทอดออกมากลับบริสุทธิ์และจริงใจอย่างที่สุด "ตอนนี้... ไม่มีอาจารย์หมอเมืองน่านผู้สูงส่งคนเดิมอีกแล้วครับ เหลือแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต และอยากจะขอโอกาส... ขอโอกาสเดินหน้าจีบคุณใหม่ เพื่อที่จะได้ดูแ
last updateآخر تحديث : 2026-10-14
اقرأ المزيد

บทที่ 54

ศัลยแพทย์หนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตาที่สวมทับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกำลังยืนตรวจเช็กชาร์ตเวชระเบียนของผู้ป่วยหลังผ่าตัดอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลส่วนกลาง ปลายปากกาลูกลื่นตวัดเซ็นชื่อกำกับคำสั่งการรักษาด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ท่วงท่าของเขากลับมาเปี่ยมไปด้วยความเป็นมืออาชีพและความเยือกเย็นตามแบบฉบับอาจารย์แพทย์ผู้เป็นที่พึ่งพาของวอร์ดทว่าในส่วนลึกของจิตใจ... เมืองน่านรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วความว่างเปล่าที่เคยเกาะกุมอยู่ในอก บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันเงียบงันนับตั้งแต่วันที่เขาเอาแก้วนมอุ่นไปวางไว้บนเคาน์เตอร์ร้านทอฝัน ภาพแววตาสั่นไหวของผ้าแพรตอนที่รับฟังคำสารภาพของเขา ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดทุกลมหายใจ เธอไม่ได้เทนมทิ้งต่อหน้าเขา เธอไม่ได้ปาแก้วไล่หลัง และนั่นคือสัญญาณชีพเล็กๆ ที่หล่อเลี้ยงให้หัวใจของเขามีแรงสูบฉีดเลือดต่อไป"ไอ้เมือง... มึงมายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรคนเดียววะ ชาร์ตคนไข้ไส้เลื่อนมันมีมุกตลกซ่อนอยู่หรือไง"เสียงทักทายกวนประสาทของหมอเต้ดังขึ้นพร้อมกับร่างท้วมของเพื่อนสนิทที่เดินถือแก้วกาแฟเย็นเข้ามาท
last updateآخر تحديث : 2026-10-14
اقرأ المزيد

บทที่ 55

ผ้าแพรหญิงสาวกำลังช่วยน้ำปิงและเจ้าหน้าที่เวรเปลยกกล่องกระดาษขนาดใหญ่สองกล่องที่มีตราสัญลักษณ์ร้าน 'ทอฝัน' แปะอยู่อย่างชัดเจน ด้านในกล่องเต็มไปด้วยผ้าห่มทอมือผืนหนานุ่มสีสันสดใส โครงการบริจาคผ้าห่มให้เด็กป่วยเรื้อรังที่เธอเคยเปรยกับเขาไว้เมื่อหลายเดือนก่อนผ้าแพรหยุดยืนอยู่ตรงหัวมุมเสาต้นใหญ่ ห่างจากเคาน์เตอร์พยาบาลไปเพียงไม่กี่ก้าวสายตาคู่สวยของเธอตวัดมองตรงมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลพอดี... สบประสานเข้ากับภาพของพยาบาลสาวสวยที่กำลังยื่นกล่องขนมสีชมพูให้ศัลยแพทย์หนุ่ม พร้อมคำชวนไปทานมื้อค่ำที่ดังแว่วไปถึงตรงนั้นแววตาของผ้าแพรนิ่งสนิท ริมฝีปากกระจับเม้มแน่น เธอชะงักฝ่าเท้าลงทันทีหัวใจของเมืองน่านกระตุกวูบภาพในอดีตซ้อนทับเข้ามาในสมอง... กี่ครั้งแล้วที่เขาปล่อยให้ความเงียบสร้างความคลุมเครือ กี่ครั้งที่เขาปล่อยให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเขาโสดและพร้อมเปิดรับใครก็ได้ โดยไม่เคยคิดจะกางปีกปกป้องความรู้สึกของผ้าแพรเลยแม้แต่ครั้งเดียวมึงต้องไม่ทำตัวขี้ขลาดเหมือนพ่อมึงอีกแล้ว ไอ้เมืองเสียงเตือนสติในหัวดังก้องขึ้นมาราวกับเสียงระฆัง
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 56

"สวัสดีครับแพร... เอาผ้าห่มมาบริจาคเหรอครับ"น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ราบเรียบ ปราศจากการทวงถามถึงสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยินไปเมื่อครู่ผ้าแพรสะดุ้งตัวเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ เธอพยายามบังคับสายตาตัวเองไม่ให้สบกับแววตาสีน้ำตาลเข้มที่แสนอบอุ่นคู่นั้นตรงๆ ทว่าความร้อนผ่าวบนใบหน้ากลับไม่ยอมลดระดับลงเลยแม้แต่น้อย"ค่ะ..." เธอเค้นเสียงตอบรับแผ่วเบา สั้นกุด และพยายามรักษาความนิ่งไว้สุดชีวิต "เอามาส่งให้วอร์ดเด็กค่ะ""อนุโมทนาบุญด้วยนะครับ ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาว เด็กๆ คงได้ใช้ประโยชน์มาก" เมืองน่านยิ้มรับอย่างอ่อนโยน สายตาของเขากวาดมองกล่องกระดาษหนักๆ ในมือเธอ "ให้ผมช่วยยกไปส่งที่ห้องพักพยาบาลด้านในไหมครับ กล่องดูหนัก""ไม่ต้องค่ะ!" ผ้าแพรปฏิเสธทันควันโดยสัญชาตญาณ เธอรีบยกกล่องขึ้นกระชับแนบอก "ฉันกับปิงจัดการเองได้ ไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณหมอหรอกค่ะ"เมืองน่านไม่ดื้อดึง เขาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก้าวถอยหลังเปิดทางให้อย่างว่าง่าย"ครับ... งั้นตั้งใจทำงานนะครับ อย่าลืมทานมื้อบ่ายด้วยนะ"ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัว เดินก้าวขา
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 57

และยิ่งกว่าคำพูด คือแววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นตอนที่หันมาสบตากับเธอหลังเสาต้นใหญ่ไม่มีการโอ้อวด ไม่มีการแสดงท่าทีเหนือกว่าเหมือนเมื่อก่อน มีเพียงความนิ่งสงบ ความจริงใจ และความประหม่าจางๆ ที่ทำให้ใบหูของเขาแดงก่ำหัวใจในอกของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาอีกระลอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาตามแนวสันคอจนต้องยกมือขึ้นลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ เพื่อสะกดข่มอัตราการเต้นของชีพจรที่เต้นกระหน่ำผิดจังหวะ"แพรครับ... แกงส้มไม่อร่อยเหรอ หรือว่าเผ็ดเกินไป ให้พี่สั่งต้มจืดมาเปลี่ยนให้ไหมครับ"เสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ดึงสติของผ้าแพรให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดผ้าแพรสะดุ้งตัวเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตระหง่านสถาปนิกหนุ่มสวมเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสีน้ำตาลเปลือกไม้ สวมทับเสื้อเชิ้ตคอจีนสีขาวสะอาดตา ใบหน้าคมคายหลังกรอบแว่นไทเทเนียมมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาอ่อนโยน รอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่บริสุทธิ์ ชายหนุ่มวางช้อนกลางลงบนจานรอง เอื้อมมือไปจับเหยือกน้ำแก้ว รินน้ำเปล่าใส่แก้วของเธอที่พร่องไปจนเต็มอย่างนุ่มนวลควา
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 58

บนใบหน้าคมคายของเขาตระหง่าน... ผุดรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มของสุภาพบุรุษที่ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างสง่างาม"ขอบคุณนะครับแพร..."น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและหนักแน่นดั่งเดิม"ขอบคุณที่พูดความจริงกับพี่ตรงๆ ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้พี่ถลำลึกไปมากกว่านี้โดยไม่มีจุดหมาย"ผ้าแพรชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ"พี่ขุน... ไม่โกรธแพรเหรอคะ""จะให้พี่โกรธแพรเรื่องอะไรล่ะครับ" เขาตระหง่านหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างใจกว้าง ชายหนุ่มเอื้อมมือข้ามโต๊ะมา แตะลงบนหลังมือบางของเธอเบาๆ เพียงชั่วครู่ก่อนจะชักกลับเพื่อรักษาระยะห่าง "เรื่องของหัวใจ... มันไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่หนึ่งบวกหนึ่งต้องได้สองนี่ครับ ต่อให้พี่จะทำคะแนนดีแค่ไหน ต่อให้พี่จะเข้ามาอย่างถูกต้องและให้เกียรติแพรมากเท่าไหร่ แต่ถ้าหัวใจของแพรมันล็อกไว้สำหรับผู้ชายคนนั้นแล้ว... ความดีของพี่ มันก็เปลี่ยนเป็นความรักไม่ได้อยู่ดี""...""พี่ยอมรับนะ ว่าพี่เสียดาย... พี่ชอบแพรจริงๆ ชอบตั้งแต่วันแรกที่เห็นแพรยืนอธิบายเรื่องเส้นด้ายในสตูดิโอ ชอบความมุ่งมั่น ชอบสายตาขอ
last updateآخر تحديث : 2026-10-15
اقرأ المزيد

บทที่ 59

เธอจำภาพของเขาในคืนแข่งเรือได้ ภาพของผู้ชายบ้าคลั่งที่ใช้กำลังกระชากข้อมือเธอ ภาพของผู้ชายขี้เมาที่มาทุบประตูร้องขอยาแก้ปวดแต่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในวินาทีนี้... แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงเมืองน่านมองเห็นเธอ เขามองเห็นรถของเขาตระหง่านที่เพิ่งขับออกไป ทว่าบนใบหน้าคมสันกลับไม่มีร่องรอยของเพลิงโทสะ ไม่มีการขบกรามแน่น และไม่มีสายตากราดเกรี้ยวแบบหมาหวงก้างหลงเหลืออยู่อีกต่อไปเขารอจนกระทั่งแน่ใจว่าเธอเห็นเขา เมืองน่านจึงค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้าจังหวะก้าวเดินของเขามั่นคง หนักแน่น ทว่าเมื่อถึงระยะห่างประมาณสองเมตร เขาก็หยุดฝ่าเท้าลงอย่างแม่นยำเขาไม่เดินเข้ามาประชิดตัวเขาไม่พยายามจะล้ำเส้นขอบเขตที่เธอขีดไว้"กลับมาแล้วเหรอครับ"น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล และอบอุ่นดังขึ้นทำลายความเงียบงันของค่ำคืนผ้าแพรยืนนิ่ง สองมือกำสายกระเป๋าสะพายแน่น เธอพยายามปรับสีหน้าให้ราบเรียบที่สุดเพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ทว่าแววตาคู่สวยกลับไม่อาจหลีกเลี่ยงการสบประสานกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่แสนลึกซึ้งคู่นั้นไ
last updateآخر تحديث : 2026-10-16
اقرأ المزيد

บทที่ 60

"แปดโมงเช้านะคะ..."น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง"...ฉันไม่ชอบรอใครนานๆ และถ้าคุณมาสายแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะไม่เปิดประตูให้เด็ดขาดค่ะ"สิ้นเสียงหวานนั้น...ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเมืองน่านก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ประกายความดีใจอย่างท่วมท้นจะระเบิดออกมาทางสีหน้า รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันจนตาหยีลง ไหล่กว้างที่เคยเกร็งแน่นผ่อนคลายลงในพริบตา"ครับ!" เมืองน่านรับคำเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยพลังและความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แปดโมงเช้าตรงครับ... ไม่สิ ผมจะมารอตั้งแต่เจ็ดโมงสี่สิบห้าเลยครับ!"ท่าทางดีใจเหมือนเด็กที่เพิ่งได้รับอนุญาตให้ออกไปวิ่งเล่นของอาจารย์หมอศัลย์ผู้เคร่งขรึม ทำให้ผ้าแพรต้องรีบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นหัวเราะ"ไปได้แล้วค่ะ ดึกแล้ว อากาศหนาว" เธอพูดตัดบท รีบหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูรั้วไม้ เสียบกุญแจแล้วผลักประตูเปิดออก"ครับ... ราตรีสวัสดิ์นะครับแพร" เสียงทุ้มของเขาดังไล่หลังมาอย่างอ่อนโยน "ฝันดีนะครับ"ผ้าแพรก้าวข้ามธรณีประตูรั้ว เธอไม่ได้หั
last updateآخر تحديث : 2026-10-16
اقرأ المزيد
السابق
1
...
45678
...
11
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status